Scars Above Review (PS5, PS4, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

Op het eerste gezicht lijkt Scars Above erg op Returnal. In het spel bezoek je een monumentale structuur waar je je voortgang opslaat en respawnt, wat je herinneringen aan Dark Souls oproept. Maar zelfs met zulke overweldigende nabootsing bereikt Scars Above nooit het succesniveau van deze games. Misschien is dat waarom de recensies tot nu toe genadeloos zijn geweest. Of misschien beoordeel ik Scars Above gewoon te streng voor iets wat andere games door de jaren heen ook op vergelijkbare wijze hebben gedaan. Wat de reden ook is, we hebben besloten onverstoorbaar aan Scars Above te beginnen en eruit te komen met een eigen mening. Dit wordt een hobbelig ritje, dus zorg dat je je ergens aan vast kunt houden terwijl we diep duiken in een volledige Scars Above-review.

Lost in Space

Scars Above is zeer zeker een sci-fi-vertolking van de sterren, met eerbetoon aan titels als Halo en The Callisto Protocol. Het is een third-person shooter met het grimmige avontuur van protagonist Kate Ward op een vijandige planeet. Hoe kwam ze hier terecht? Nou, ze is eigenlijk een van vier wetenschappers die zich op een impuls hebben verenigd om een vreemd “Metahedron”-ruimteschip te onderzoeken dat uit de lucht viel. Dit vreemd uitziende alienschip stoort niemand, op welk punt ik mezelf tegen Kate en de troep hoorde roepen om het met rust te laten. Anders gaat alles gewoon naar de knoppen. Ze luisteren natuurlijk niet naar me en gaan door met het schip te lokken, dat hen op zijn beurt de ruimte in blaast en op een alienplaneet terecht laat komen. Kate komt bij bewustzijn, verward over wat er is gebeurd. Ze is gescheiden van haar bemanning en begint onmiddellijk naar haar vrienden te zoeken. Al snel ontdekt ze dat er veel grotere krachten aan het werk zijn. Afschuwelijke, lelijk uitziende monsters bevechten haar op elke stap. Ze kan de wetenschapper in haar niet bedwingen, dus neemt ze de extra verantwoordelijkheid op zich om de mysteries van de planeet zelf te ontrafelen.

Sci-Fi, Take Nada

Ik geniet altijd van sci-fi-avonturen. Maar Scars Above doet het gewoon niet voor me. Het verhaal is veel te bekend. Oh, het wordt erger naarmate je dieper graaft, waarbij plotwendingen meer lijken op ideeën uit een kinderboek. Het plot komt nooit echt op gang vanuit de premisse, en al het andere wordt met het uur monotoon. Uiteindelijk missen de onthullingen emotioneel gewicht, net als de personages en stemacteurs. De premisse toont tenminste enige belofte. Welke geheimen houdt de alienplaneet verborgen? Wat is er met Kates vrienden gebeurd? Deze onwrikbare vragen blijven een tijdje in je hoofd hangen, maar niet lang genoeg om de hele ervaring vol te houden, omdat er daarna niets anders belangrijks opduikt. Nou ja, het verhaal is tenminste niet het belangrijkste onderdeel van een shootergame. Misschien houdt het schietgedeelte van de deal dus zijn kant van de afspraak?

Elemental Propensity

Scars Aboves kernachtige gameplay draait om elementaire schade. Dit is verwerkt in sci-fi-wapens. Je schiet dus geen kogels, maar elektriciteit, vuur, ijs en zuur. De eerder genoemde protagonist, Kate, is een wetenschapper en geen soldaat. Ze is dus niet bepaald bedreven op het slagveld. Desalniettemin pakt Kate eerst haar 3D-geprinte Vera op terwijl ze over de planeet dwaalt, een wapen dat elementaire kracht spuugt, net zoals je zou doen in elk ander schietspel.

Save like the Souls Do

Herinner je je de bonfire checkpoints van Dark Souls? Die van Scars Above zijn hetzelfde, behalve dat het monolithen gebruikt in plaats van vreugdevuren. Het is een essentieel onderdeel van het spel, want het is waar je respawnt als je sterft, en ook een plek om gezondheid en munitie-versterkingen op te pikken. Houd er wel rekening mee dat het checkpoint ook alle vijanden in de buurt respawnt, dus je zult de waarde van het risico-rendement moeten inschatten. Voor games zoals Bloodborne speelden dergelijke checkpoints een grote rol bij het overleven van de ervaring. Je zult gamers constant naar deze checkpoints zien terugkeren om te genezen voordat ze teruggaan en hun geluk opnieuw proberen. Misschien is dit het effect dat Scars Above probeerde te bereiken, aangezien de game wordt aangeprezen als “uitdagend”. Ik moet echter zeggen dat Scars Above nergens in de buurt komt van uitdagend.

