Hill Climb Racing Recensie (Mobiel & PC)

Hill Climb Racing versterkt de notie dat een spel geen enorm budget nodig heeft om records te breken, noch een perfect concept of artistieke visie om een wereldwijde volgende te verzamelen. Het vertelt het zoals het is, met zo weinig als een kinderlijke visuele palette, een wispelturig besturingssysteem en een onvoorspelbaar gameplay-element dat voelt zowel belachelijk eenvoudig als verschrikkelijk moeilijk om te navigeren. Eerlijk gezegd, Hill Climb Racing vangt niets meer dan de absolute basis. Toch, gegeven de context, werkt het gewoon. Het is een eenvoudig knoppen-indruk-navigatie-instrument dat weet hoe het je handen aan het stuur kan houden, met genoeg voertuigen, upgrades en hapklare incentives om je urenlang te laten racen. Eet je hart uit, Trials.

Hier ligt een schoolvoorbeeld van een tijdsverspillend stuk werk. Hill Climb Racing, in zijn kern, neemt de basis van een klassieke 2D side-scrolling game en verpakt deze in een eenvoudig maar vreemd verslavend palm-groot puzzelstuk van fladderende cartoon-obstakels en gebroken nekken. En dat is alles wat dit spel is: een bij-de-nummers-ervaring die je nodig hebt om ofwel het gaspedaal of de remmen met één aanraking in te drukken en een schijnbaar eindeloze gang van munten, brandstof en abstracte objecten die een oude Loony Tunes-schets passen. Als je denkt dat dit een beetje basic klinkt, nou, dat is het ook. En toch, zelfs met zo’n transparante buitenkant en een bijna moronische visuele aanwezigheid, Hill Climb Racing heeft een paar extra lagen. Het is de tijd nemen om de “kleine dingen” te erkennen die het probleem is.

Hier is de taak: neem een vrij incompetent bestuurder – Bill Newton – en vervoer hem door een heuvelachtig netwerk van versleten paden en verticale sporen in een van de verschillende auto’s. Met slechts twee knoppen om te gebruiken – het gas en de rem, natuurlijk – heb je de taak om je evenwicht te bewaren, brandstofkanisters te verzamelen om je verder te helpen reizen en munten om je zoektocht naar meer voertuigen en upgrades te helpen na elke sessie die een vrij ongelukkig einde bereikt. Als je je nek breekt – een daad die alleen kan worden bereikt door je bewegingen verkeerd te berekenen – of je brandstofreserve gewoon leeg maakt, dan moet je ofwel je in-game-valuta investeren in verschillende upgrade-pools of een andere moedige poging doen om een beetje verder over de weg te reizen. Weer, een ongelooflijk eenvoudig concept, maar een dat ook tientallen miljoenen mensen heeft vermaakt voor het grootste deel van een decennium, geef of neem. Ga figureer.

Terwijl Hill Climb Racing veel te wensen overlaat, biedt het spel zelf een goede hoeveelheid uitdagingen en mijlpalen om te ontgrendelen, met een solide selectie van voertuigen – monstertrucks, sleden en Santa’s slee, vreemd genoeg – evenals voertuigverbeteringen die je toelaten om te experimenteren met nieuwe mechanismen en strategieën. Weer, het is zo eenvoudig als naar een van de twee knoppen leunen en een stevig evenwicht bewaren terwijl je langzaam dichter bij een doelpaal komt. Maar, met bepaalde rogue-like-elementen die je toelaten om je rit te ontwikkelen en je net dat kleine beetje verder te duwen, zorgt het ervoor dat je een nieuwe weg hebt om te verkennen, hetzij in de vorm van een nieuwe truck of een stat-boostende perk die alleen maar dient om je reis te verhogen en je dichter bij de volgende hindernis te brengen.

