Slap Fighter Recensie (PC VR)

Als er een sport is die imbeciel is en een VR-adaptatie nodig heeft – nee, verdient, dan is het slaan. Nou, om de waarheid te zeggen, is een VR-adaptatie het enige dat de “sport” in zijn meest pure vorm kan vastleggen. Als, zeg, zo’n concept zou worden nagebootst in een plat spel met eenvoudige sla-mechanica en af en toe een knop-prompt, dan zou het waarschijnlijk niet zo vermaard zijn. Maar in VR, kan elke klap zo worden gemaakt dat het immuun aanvoelt. En zoals het toeval wil, komt Slap Fighter ongeveer binnen om die sensatie tot leven te brengen in zijn elementair geladen competitieve wereld van steken, klappen en vuistslag-thrills.

Slap Fighter gaat niet alleen over het slaan van een tegenstander; het gaat over het berekenen van je aanvallen en, door de kracht van bepaalde elementaire vaardigheden, gebruik je arsenal om achterhandse combinaties en gezichtsveranderende effecten te creëren die zouden moeten enorme hoeveelheden schade toebrengen aan je vijanden. En het gaat niet alleen over slaan; het gaat ook over het navigeren door een komische onderwereld van vechten en het gaan van teen tot teen (of palm tot palm) met een keten van beroemde vechters en heersende kampioenen. Voeg hieraan toe dat het ook een dystopische wereld, excentrieke personages en een web van sla-gevoede mini-spellen à la Whack-a-Mole bevat, en je hebt jezelf beste een handvol — letterlijk.

Ik zal mijn hand opsteken en zeggen: Slap Fighter nam me snel mee met verrassing. Het was niet dat ik werd overrompeld door de elementaire gameplay; het was dat ik werd geschokt door hoeveel detail het in zijn plot, zijn personages en zijn sla-cultuur stopte. O, Slap Fighter was niet alleen een vechtspel met QTE’s; het was een raadsel in zichzelf — een kannibalistische wereld met meer verbindingen dan ik durf te schudden met een stok.

Gelukkig Slaan

Slap Fighter zet je in de schoenen van John, een ontwaakte vechter die, in een poging om de tirannieke Slap Syndicate — een firma die de stad monopoliseert met zijn brute sla-geladen manifest — te ontmantelen, zichzelf onder de zogenaamde Meester laat trainen om de gereedschappen van de handel te leren en, uiteindelijk, de elementaire krachten die de monumentale kracht hebben om de oppositie te verpulveren. Net als je nul-tot-held-campagne, ziet het verhaal je geleidelijk stijgen door de criminele onderwereld van de Slap Syndicate, waar je natuurlijk je tijd besteedt aan het afslijpen van excentrieke vijanden, het ontgrendelen van elementaire krachten — vuur, aarde, water, bliksem en wind — en het combineren van cruciale synergies om verwoestende combinaties en zwetende counterattacks te creëren.

Het is voldoende om te zeggen dat, als je op zoek bent naar een geweldige verhaallijn, je dan teleurgesteld kunt zijn door het gebrek aan twists en turns die Slap Fighter vlees uit maken. Het is geen verhaal-gedreven spel, maar om eerlijk te zijn, het doet een lovenswaardige poging om zijn campagne uit te breiden met veel geweldige zijactiviteiten en mini-spellen, zoals het ooit-fameuze Whack-a-Mole, bijvoorbeeld. Bovendien probeert het zijn kist te vullen met verschillende secundaire componenten, waaronder stad-brede syndicaatgeheimen, zijmissies en gewoon een vleugje donkere maar humoristische ondertonen die zijn dystopische wortels voeden. Dus, een redelijke hoeveelheid voor een VR-spel, alles in overweging genomen.

De Wereld Die Slaat

De gameplay en gevechtsmechanica zijn dankzij extreem goed gebalanceerd en fundamenteel solide hier, met niet alleen de elementaire aanvallen en sla-systeem, maar ook met het ontwijken, glijden en QTE-prompts. Al met al is het een vloeiende ervaring die goed aanvoelt, ondanks eruit een beetje chaotisch te zien, zelfs tijdens de beste tijden. De besturing en prompts zijn eenvoudig, net als de stappen die nodig zijn om goed georkestreerde combinaties en dergelijke te construeren. Toegegeven, het komt allemaal met een beetje een leercurve, maar gezien het niet het moeilijkste spel van zijn kaliber is, is het onwaarschijnlijk dat zelfs de gemiddelde nieuwkomer moeite zal hebben om korte metten te maken met de initiële tandpijn die het veroorzaakt.

Gelukkig is er een geweldige hoeveelheid diepte in deze wereld. Naast de dikke verhaalmodus en zijmissies, Slap Fighter bevat ook een aantal leuke details die langdurige speelperiodes uitnodigend en lonend maken. Wat meer is, het brengt geen grote bewegingsziektes met zich mee, en dat is altijd een groot pluspunt in mijn boek, echt.

Natuurlijk, terwijl je zou kunnen argumenteren dat Slap Fighter in een vrij niche-categorie valt, faalt het niet noodzakelijkerwijs in zijn compositie of vermogen om een overtuigend verhaal te spinnen. Het verhaal is, nou, het is net zo pulp als ze komen, zal ik toegeven. Toch vind ik dat het spel zelf een hoop inhoud op tafel brengt, met zijn unieke twist op elementaire gevechten en QTE-gebaseerde combinaties die een solide basis vormen voor een echt leuk VR-gevecht. Het is nog steeds een relatief kort spel dat een redelijke hoeveelheid te wensen overlaat, maar voor wat het waard is, is het zeker een stuk beter dan je standaard Paint the Town Red-lookalike. En, om eerlijk te zijn, ziet het er een stuk beter uit dan een, dankzij zijn comic book-esthetiek en levendige infusies.

Uitspraak

Slap Fighter creëert in zijn eentje een verrassend diepgaande beat-’em-up-ervaring met dystopische touches en een intuïtief elementair gevechtssysteem dat voelt verschrikkelijk bevredigend om te beheersen. Met dank aan zijn inclusie van verschillende stad-brede mini-spellen, plotpunten en syndicaatgevechten, komt het op de een of andere manier tot stand als een kracht om rekening mee te houden — een krachtpatser die slaat als een goederentrein en steekt als een bij. En ja, dat was een verschrikkelijke grap. Ik zal mezelf uitlaten.

Om te zeggen dat ik blij ben om meer inhoud in Slap Fighter te zien, is een understatement. Eerlijk gezegd, als het de verhaalelementen en mini-spellen miste, de elementaire infusies en de vreemde roster, dan zou ik waarschijnlijk niet veel over hebben om te zeggen. En toch bevat het veel meer dan ik dacht dat het zou doen, en dat is precies waarom ik bereid ben om het een staande ovatie te geven of, om bij het thema te blijven, een klap op de rug.

Al met al, zou ik zeggen dat Slap Fighter een makkelijke aanbeveling is. Terwijl het conceptueel eenvoudig is, maken zijn uitgebreide inclusies van elementaire synergies en hinderlijk verslavende zijactiviteiten het zo dat zelfs de meest basale karweien lachwekkend vermaard zijn. Als dat het soort werk is dat je jezelf achter kunt zetten, dan moet je zeker overwegen om jezelf in te palmen om het levende licht uit deze dystopische universum te slaan de volgende keer dat je je ontspanning nodig hebt.