Recensie van Stick It to the Stickman (PC)

Stick It to the Stickman is een opdringerige gedachte in digitale gedaante, de met stokmannetjes en nietjes opgebouwde versie van een vluchtig verlangen dat op het slechtst mogelijke moment opduikt. Hiervan droom je tijdens het elfde uur van een kantoordienst die acht uur had moeten duren, onder een stapel documenten of bij de waterkoeler naast een collega aan wie je een grondige hekel hebt. Het is simpelweg een spel dat je herkenbaarste, zij het moreel twijfelachtige kant op een ongewoon bevredigende manier tot leven brengt. Een kantoor, een bedrijfsstructuur, aandeelhouders en de veel te lang uitgestelde vliegende drakenstoot van een rusteloze werknemer. Natuurlijk levert dat iets bizars op, en ook een volkomen absurde rogue-like-ervaring op basis van natuurkunde. Wie had dat gedacht.

Stick It to the Stickman rekent af met het idee dat je een revolutionaire uitvinding moet patenteren om de bedrijfsladder te beklimmen, en schuift ook de gebruikelijke sleur van negen tot vijf opzij waarmee de meeste kantoormensen hun maandloon verdienen. In plaats daarvan vertelt het hoe het is, of ten goede of ten kwade hoe het zou moeten zijn. Je krijgt een kantoorbaan die de routine overstijgt, een nietmachine en de kans om creatief te werken. Met creatief bedoel ik: de stagiair met een vliegende trap door het raam werken. Daar draait het immers om: collega’s afzetten en je aandeelhouderswaarde vergroten. Het gaat wat dieper, maar je begrijpt de strekking.

Als in wezen een rogue-like-spel neemt Stick It to the Stickman je aan als een misplaatste kantoormedewerker die om de een of andere reden de nare gewoonte heeft zich te wentelen in de papiersneetjes en blauwe plekken van collega’s. Elke poging begint met een eenvoudig verlangen: de bedrijfshiërarchie ontmantelen en je rechtmatige plek innemen als de volgende CEO van The Company. Maar tussen jou en die stoel staan veel grotere problemen dan defecte waterkoelers en af en toe een disciplinaire hoorzitting. Natuurlijk haat alles bij The Company je, en kennelijk is dat wederzijds. Zo ontstaat onze grootheidsdroom: met een vuist of twee naar de wereld zwaaien en de bedrijfselite uitdagen.

Ik zou liegen als ik zei dat ik hoge verwachtingen had van een spel als Stick It to the Stickman. Eerlijk gezegd vind je niet vaak een spel dat stokmannetjes combineert met echt interessante spelmechanieken. Toch blijkt deze baan verrassend leuk, vooral omdat ze ondanks eenvoudige visuele effecten en weinig originele omgevingen briljant onzinnige actie biedt. Bovendien hoort het spel niet bij één genre, maar bij een netwerk van onderdelen met verschillende verhalen en spelmodi. Daardoor krijg je niet alleen een ironische vechtgame met slappe poppenlichamen, maar een verrassend ambitieuze ervaring die meer biedt dan een ontslagvergoeding.

Achter de humoristische steken onder water naar het kapitalisme vindt Stick It to the Stickman zijn draai in een volkomen absurde ervaring met slappe poppenlichamen en wild op knoppen drukken. Met rogue-like-elementen als smaakmaker nodigt het spel je uit om door de verdiepingen van een kantoorgebouw te breken, een van diverse archetypen aan te nemen — stagiair, koffieverslaafde enzovoort — en als manusje-van-alles van de bedrijfscultuur te gaan meppen en je brute kracht te tonen.

Het zal niet verbazen dat je in Stick It to the Stickman kunt trappen, slaan, neervallen en spartelen, en je archetype tijdens het spelen met allerlei vaardigheden kunt uitbreiden. Zo kun je een IT-vaardigheid vrijspelen waarmee je vijanden elektrocuteert. Ook kun je papieren vliegtuigjes, bommen en een geoliede combinatie van vechtsporttechnieken gebruiken. Veel daarvan is eerlijk gezegd niet zo belangrijk: het spelen bestaat vooral uit op knoppen rammen en de vonken zien vliegen. Daar zit het meeste plezier: gedachteloos opdrachten uitvoeren terwijl je toekijkt hoe de wereld in puin valt.

Stick It to the Stickman neemt zichzelf niet te serieus. Toch is het een spel dat veel meer levert dan een middelmatige zijwaarts scrollende knokgame. Met verschillende modi, archetypen, verbeteringen en andere uitgewerkte details — bijvoorbeeld een opsporingssysteem in een modus zoals Grand Theft Auto — bestrijkt het veel interessante terreinen. Ik zou zeggen dat een rogue-like-knokgame combineren met een spel rond natuurkundige poppenlichamen niet werkt. Maar het blijkt uitstekend te passen. Het is compleet krankzinnig, en dat is precies de bedoeling.

Gelukkig blijft Stick It to the Stickman niet lang in twijfelachtige wateren hangen. Het spot met bestuurders en kapitalisme, maar blijft nergens hangen om louter wenkbrauwen te laten fronsen. Het maakt de bedrijfsoorlog tot één grote grap en doet alles om een concept dat saai zou moeten zijn om te vormen tot een droom voor beginnende strijders. Het is bij uitstek iets om aan het eind van de dag bij uit te schakelen. En als we allemaal ergens meer van kunnen gebruiken, dan is het een kans om onze wildste verlangens uit te leven. Stick It to the Stickman biedt dat gelukkig, en nog meer.

Conclusie

Stick It to the Stickman verenigt bedrijfskapitalisme met ongeremde chaos van slappe poppenlichamen tot een volkomen absurde, onethisch hilarische en energieke knokgame. Ondanks eenvoudige beelden en een gebrek aan flair is het een genot om te zien ontvouwen. Ten goede of ten kwade is dit het soort ontslagvergoeding waardoor een drakenstoot tegen het voorhoofd van je collega het risico waard lijkt. En dat kun je met de leiding bespreken.