Natuurlijk, zoals bij de meeste free-to-play mobiele spellen, herbergt Hill Climb Racing zijn eigen deel van in-game-transacties en premium-upgrades. Het goede nieuws is dat ze niet essentieel zijn voor het vooruitgang in het spel. Echter, het spel monitort een groot deel van zijn inhoud, waaronder het verkrijgen van munten en edelstenen om je vooruitgang te versnellen. Het is een beetje brutaal, maar als je een blinde oog kunt sluiten voor het en meer tijd kunt besteden aan de scenische route – de route die meer oefening en inspanning vereist, dat wil zeggen – dan zou je jezelf niet moeten verdrinken in piek-aanbiedingen met glanzende labels en prijskaartjes.

Genoeg om te zeggen dat, als je een fan bent van oude webbrowser-Flash-spellen – de overmatig vereenvoudigde titels die je vaak zou hebben gespeeld tijdens een IT-les op de middelbare school, zonder twijfel – Hill Climb Racing zou moeten voelen als een geweldig stuk nostalgievoer voor je stervende canon. Natuurlijk, het is het beste om niets te verwachten dat zelfs maar in de buurt van spectaculair komt, aangezien het, kortom, een belachelijk eenvoudig en dom experience is dat niet veel meer onthult dan de blote noodzakelijkheden van een enigszins verouderde tab-hogging-verleden-tijd. Maar, als je dat kunt overzien, dan zul je waarschijnlijk veel vinden om hier te absorberen. Visueel is het net zo voor de hand liggend als je je kunt voorstellen. Maar weer, het dient zijn doel en complimenteert het algemene thema van het spel verrassend goed. En wat mechanica betreft, nou, laten we gewoon zeggen dat je niet al te flexibel hoeft te zijn om een paar mijlen hier te hakken. Het punt is, als je twee duimen hebt, dan zul je geen gebrek aan speeltijd vinden in deze bergachtige strijd.

Uitspraak

Hill Climb Racing vereenvoudigt de saaie evenwichtsdaad van Trials onevenwichtige bergopwaartse worsteling om zijn eigen, iets minder frivole iteratie te creëren met de gebruikelijke aspecten van een traditionele webbrowser-achtig spel. Het is niet mooi op enige manier, noch is het in het bezit van iets bijzonders speciaal. Maar, zoals Trials, levert het een domme en irritant verslavende ervaring die je urenlang kan laten klimmen, dalen en zijwaarts gaan. Het is nog steeds een pijn in de nek, en het test je geduld zelfs tijdens de beste tijden. Maar dan, tenminste, probeert het de klap te verzachten met een kwaliteitsselectie van in-game-upgrades en vreemde voertuigen om je te laten doorgaan. Het zijn de kleine dingen die tellen, nietwaar?

Terwijl je onwaarschijnlijk een perfecte middagbaan zult vinden in de bergachtige wereld van Hill Climb Racing, zul je waarschijnlijk een vreemd overtuigende uitdaging tegenkomen die zowel amusant als verslavend is. Het feit dat het een free-to-play spel is dat zich comfortabel in je zak kan nestelen, maakt het ook een solide keuze voor die pijnlijk lange autoritten. Denk er niet meer over na. Het is eenvoudig, onschuldig plezier met een feestelijke slee en een eenvoudige fysica-gebaseerde gameplay-stijl. Als dat klinkt als een taak die je van nature naar zou neigen om je verveling te verlichten, dan kun je Hill Climb Racing maar beter een kans geven.

Uittreksel: Stom Verslavend

Hill Climb Racing vereenvoudigt de saaie evenwichtsdaad van Trials onevenwichtige bergopwaartse worsteling om zijn eigen, iets minder frivole iteratie te creëren met de gebruikelijke aspecten van een traditionele webbrowser-achtig spel. Het is niet mooi op enige manier, noch is het in het bezit van iets bijzonders speciaal. Maar, zoals Trials, levert het een domme en irritant verslavende ervaring die je urenlang kan laten klimmen, dalen en zijwaarts gaan.