A Taste of What’s to Come

  In het begin zijn er drie verschillende wapens, die je veel te snel in handen krijgt. Dan duurt het vierde wapen wat langer om te verkrijgen. Er is het elektrische geweer dat vijanden elektrocuteert met naar verhouding minder schade. Het vuurwapen levert meer schade op en explodeert in wezen bij impact. Ten derde is het vriesgeweer, dat geweldig is voor crowd control (niet dat je dat een groot deel van het spel nodig zou hebben). Schakelen tussen elementaire krachten, afhankelijk van de zwakte van een vijand en je behendigheidsniveau, is best leuk. Vooral wanneer die krachten samengaan met de omgeving om hun impact te versterken of te ondermijnen. Stel dat je een watermassa tegenkomt die je moet oversteken. Je kunt het water bevriezen en vuur gebruiken om onderkoeling te bestrijden. Of je kunt een groep vijanden die in water staat elektrocuteren, waardoor een area of effect ontstaat. Ik hield van het soort puzzel-effect van het combineren van verschillende elementaire krachten voor maximale impact. Zoals een vijand in brand steken om hun pantser af te breken, en dan zuur op hen schieten om hun vlees te verbranden. Mijn opwinding had kunnen uitpakken als de zwakke punten van de vijand zo duidelijk zichtbaar, gemakkelijk te raken en schade toebrengend waren met slechts een paar schoten. Daarna gaat het bergafwaarts, omdat vijanden zich gekopieerd en geplakt beginnen te voelen, zowel bewegingen als kenmerken.

It’s a Chore

Het wordt erger wanneer het gevecht uiteindelijk zo stijf is als maar kan. Het schieten heeft geen enkele crunch, of op zijn minst geluidsontwerp om het gevecht te sensualiseren. Spelen met muis en toetsenbord is onhandig en onnauwkeurig. Je zult vaak anderszins accurate schoten missen. Het spel gaat je bij elke stap tegenwerken, wat jammer is, aangezien het grootste deel van het spel op gevechten is gebaseerd. Je kunt variaties maken van de vier wapens die tot je beschikking staan. Bovendien heb je puzzels zoals het vinden van stroompunten, wachtwoorden of het analyseren van objecten voor aanwijzingen. Maar er zit geen slimme aanpassing aan. Het voelt volledig als een bladzijde uit oude games.

Short, and Sour

Scars Above is een ongelooflijk korte ervaring, godzijdank. Het is verpakt in ongeveer vijf uur. Tenzij je afdwaalt van de overwegend lineaire gameplay, wat vrij gemakkelijk kan gebeuren, aangezien het spel geen kaart heeft om je stappen te herleiden. Uiteindelijk is het behoorlijk moeilijk om het prijskaartje van $40 te rechtvaardigen. Of misschien spreekt de animatiekwaliteit voor zich?

A Strange, Strange World

Scars Above ziet er goed uit. Het creëert een griezelige sfeer met afschuwelijke monsters met ingewikkelde ontwerpen. Zo erg zelfs dat de monsters je een beetje bang maken en een uitdaging beloven zoals geen andere. Hier ligt helaas de grootste kracht van het spel, en wat voelt als een daadwerkelijk gepolijst gameplay-element. Vanaf het geïnfecteerde moeras beland je in de alien-nesten die je veel later vindt en die je misselijk maken, Scars Above slaagt de esthetische aantrekkingskracht perfect.

Verdict

Scars Above is een third-person sci-fi-avontuur dat er vooral in slaagt esthetische aantrekkingskracht te perfectioneren boven al het andere wat ertoe doet. Het creëert een prachtige, griezelige sfeer die tot de rand gevuld is met angstaanjagende momenten waar je gemakkelijk uit je vel springt. Helaas is het het enige hoogtepunt van deze game, waarbij al het andere onhandig, ongepolijst en saai aanvoelt. Het gevecht, het meest essentiële onderdeel van Scars Above, voldoet niet aan de verwachtingen. Het biedt niet veel uitdaging en voelt te gemakkelijk voor een game die in marketingdetails wordt omschreven als “moeilijk”. De verhaallijnen zijn ook teleurstellend, met een bekende premisse die we eerder hebben gezien en voor de hand liggende onthullingen die verre van verbijsterend zijn. Zelfs het geluidsontwerp voelt alsof het in de hoek is gezet om te verhongeren. Uiteindelijk doet Scars Above je twijfelen aan zijn prijskaartje. Heb ik zojuist $40 betaald voor een meedogenloos saaie ervaring van ongeveer vijf uur? Waar is mijn restitutie, alsjeblieft? Ik zou mijn geld terug willen, bedankt.