Trials Series Review (Xbox, PlayStation, Switch & PC)

Trials is een serie die je zal liefhebben of haten, afhankelijk van hoe je je voelt voordat je het gaspedaal intrapt, en belangrijker nog, hoe veerkrachtig je bent als het gaat om het ondergaan van hetzelfde lot keer op keer op keer. Het is het soort saga dat je denkt dat je met je handen op je rug kunt beheersen, maar wanneer het erop aankomt, realiseer je hoe verschrikkelijk je eigenlijk bent, en dat de makkelijkste manier om het circuit te veroveren is met dom geluk en blind vertrouwen.

Zie, Trials is een beetje een gemengde zak; het vereist strakke controle en berekende bewegingen om te voltooien, maar het accepteert ook het feit dat je waarschijnlijk niet elke hindernis met een kan-do-houding zal nemen. Het weet maar al te goed dat je uiteindelijk het gaspedaal intrapt en vertrouwt op hoop en gebed om door te drukken, en vaak beloont het je voor het in de wind slaan van voorzichtigheid en het meegaan met de stroom. Helaas zijn het de andere keren die het tot een absolute pijn in de achterste maken. En als er één ding is dat Trials irritant goed doet, is het het injecteren van genoeg doorns in je zij om je het haar uit je hoofd te laten trekken.

Trials trapt je aanvankelijk in de val om te denken dat het enkele feit van het duwen van een dirtbike door een reeks verticale ramps en ogenschijnlijk willekeurige objecten een eenvoudige taak is. En het is eerlijk gezegd vrij gemakkelijk om te worden misleid door te geloven dat het ook zo is, voornamelijk vanwege het feit dat het je snel een handvol beginner-vriendelijke hindernisbanen presenteert, maar vervolgens, zodra je je comfortabel voelt met de mechanismen, tilt het de rookgordijn van je ogen en slaat het je met een koude, harde klap. Trials klopt, maar tegen die tijd is het veel te laat om terug te draaien. Je bent verslaafd, en je wilt je geluk weer proberen, zelfs als het betekent dat je verder en verder in een staat van manische depressie glijdt. Dat, eerlijk gezegd, is wat Trials het beste doet: het belooft je de zoete nectar van een triomfantelijke finish, maar houdt je vervolgens tegen om ooit de eindstreep te bereiken door steeds meer checkpoints tussen jou en het podium te plaatsen.

Eerlijk gezegd, heb ik veel tijd voor Trials. Het is niet dat ik er wakker van lig; het is dat ik altijd voel dat er iets is dat moet worden bereikt wanneer ik het gaspedaal negeer. Het maakt niet uit of ik dezelfde hoofdpijn honderd keer overleef, want aan het einde van de dag voel ik vaak dat er nog een stukje van de puzzle is dat moet worden gevonden. In mijn hoofd denk ik dat er een betere bike is, een betere route, of een kleine kans dat, als ik mijn sprongen net een beetje beter afstem, ik dan hoger zal scoren en mijn rechtmatige plaats op de leaderboard zal verdienen. Om het rapport te geven, doe ik het nooit. Maar, als een drug, vind ik mezelf ertoe aangetrokken om nog een keer aan de gauntlet te beginnen.

Qua gameplay heeft Trials nooit terughoudendheid getoond over zijn eenvoudige aanpak van het besturen en trucen. In feite, maakte het vanaf het begin duidelijk dat, als je een wheelie op een stuk asfalt kon uitvoeren, dan kon je de meeste, zo niet alle uitdagingen die de serie uiteindelijk voor je zou neerzetten, aan. Echter, was het nooit zozeer het feit van rijden op de bike dat het probleem was, maar eerder het leren om het te hanteren en niet steeds opnieuw voorover te vallen. Het was niet op hetzelfde golflengte als Getting Over It With Bennett Foddy, maar het zat zeker in een soortgelijke genenpoel.

Als serie heeft Trials veel basisveranderingen ondergaan, maar op geen enkel moment is het ooit echt afgeweken van zijn handtekeningformule en gameplaystijl. Maar dat is geen slechte zaak hier. Nee, als iets, is de vertrouwdheid bijna troostend, omdat het de druk van het leren van nieuwe besturingselementen wegneemt en je in plaats daarvan de kans geeft om deel te nemen aan het meest belangrijke: de tracks. En dat is Trials eigenlijk: een serie die zijn formule niet verandert om bij de tijd te blijven, maar in plaats daarvan zijn iconische blauwdruk gebruikt om uitgebreide thema’s en uitdagingen, tracks en bikes te verkennen. De uitdrukking ‘als het niet kapot is, repareer het dan niet’ komt hier in gedachten, niet onverwacht.

Natuurlijk, als je Trials vanuit de zijlijn zou bekijken, zou je niets bijzonders zien. Het is moeilijk om met die notie te argumenteren, ook, omdat het niet allemaal zo betoverend is. Vanuit visueel oogpunt is het een doorsnee 2,5D-raceserie met een paar ingewikkelde baontwerpen en weinig anders om aan te bieden. Echter, als je de buitenste lagen zou afpellen en het gebrek aan grafische complexiteit zou negeren, zou je wel, in alle eerlijkheid, getuige zijn van een verrassend solide serie met een ton uitstekende kwaliteiten, evenals een schone verzameling stages met een grote hoeveelheid replay-waarde. Met dank aan zijn lokale en online leaderboard-mogelijkheden en uitdagingen, evenals een schat aan verkrijgbare bikes, waarborgt elke hoofdstuk dat er altijd iets is om naar uit te kijken. De vraag is, is het waard de moeite?

Uitspraak

Trials is als een drug, in die zin dat het je verleidt om te denken dat de wereld is vastgebonden aan peren en room, maar dat het ook een paar bittere gevolgen heeft – een gebrek aan helpende handen, een wrede omgeving en een stap-voor-stap-procedure die vereist dat je je committeert aan de graft om de zoete, zoete nectar van de eindstreep te proeven. Het is niet het soort serie dat je zou kiezen na een ruwe avond op kantoor, noch is het een serie waarin je je tanden zou zetten om een verlangen naar vergevingsgezinde dirtbike-uitdagingen te stillen. Dat gezegd hebbende, is Trials een fantastische arcade-achtige saga met een tijdloze aantrekkingskracht die zowel grijpend als oh-zo-verslavend overkomt. Het is niet de meest complexe serie op het spoor, dat geef ik toe, maar het is een serie die meer dan genoeg doet om je aandacht te trekken.