Subway Surfers Recensie (Android & iOS)

Subway Surfers’ benadering van het endless runner blueprint is een voor de boeken. Behalve dat het irritant gemakkelijk is om in te stappen en eromheen te bewegen als een goederentrein die door een tunnel raast op een laatste-minutereis, voelt het aan als de perfecte aanvulling op een luie middag op de bank. Het vraagt niet veel van je. In plaats daarvan biedt het zijn hand en nodigt je uit om door de bewegingen te gaan wanneer je je zo geneigd voelt om alle andere wegen van het leven te verlaten en te kiezen voor de locomotief, waar reizen altijd spannend zijn en de bestemmingen overal behalve de finishlijn zijn. Het mag dan niet het licht aan het eind van de tunnel bieden, maar het zorgt er wel voor dat de reis de prijs van het instapkaartje weerspiegelt.

Natuurlijk doet Subway Surfers niet de hele VIP-behandeling, en het houdt zich zeker niet aan het idee dat, als je een perfect spel bouwt, de beloningen in je schoot vallen als hagel na een perfecte storm. Eerlijk gezegd gaat het niet veel verder dan de gemiddelde endless runner-ervaring, wat natuurlijk de vraag oproept: Hoe aard kan een spel dat alle vertrouwde kenmerken van een gewone IP heeft, zoveel lof ontvangen? Wat maakt Subway Surfers het ultieme endless runner-spel? Laten we het erover hebben.

Subway Surfers is een beetje als Candy Crush, in die zin dat, zodra je begint met stillen van je honger, je snel tot de conclusie komt dat het bijna onmogelijk is om een deksel op die cravings te zetten. Je begint een lange reis, maar komt snel tot de conclusie dat er geen eindstations zijn om te bereiken — alleen een schijnbaar eindeloze stroom van stops met een grote hoeveelheid willekeurige voordelen en passagiers, obstakels en redenen om voor de vijfde, zesde of misschien wel achtigste keer in te stappen. En, om het nog maar eens te zeggen, Subway Surfers heeft niet exact het wow-factor, ook. Het is geen mooi spel, en het houdt geen kaarsje vast tegen de meeste andere topzware mobiele spellen op de markt, trouwens. Dus vertel me — waarom is het zo verslavend? Waarom ga ik er toch mee door als een middel om mijn verveling te stillen? De jury is nog uit.

Misschien ligt het aan de vereenvoudiging van de mechanismen, of het feit dat, win of verlies, er altijd rails zijn om te bereiken als je door de donker verlichte tunnels van Subway Surfers gaat. Gezien het zo gemakkelijk is om in te stappen en te spelen, lijkt het bijna, weet ik niet, voor de hand liggend. Laat ik zeggen dat er een aantrekkelijke kwaliteit is die zo’n basisconcept aanvoelt als enorm aantrekkelijk. Het mag dan niet de perfecte besturing of de glorieuze visuele effecten hebben, noch de perfecte geluidsbord of de passende thema’s. Toch is er iets hier dat ons aantrekt. Een ander personage met onderscheidende persoonlijkheidskenmerken; een nieuw netwerkspoor om te glijden; een tweede portie munten om te helpen bij het vinden van die altijd ontbrekende opkikker.

Eerlijk gezegd kost het niet veel moeite om in een permanente cyclus van grinden van eindeloze rails en verzamelen van buit en goederen te belanden. Aangezien Subway Surfers gebouwd is met de intentie om bijna iedereen aan te spreken die twee duimen kan bedienen en een smartphone kan bedienen, kun je een reis nemen en snel ontdekken dat je op een wereldreis bent met de hoop om voor de lange termijn te blijven of, op zijn minst, totdat de vakbond besluit dat genoeg genoeg is en een spoorwegstaking overduidelijk noodzakelijk is. Het punt is, Subway Surfers eindigt niet echt, en het is dankzij de vele updates en inhoudsdroppen die het in omloop houden, waardoor elke mogelijke vakbondsstaking ondenkbaar moeilijk te realiseren is. Maar dat is geen slechte zaak; het is gewoon een endless runner-spel dat doet wat het doet, niets meer, niets minder.

Terwijl we het over rollende updates en versgebakken inhoud hebben, Subway Surfers blijft een kwaliteitsselectie van regelmatige evenementen bieden dankzij zijn World Tour-roadmap — een schema dat spelers in staat stelt om verschillende steden en culturele bezienswaardigheden over de hele wereld te verkennen, evenals nieuwe personages, boards en seizoensartikelen te ontgrendelen. Natuurlijk blijven de primaire gameplayfuncties hetzelfde, met het algemene doel om door verschillende gangen en sporen te rennen door omhoog, links, omlaag of rechts te swipen om te bewegen en naderende locomotieven en obstakels te ontwijken. Bovendien houdt het alle basisitems vast, waaronder munten, vermenigvuldigers, jetpacks, mysterieuze dozen en superschoenen, onder andere nuttige items die je kunnen helpen om net een beetje verder te gaan op de sporen en extra voordelen te verdienen. Alles is hetzelfde. Maar dan, zoals het spreekwoord zegt — als het niet kapot is, repareer het dan niet.

Ik zal niet doen alsof Subway Surfers het grootste mobiele spel aller tijden is, want dat zou niet waar zijn. Visueel ontbreekt het aan alle basisvoorzieningen, net als in de mechanismen en interface. Maar dat is niet waar je naar zoekt in een spel als Subway Surfers, noch is het iets waar je over klaagt als het niet aan de standaarden van de meeste topzware mobiele spellen voldoet. Als Subway Surfers iets is, is het een schuldige genoegen dat je niet kunt helpen maar naar toe te gaan om je verveling te stillen. Het mag dan niet de beste facetten ter wereld hebben, maar als er één ding is dat het kan doen, is het je geest genezen terwijl je naar alternatieve sporen zoekt om over te steken.

Oordeel

Subway Surfers blijft zijn positie behouden als een fantastische toevoeging aan elke zakformaatbibliotheek in de Android- en iOS-ruimte. Met een regelmatig bijgewerkte roadmap van World Tour-hoofdstukken, personages en hoverboards om je urenlang te laten grinden op de spoorweg, is het hoogstwaarschijnlijk dat je geen einde aan de spoorweg zult vinden om te volgen of kale muren om te taggen. Nogmaals, het mag dan niet het meest complexe mobiele spel op de markt zijn, en het mag dan het “speciale” ingrediënt missen om het een beetje extra randje te geven boven andere grote spelers op de markt. Dat gezegd hebbende, voor wat het doet biedt — een snelle oplossing voor een middagdip die je urenlang kan laten swipen — staat het uit als de perfecte pocketbrandstof voor elke fan van de endless runner-universum.