Geometry Dash Recensie (PC & Mobile)

Als het niet was voor de overbodige effecten en de stommente catchy soundtrack, had ik waarschijnlijk zowel mijn telefoon als en Geometry Dash lang geleden al door het keukenraam gegooid. Toch is er iets aan het spel dat me terug laat komen om dezelfde pijn en kwelling te herbeleven. Frustrerend genoeg is er een verleiding die toeslaat zoals geen enkel ander mobiel spel—een drang om de percentage te verhogen en uiteindelijk een level te voltooien na wel meer dan honderd pogingen. Je haat het, maar je wilt meer van het. En, na een tijdje, realiseer je je gewoon dat je hoofd meebeweegt op het ritme als een klok. Je bent in een trance-toestand en je kunt er niet aan ontsnappen. Dat, helaas, is de Geometry Dash vloek die je uiteindelijk helemaal opslokt. Het is pijnlijk verslavend, maar ongegeneerd moeilijk. Gelukkig maar voor de muziek, dan.

Geometry Dash is niet mechanisch complex, noch is het een spel dat een ton training vereist om te spelen. Heck, je hoeft geen wiskundige te zijn om de formule te kraken — alleen een bereidwillige ziel met meer dan genoeg tijd om een leven te offeren aan de zware taak van, nou ja, springen op tijd. En dat is alles wat dit spel is: een stommente snelle ritmespel dat je de taak geeft om te springen, te stuiteren en af en toe te vliegen door een breed spectrum van kleurrijke werelden, waar blokken, spijkers en flamboyante obstakels het tapijt vormen. Het klinkt eerder simpel op papier, en tot op zekere hoogte is het dat ook. Maar het zijn de barricades die een naadloze voortgang verhinderen, die het een stuk moeilijker maken dan het hoeft te zijn.

In tegenstelling tot veel platform- en ritmespellen op de markt, heeft Geometry Dash geen checkpoints, wat betekent dat, als je zo veel als een enkele object raakt, hetzij een muur, een spijker of een andere kubus, je opnieuw moet beginnen vanaf het begin. De soundtrack begint vanaf de eerste beat en je neemt je positie weer in bij de eerste hindernis. Aanvankelijk is het iets dat je kunt afwijzen en erom kunt lachen. Maar dan, hoe meer je jezelf eraan onderwerpt, des te meer je begint te realiseren dat de kans om ooit het einde te bereiken een stuk lager is dan in enig ander mobiel spel, ooit . En dat is het met Geometry Dash: je wint het niet; je herhaalt gewoon hetzelfde proces steeds opnieuw totdat je het door de climax heen slaagt.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl je kunt de levels in Geometry Dash verslaan, het verkrijgen van de bragging rights en titelkaarten die verband houden met voltooiing, niet iets is dat je ‘s nachts kunt ontgrendelen. Het probleem is, met een moeilijkheidsgraad zo absurd hoog, heeft ongeveer de helft van de bevolking de hoop opgegeven om ooit de top te bereiken voordat ze de eerste twee levels hebben verslagen. Maar dan, waar veel mobiele spellen falen om je te dwingen om terug te komen en het nog een keer te proberen, Geometry Dash, ondanks al zijn saaie curveballs, geeft je een reden om op zoek te gaan naar een andere dopamine-injectie. Je zult het uit woede deïnstalleren, maar je zult het nog downloaden en opnieuw downloaden voor de sake van het kunnen prikkelen van je ego.

Zoals ik al zei, als het niet was voor de irritante catchy tracks en psychedelische levelontwerpen, zou Geometry Dash geen krachtpatser-titel zijn. Ik geef toe, er zijn maar zo veel keren dat je de zelfde ritmes en openingstonen van een track kunt horen voordat het begint te irriteren aan je hersenen, maar om credits te geven waar credits toebehoren, het spel heeft enkele geweldige tunes en een lot van charme. Visueel is het simpel. Toch vindt elk level verschillende manieren om je te laten twijfelen aan de volgende obstakel. Op een moment kun je door een ultraviolet spleet vliegen en op een ander moment kun je je apparaat omkeren om gespiegelde besturingen aan te pakken. Het feit dat je het spel niet kunt pauzeren of zelfs voorbereiden op wat er aan komt, betekent dat je altijd gedwongen bent om op je tenen te denken. Het is zweet-inducerend chaos, maar het is ook veel plezier om doorheen te worstelen, zelfs met een sluimerende hoofdpijn die intern de ritme van een score memoreert die je zowel haat als liefhebt.

Als je de hoofdpijn en de frequente steken in je hart kunt verdragen voor elke keer dat je faalt om de kubus te hoeden, zou je in staat moeten zijn om een vermakelijk spel te vinden dat je bezig zal houden voor uren, minuten of misschien zelfs seconden . Het is twijfelachtig dat je het met een gevoel van trots en tevredenheid zult verlaten, maar voor zolang je kiest om op het scherm te tikken en je nek te stampen op de ritmische blues van zijn psychedelische roots, zul je iets hebben om je geest bezig te houden. En dat is alles wat er toe doet, eigenlijk. Het zijn de beginnende completionisten waar ik medelijden mee heb.

Verdict

Geometry Dash kan je beste vriend of je ergste vijand zijn, afhankelijk van wat het is dat je zoekt, evenals wat je hoopt te bereiken vanuit het comfort van je eigen huis. Als het een snelle vergelijking is die je het slimste persoon in de kamer laat voelen, dan vind je dat waarschijnlijk niet hier. Maar, als het een pijnlijk moeilijk mobiel spel is dat je urenlang het haar uit je hoofd laat trekken, dan vind je eerlijk gezegd geen betere haarverwijderingscrème dan deze.

Geometry Dash is geen raketwetenschap, en het is zeker geen A-kalculatie; het is een vereenvoudigde vergelijking met te veel variabelen in vermomming. Het is een probleem dat je actief zult haten op te lossen, maar ook een dat je je hersenen over zal blijven breken voor de sake van het krabben van een vrij niche jeuk. De kans dat je ooit een plausibele oplossing voor zijn chaos vindt, is deprimerend laag, waar, maar dat betekent niet dat je niet van het proces van het vinden van je eigen oplossing zult genieten. En zelfs dan, tenminste, heb je een geweldige soundtrack om de pijn te verzachten. Het zijn de kleine dingen die hier tellen, eigenlijk.