Lucid Blocks Recensie (PC)

Ik kan niet goed zeggen of ik door Lucid Blocks van mijn stuk ben gebracht of dat ik er verliefd op ben. Het is alsof ik in een koortsdroom zit waar ik niet wakker van kan worden. Zweet, verward en belast door de enorme hoeveelheid bovennatuurlijke flarden en abstracte details, heb ik het rare gevoel dat iets mis is en dat ik niet waar ik ben zou moeten zijn. Het is alsof Minecraft, maar dan met versterkte vreemdheid en veel verwarrende lagen die het liminale uiterlijk ontzettend moeilijk te begrijpen maken. Ik weet niet of ik kom of ga, of de blokken die ik plant van plastic zijn of een inktvlek die is geïncubeerd uit imaginaire materialen. Ik ben verdwaald en heb geen idee wat er gebeurt. En toch kan ik niet helpen maar voelen dat er nog veel meer te ontdekken valt. De mist trekt me naar binnen en ik heb de onbedwingbare neiging om dieper in de diepte te gaan.

Aanvankelijk voelde Lucid Blocks aan als niet veel meer dan een mod voor Minecraft – een soort liefdesbrief die in staat was om alle basisfuncties te implementeren, maar ook veel van zijn eigen onorthodoxe ontwerpelementen. Het duurde ongeveer acht minuten voordat ik besefte dat het niet, in feite, gewoon een ode aan Minecraft was, maar een geheel andere leegte die zijn eigen verhaal te vertellen had. Het concept was vergelijkbaar – om een wereld te creëren en te bouwen met blokken en materialen in een open ruimte. Maar het had meer dan dat. Het was een spel dat me wilde laten experimenteren met facetten die ik niet wist dat ze konden bestaan in een liminale cortex. Het ging niet alleen over bouwen; het ging over het gebruik van de wereld om uitgebreide mogelijkheden te verkennen, waarvan sommige het gebruik van een Enterhaak, een glijder of een riem met bommen vereisten om te ontdekken. Wat meer is, het zette me ertoe aan om te geloven dat bijna alles gemanipuleerd kon worden. Nog een paar minuten gingen voorbij, en plotseling sloeg het me als een trein – dat gevoel dat er zo veel meer te ontdekken was dan een levendige droom met een paar vertrouwde blokken en silhouetten. Lucid Blocks trok me verder weg en hield me daar totdat ik de weg terug naar de voordeur niet meer kon vinden.

In het hart van Lucid Blocks schijnbaar eindeloze wereld is een droom-achtig lijk dat niet altijd weet wat het is, laat staan wat het wilt. In plaats daarvan geeft het jou de teugels en zegt het je gewoon om heldere gedachten te weven in gestructureerde realiteiten, waar monolithische gebouwen en gedachten-provokerende oriëntatiepunten elkaar ontmoeten in de vorm van rommelige creaties van een bijna nonsensuele soort. In deze wereld ben je niet alleen verteld om te bouwen, maar om volledig gebruik te maken van een van de verschillende tools om het landschap te doorzoeken en om te vormen tot je eigen voxel-gecreëerde olieverfschilderij. En er is veel te schilderen, ook, dankzij een in-game synthese-tool die je toelaat om schatten van kubussen, lichten en flora te creëren, om er maar een paar te noemen.

Het blijkt dat Lucid Blocks niet alleen over het verkennen van een voxel-landschap en het verstoren van een paar droom-achtige veren gaat; het is ook over overleven in een liminale wereld die tientallen vreemde creaturen en ongetemde creaties herbergt. En geloof me als ik zeg, er is een ton dingen hier die je kunnen beletten om van de voxel-suite te genieten voor zijn eenvoudige genoegens. Naast de taak van ontwikkelen van gigantische werelden, heb je ook het nogal veeleisende doel om reusachtige spinnen, sombere gels en buitenaardse wezens te weren, onder vele andere territoriale soorten.

Lucid Blocks is niet echt een spel dat je kunt beschrijven zonder een vierhonderd pagina’s tellende encyclopedie in de hand. Ondanks dat het is ingesloten in een liminale setting met relatief eenvoudige mechanismen, zijn er nog tonnen dingen die je interesse kunnen wekken en je kunnen verbazen hier. Maar dat is een beetje wat het zo bijzonder maakt: het feit dat het zo veel te bieden heeft en ontelbare manieren om het uit te pakken, blok voor blok, jelly voor jelly. Het is een wilde rit die ontzettend aantrekkelijk aanvoelt, zelfs wanneer het weinig moeite doet om de bedoeling van de reis te verlichten. Het zal je doen lachen, en het zal je doen huilen. Verdomme, het zal je wilde koortsdromen laten voelen als onschuldige visioenen die zijn genomen uit de verbeelding van een peuter. Maar opnieuw, dat is een beetje het punt.

Al met al is er een geweldig spel hier dat de vertrouwdheid van Minecrafts voxel-georiënteerde bouwsuite combineert met zijn eigen unieke hallucinogene twist en absurde blok-gebaseerde esthetiek. Bovendien is het een verrassend eenvoudig spel om in te springen en je te verliezen, meer nog omdat je geen doel nodig hebt om het gewoon te genieten voor wat het werkelijk is. En dat is alles wat je moet weten voordat je achter het stuur kruipt. Nogmaals, het is een moeilijke om uit te leggen zonder je in de schijnwerpers te zetten. Voor de sake van het simpel en naar het punt te houden, zullen we je hiermee laten: als het een vreemd en creatief zandbakspel is dat je wilt – een spel dat je niet alleen toelaat om monolithische werelden te creëren en te ontwikkelen in liminale omgevingen, maar je ook toegang geeft tot een schat aan vreemde creaturen en LSD-geïnspireerde beelden – dan moet je Lucid Blocks eens proberen.

Uitspraak

Lucid Blocks is als een zweet-inducerende slaapverlamming-demon die je dwingt om getuige te zijn van een eindeloze nachtmerrie die geen echte betekenis of moreel heeft. Om het een vreemd zandbak-IP te noemen, zou het niet de juiste benaming geven. Nee, Lucid Blocks is – en ik bedoel dit in de beste mogelijke zin – een koortsdroom die je niet kunt helpen maar verstrengelen, zelfs wanneer je de gedachte van het ontwaken uit een zware slaap verheugt. Het is ongebruikelijk, en het is een beetje “uit daar” voor zover het voxel-gecreëerde build-’em-ups gaat. Maar het is ook een geweldig spel dat een boel interessante lagen naar het canvas brengt, waaronder een intuïtieve crafting-suite, een grote verzameling aanpasbare blauwdrukken en setstukken, en een overvloed aan creaturen en gadgets, materialen en biomen. Dat is wat ik bereid ben om hieruit te halen: het feit dat, hoewel het is en ridicuul vreemd en nonsensueel, het ook een enorme hoeveelheid plezier is om op te kauwen.