Rumble Club Recensie (Mobiel & PC)

Ik kan niet zeggen dat ik ooit het gevoel had dat ik een donut in het gezicht moest slaan voordat ik Rumble Club oppakte — maar dat was een afspraak met het lot die ik nooit zou kunnen vermijden. Het duurde even voordat ik die bittere vete met de suikerhoudende snack ontwikkelde, maar het was niet lang voordat het de vlam onder mijn zuurheid aanwakkerde; het had de rare gewoonte om onder mijn huid te kruipen en zou stoppen bij niets om ervoor te zorgen dat, wat voor spel we ook speelden, ik niet degene zou zijn die zou slagen en de vruchten van mijn arbeid zou oogsten. En ja, ik heb het over een donut — een irritant levendig, suikerhoudend bundeltje koolhydraten, om precies te zijn. Maar dat was alleen maar het ene personage dat echt mijn knoppen inde; helaas had Rumble Club er nog veel meer van.

Rumble Club is, op sommige manieren, niet zo heel anders dan Fall Guys, of Rubber Bandits, om maar te noemen. Op een soortgelijke manier als de twee genoemde cultklassiekers, nemen spelers deel aan een reeks levendige obstakelbanen en vechten ze letterlijk voor een plek op de top van een soort virtuele troon. Daarmee komt een reeks snelle, fysica-gedreven gevechten, en een belachelijke hoeveelheid mindless slaan en gokken. Het is niet helemaal hetzelfde als Tekken, in de zin dat je geen multi-knoppencombinaties of trick-shots uitvoert; in plaats daarvan schop, sla en gooi je met haymakers naar donuts.

Rumble Club is net gelanceerd op PC en mobiel, en dus, als je interesse hebt om het uit te proberen, lees dan verder.

De Eerste Regel van Rumble Club…

Als je ooit je tenen hebt gestoken in de likes van Fall Guys, dan weet je waarschijnlijk al een beetje wat Rumble Club probeert te vangen. Kort gezegd, het is een twintig-spelers PvP-battle-royale-game waarin aspirant-vechters hun eigen poppen-achtige avatar creëren en concurreren tegen andere personages in een reeks creatieve gevechten. Op een soortgelijke manier als Fall Guys in zijn primaire spelmodi, vecht elke ronde elke twintig spelers voor de laatste plek op het bord — een prestatie die alleen bereikbaar is door het gebruik van wapens en andere levenloze objecten. Het is een vertrouwd concept dat we verschillende keren hebben zien ontstaan, en dus zal elke harde fan van het genre zeker van Rumble Club’s laatste iteratie genieten. De vraag is, verheft het de blauwdruk, of is het meer een schaamteloze poging om een gevestigd platform na te bootsen? Eh.

Het goede nieuws is dat Rumble Club niet alleen maar één modus heeft; het heeft eigenlijk een vrij royale catalogus van mini-spellen en activiteiten om deel aan te nemen, zoals een soort voetbalsport, en zelfs een flipperkast-achtige vrije-for-all, om er maar een paar te noemen. In zijn kern is het een beat-’em-up-vechter, en een die een continue stroom van kaarten, personages en upgrades heeft, die allemaal worden geschud aan het begin van elke nieuwe seizoen. Daarom duurde het niet lang voordat ik het overhaalde om zijn barrel schoon te schrapen en alle introductie-inhoud van zijn kern op te nemen. Het viel me op dat het alle juiste belletjes en fluitjes had, en hoewel het er een beetje uitzag als een paar alternatieven, stopte dat me er niet van om een grote hap uit die donut te nemen. En toen sloeg ik hem.

Met Vuisten Slaan

Rumble Club speelt zich af op een soortgelijke manier als bijna elk ander spel van zijn soort: je valt in een arena, en begint met slaan totdat je iemand zo veel hebt geslagen dat ze ofwel van de zijkant van een zwevend tegel worden gegooid, of uit de lobby worden gegooid vanwege een plotselinge aanval van woede. Voor mij was het laatste het meest voorkomende; het duurde niet lang voordat de tegenstander geïrriteerd raakte, om eerlijk te zijn. En dat is het ding met beat-’em-up-spellen, eigenlijk — je hoeft niet te vertrouwen op vaardigheid om een paar overwinningen te behalen; in feite hoef je alleen maar gelukkig te zijn om een paar goede hits te landen en miraculeus de aandacht te ontwijken totdat er nog maar één over is. Voor de duidelijkheid, het was niet zo vaak dat ik de top bereikte — maar ik was een idioot.

