State of Decay 2 Recensie (Xbox One, Xbox Series X|S & PC)

Ik ben net iets meer dan een kwart mijl van huis, met zeven rugzakken vol bouwmaterialen, munitie en medische benodigdheden in de kofferbak, een Plague Heart dat minder dan honderd meter verderop hordes zombies uitbraakt, en een geïnfecteerde burger in het ziekenhuis die minder dan vijf minuten heeft om een kuur te krijgen voordat hij zijn ondode neigingen volgt en de hele gemeenschap vernietigt. Ik heb weinig tot geen brandstof in de tank, een onvoldoende zakmes, en een hele kolonie die vastbesloten is om een nieuwe plek te vinden om thuis te komen – een versterkte brandweerkazerne die een tuin kan hebben voor grotere opbrengsten, een uitkijktoren die enorme schade kan weerstaan, en een medische afdeling die de meest besmette harten kan behandelen. Oh, en om nog maar te zwijgen van een “curveball” die voor het einde van de dag moet worden geëlimineerd. Zombies zijn om de een of andere reden de komende vierentwintig uur volatiel. En ik schraap hier nog maar het topje van de ijsberg. Bedankt, State of Decay.

Het klinkt bijna alsof ik Undead Labs afkraak, en dat ik het feit dat ik honderd banen tegelijk moet doen een ontmoedigende taak vind. De waarheid is echter dat elke donkere wolk hier een zilveren rand heeft. Het voelt niet altijd aan als een goed geoliede machine, maar stap voor stap produceert die machine vaak fragmenten van competent menselijk verstand en een reden om door te gaan. Op een moment kan het lijken alsof alle hoop verloren is, en dat de gemeenschap op het punt staat in te storten. Maar dan, uit het niets, verschijnt er een rugzak in de locker. Meer middelen geven ons sterkere faciliteiten en verdedigingen, en het hebben van meer overlevenden geeft ons extra soldaten, tuiniers en handelaren om te helpen bij het zoeken naar betere upgrades en artikelen die kunnen worden geruild voor meer Invloed en voordelen.

In de eerste State of Decay, dacht ik nooit echt na over de gevolgen van mijn acties; ik was veel te druk bezig met het plunderen van verlaten huizen en het leren overleven zelf in plaats van anderen die minder fortuinlijk waren dan ik. Echter, toen het erop aankwam om een voet tussen de deur te krijgen in het tweede hoofdstuk, steeg de druk al snel tot een bijna ongekend niveau. Het ging niet langer alleen om het verzamelen van voorraden; het ging om het elimineren van bedreigingen – Plague Hearts, bijvoorbeeld – en ervoor zorgen dat onuitgesproken infecties niet in staat waren om een dodelijke ziekte in het ecosysteem te pompen. De wereld was groter, en de druk van de klimaatverandering was groter dan ooit. Om eerlijk te zijn, had ik veel meer om over na te denken. Voertuigen hadden een constante toevoer van brandstof nodig; stapelbedden vereisten een dagelijkse toevoer van bouwmaterialen; en vijandige enclaves moesten worden geëlimineerd voordat ze onze plunderaars konden vernietigen.

Laat het zo zijn dat, voor zover het overleven van de zombie-apocalyps gaat, State of Decay 2 me meer dan genoeg te overdenken en te leren gaf. In deze wereld, ging het niet alleen om het zoeken naar materialen en het boven water houden van één of twee hoofden; het ging om het bouwen van een ijzeren infrastructuur die niet alleen de voortdurende ondergang van de economie kon weerstaan, maar ook kon gedijen in de nasleep van de ramp. Het ging om het nemen van beslissingen over hoe te leiden, hoe te evolueren en hoe te overleven. Zou ik me uitstrekken en de zaken in eigen hand nemen? Zou ik een gemeenschap vinden en helpen om te groeien? Of zou ik de verantwoordelijkheden van een Oorlogsheer op me nemen en oorlog voeren met andere enclaves? Soms voelde het alsof ik te veel gewicht op mijn schouders had. Maar dan vond ik iets om me te laten gaan – een andere basis, een andere opslag, of een ander wapen om me te helpen bij het ontmantelen van een lokale Plague Heart.

Gelukkig was State of Decay 2 niet alleen over overleven. Nou, het was wel, maar het was ook over vrijheid. In tegenstelling tot de eerste sequens die me bijna dwong om de apocalyps te koloniseren, gaf het tweede hoofdstuk me veel meer ruimte om verschillende mogelijkheden te verkennen. En er was veel om over na te denken, ook, met nog meer eigenschappen om te upgraden, Heroes en Legacy-personages om te ontgrendelen, een flinke hoeveelheid gebouwen om te plunderen, en een aanzienlijke reeks wegen om te navigeren. Gevolgen, ook, verdubbelden in omvang, en frequente curveballs maakten me denken buiten de gebaande paden. De core-ervaring was nog steeds levend, maar ik had zo veel meer te leren. En met een wereld die een stuk groter was dan de eerste, betekende het dat ik niet zomaar tussen enclaves kon springen. In plaats daarvan moest ik strategieën ontwikkelen over de loop van de reis, terwijl ik een constante stroom van materialen, medicijnen en munitie in de locker hield. Het was niet alleen een kwestie van verkennen en voorraden opbouwen; het was een zware taak die veel beenwerk, veel slachtoffers en een enorme hoeveelheid conflicten, zowel intern als extern, vereiste.

Aan de positieve kant voelde State of Decay 2 als een beter spel aan. Grafisch was het sprongen en stappen boven zijn voorganger. Bovendien, vanuit een gameplay-oogpunt, voelde alles vloeiender en minder houterig aan. Personages waren beter uitgewerkt; vaardigheidsets waren complexer; en vooruitgang vereiste een aanzienlijke hoeveelheid beenwerk. Toch was het een stuk plezier, zelfs wanneer het betekende dat ik heen en weer moest reizen om remedies, materialen en andere overlevenden te vinden om aan boord te nemen. Met meer missies om te voltooien, basis-upgrades om te chippen, en een ton Leader-scenario’s om aan te pakken, voelde State of Decay 2 gewoon aan als een veel, veel voller ervaring, en niet zozeer een goedkope herhaling van zijn voorganger.

Oordeel

State of Decay 2 bouwt voort op de vorige installatie met een frisse en volledig herziene survival-gebaseerde base-crafting-systeem dat meer manoeuvreerbaarheid, meer flexibiliteit en een grotere variëteit aan gameplay-opties en legacy-functies biedt. Met een verbeterd wereldontwerp en een lofty aantal aanpassingsmogelijkheden, missies en karakterbouwfacetten, voelt het niet alleen aan als een uitbreiding van het origineel, maar als een volwaardige sequel die alle heerlijke voordelen van een geweldig spel heeft. Het mag niet iedereens kopje thee zijn, maar het is veilig om te zeggen dat, als je het eerste deel van de reis hebt genoten, je dit absoluut zal aanbidden. Het is groter, beter en bovenal het ene ware meesterwerk van Undead Labs op het gebied van zombies.