TactiCats Review (PC)

Het is niet helemaal zo anarchistisch of zo gruwelijk als Hotline Miami, maar het is een serendipitieuze ontmoeting waar ik vreemd genoeg trots op ben dat ik erop ben gestuit. In de vreemdste tijden was het eigenlijk TactiCats die mij vond – een feline-centrisch “pixel party”-spel dat juist beloofde een groot aantal concurrerende spelmodi om doorheen te spelen, verzamelbare kittens om te ontgrendelen en een levendige voxelwereld vol met opgevoerde krachten, tijdelijke valstrikken en een groot aantal verschillende obstakels en andere uitdagingen om te overwinnen. Het was alles daar, en hoewel ik het eerst niet kon begrijpen, duurde het niet lang voordat de primaire obsessie met huishoudelijke dieren begon te groeien. Ik wist niet wat ik mezelf had ingeschreven – maar het had kittens, en dat was genoeg om me te overtuigen. Kinders, maar ik vond troost in de wetenschap dat ik niet de enige was.

Om je een beeld te geven, TactiCats is een top-down whisker-vriendelijk “pixel party”-spel – een beat ’em up-gevecht, als je wilt, waarin maximaal vier spelers het tegen elkaar opnemen in een reeks achtertuinruzies en andere tastbare spelmodi. Het is niet heel zo gacha-georiënteerd als, zeg, Pokemon, maar het heeft zijn deel aan verzamelbare kittens en andere unieke power-ups. Echter, in zijn kerne is het een concurrerend (maar ongegeneerd beginner-vriendelijk) spel, en als zodanig een zachte stapsteen naar het archipel van online gaming. Er is een beetje meer aan dan dat, maar we zullen die brug overschrijden als we daar komen.

Als je je pootjes hebt gelikt met ingehouden adem, met het idee om een kopie van HungryDingo‘s nieuwste aankomst op PC te kopen, dan ben je hier aan het juiste adres. Hier is alles wat je moet weten over TactiCats…

Poten op papier

TactiCats is, in de eerste plaats, een PvP arena brawler, dus terwijl het misschien een schattige esthetiek heeft en een heleboel slappe kittens bevat, is het niet helemaal zo vrolijk als het lijkt. Nou, ik zeg dat alsof het suggereert dat het een nest van meedogenloze combos en ongebreideld geweld is – en het is dat niet. Nee, wat je hier hebt, is een beginner-vriendelijke brawler – een vier-speler titel die elke feline-strijder de kans geeft om tegen zijn concurrenten te vechten met een reeks power-ups en andere schraperige tactieken. Er zijn verschillende modi om uit te kiezen, elk waarvan je tussen een vrij generieke collectie kaarten kunt schakelen – woonkamers, keukens, achtertuinen en basketball courts, om er maar een paar te noemen – en een reeks uitdagingen voltooit. En dat is ongeveer de essentie ervan.

TactiCats is geen dramatisch moeilijk spel om te leren. Het is echter een spel dat zich houdt aan een losse trial-and-error-configuratie – een proces dat voornamelijk bestaat uit het afwisselen van een reeks vaardigheden totdat je correct bepaalt welke gevechtstactiek het beste is, en welke power-ups in staat zijn om de meeste schade toe te brengen, enzovoort. Zodra je deze tactieken hebt geperfectioneerd en een paar ronden hebt gewonnen, opent het spel de poorten voor een collect-a-thon-ervaring – een nasleep die je essentieel de kans geeft om verschillende kittens te ontgrendelen en alternatieve strategieën op het slagveld uit te proberen. En dat is echt waar de gameplay uit bestaat: kittens bevechten en je strepen verdienen om meer kittens voor toekomstige gevechten te verkrijgen. Is dit een prijswinnend concept? Nee – maar het doet het trucje.

Het is een pixel party

Er is een USP voor deze specifieke pixel party: de slimme en vaak destructibele omgevingen die elke kaart bevat. Naast de statische set pieces en kartonnen snijfiguren, biedt TactiCats ook een handvol curveballs voor je om te overwinnen – knipperende lichten, verborgen objecten en een reeks tijdelijke wapens, bijvoorbeeld. Het is dankzij deze gerandomiseerde add-ons dat, terwijl de objectieven meer of minder hetzelfde blijven, elk gevecht anders en onvoorspelbaarder wordt met elke passerende beurt. En, om credit waar credit due is, TactiCats doet dat ongelooflijk goed. Maar, zoals bij elke gimmick met een USP, is het een noviteit die uiteindelijk dun wordt als je er meer vanaf snijdt. Het is een van die dingen: het begint leuk, maar uiteindelijk begint het te irriteren als je jezelf langer aan zijn effecten onderwerpt.

Als een komisch ervaring in hart en ziel, geloof ik dat het de essentie van illogische verhalenvertelling en onorthodox gevechten verrassend goed vangt. Zeker, de animaties zijn een beetje houterig, maar het werkt in zijn gekozen omgeving. Is het de beste ding die je ooit op je snorharen zult krijgen? Waarschijnlijk niet, nee, maar het komt schoon met het occasionele lachbare brokstuk en een paar extra verzamelobjecten om de algehele waarde te verhogen. Ik kan niet zeggen dat ik bereid zou zijn om een hele weekend met het te doorbrengen, maar met een royale selectie kaarten om doorheen te kauwen en een solide variatie aan power-ups om te experimenteren, is het zeker de moeite waard om een paar uur van je tijd aan te besteden, om eerlijk te zijn. En dat kan genoeg zijn om jou te overtuigen. Immers, je kunt echt geen fout maken met kittens.

Uitspraak

Het is duidelijk dat TactiCats cute is – maar misschien is dat alles wat het heeft. O, HungryDingo wist maar al te goed dat er een markt voor zou zijn, en het wist dat, als het genoeg feline-vrienden bevatte – genoeg, misschien, om een reusachtige bal van pixelated pedigree-haren te produceren – dat mensen het zonder twijfel zouden opeten zonder er twee keer over na te denken. En ik adoreer kat-georiënteerde spellen, ik doe het echt, dus terwijl ik mezelf ook in die wollige ogen zie, klaar om schaamteloos dat laserpen te achtervolgen, kan ik ook voorbijschouwen de rookgordijn, en kan ik ook zien hoe TactiCats noch een middelmatig gevechtsspel is. Ik ontken niet dat het een schattig spel is, maar ik kan mezelf er niet toe brengen om te zeggen dat het een structueel solide beat ’em-up hoofdstuk is.

Ik zit op de fence met deze, omdat waar ik de lichtzinnigheid in de code kan vinden, ben ik ook niet in staat om dat gevoel van iets dat ontbreekt te schudden. Er is iets wat ik echt leuk vind aan TactiCats; de pixel art-stijl en de reeks kleuren die het aanneemt, zijn onbedoeld uniek. Maar de gameplay is een ander verhaal; het is vaak saai en een beetje ongeïnspireerd, om eerlijk te zijn. Natuurlijk had ik plezier met het proces van verzamelen de kittens en het leren van de knepen, maar het duurde niet lang voordat ik mijn interesse verloor in het maximaliseren van het eindspel.

Ik zal dit zeggen: als je een liefhebber bent van alles met pootjes en snorharen, dan ga je waarschijnlijk genieten van het afspuiten van deze specifieke pluizenbal. Het is zeker schattig, dus als dat genoeg reden voor je is om het te proberen, dan zal je niet teleurgesteld zijn in wat TactiCats te bieden heeft.