Waarschijnlijk het beste aan Rumble Club is zijn toegankelijkheid; het is geen spel dat veel ervaring vereist om van te genieten. Gelukkig zijn de gameplay-mechanica letterlijk een paar knoppen, prompts en triggers, dus het duurt niet lang voordat je de slag te pakken krijgt van hoe elke ronde werkt, of zelfs hoe je voldoende punten scoort in een spel. Het is een makkelijke om te verteren, zeker, en dus, als je een beetje nieuw bent in arena-achtige spellen, dan zul je waarschijnlijk het grootste deel van de spelmodi in Rumble Club een absolute makkie vinden om door te spelen — zelfs als je tegen een hoop tegenstanders speelt.

Een Paar Hiccups

Het is niet zo verrassend, om eerlijk te zijn, dat Rumble Club, als een free-to-play-spel bij lancering, zijn eigen kast met betaalde inhoud heeft. Met dat gezegd, was ik verrassend dankbaar voor het feit dat het niet probeerde ongewenste voordelen naar beneden mijn keel te duwen voor de sake van me toe te staan om van een hogere plek op de ranglijst te genieten. Zo bleek dat de extra bonussen die het wel aanbood, puur cosmetisch waren, wat, kort gezegd, betekende dat ik me geen zorgen hoefde te maken over het verdienen van genoeg om uit te geven aan alle grootste en meest prestigieuze boosters of in-game-upgrades. Maak me niet wijs, het was irritant, om eerlijk te zijn, maar nergens near zo invasief als, zeg, Call of Duty: Warzone. En dat is iets.

Qua vooruitgang is het allemaal vrij standaard en eigenlijk voor je geschilderd. Op een soortgelijke manier als, nou, elk ander online multiplayer-spel, verdien je XP voor het deelnemen aan rondes, waarmee je hogere niveaus en andere vormen van opschepperij krijgt. Er zijn munten, ook, maar die houden meestal verband met de betaalde inhoudspakketten die het spel aan de kant houdt. Ik, als de koppige persoon die ik ben, heb geen geld in het spel gestoken — maar dat betekent niet dat jij dat niet zou moeten doen. De vraag is, hoeveel zou je echt bereid zijn uit te geven aan een nieuwe hoed voor je boerderijdier? Als het een no-brainer is, dan ga je absoluut van het uitgeven van je geld in deze genieten.

Uitspraak

Rumble Club mag een schaamteloze vertegenwoordiging van een ouder spel zijn, maar het weet wel op eigen benen te staan en brengt een kwaliteitsselectie van originele functies met zich mee, zoals exclusieve kaarten, avatars en seizoensgebonden evenementen. Ik zal niet tegen je liegen, maar het is, meer of minder, een Fall Guys 2.0 — maar dat is vergeeflijk, omdat het niet doet alsof het iets minder is; het vermeldt zelfs in de beschrijving dat het een liefdesbrief is aan zowel Fall Guys als Stumble Guys. Het feit is, iedereen met een hart voor dit soort dingen kan ervan genieten, zelfs als het een paar assets “leent” van andere, mogelijk populairdere blauwdrukken.

De toekomst ziet er zeker helder uit voor Rumble Club, dat zal ik zeggen. Het is helder, voornamelijk vanwege het feit dat, zelfs als er al een aanzienlijke hoeveelheid inhoud in zijn wereld is, er nog zo, zo veel wegen zijn die het in toekomstige updates en DLC kan bewandelen. Als ik echter moest kiezen welke catalogus ik zou doorbladeren, Rumble Club of Fall Guys, dan zou ik natuurlijk de laatste kiezen, omdat het het product is waar ik het meest comfortabel mee ben. Met dat gezegd, als je me dezelfde vraag zou stellen enkele maanden van nu, dan zou ik waarschijnlijk een andere reactie geven. Nogmaals, misschien is het een beetje te vroeg om te zeggen — dus ik zal dat voor nu even parkeren.

Als alles is gezegd en gedaan, zijn er genoeg slechte excuses voor beat-’em-up-vechterspellen, en Rumble Club is er gewoon niet een van. Het is een kloon, waar, maar zoals het spreekwoord zegt: als het niet kapot is, repareer het dan niet.