Like a Dragon: Ishin! Recensie (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

Hoewel het bijna 10 jaar geleden is dat de Yakuza-serie een spin-off kreeg, Ishin, voor het eerst uitgebracht op PS3/PS4 als een Japanse exclusieve titel, is het nog steeds een welkome verrassing voor ontwikkelaar Ryu Ga Gotoku om, eindelijk, een gelocaliseerde Like a Dragon: Ishin! remake/remaster uit te brengen in de Verenigde Staten en daarbuiten. Als je nog niet op de hoogte bent, heeft de “Like a Dragon,” of “Yakuza” in het Japans, serie veel harten veroverd in de loop der jaren. Van zijn vroege dagen als een Japanse exclusieve titel, en bijna directe lof, tot zijn localisatie buiten Japan, hebben veel gamers hun niche gevonden binnen de serie’s over-the-top melodrama, straatgevecht, zwaardgevecht en schietpartijen, en grappige, kleine subverhalen, allemaal vermengd tot één Yakuza-mozaïek.

Behalve voor fijne aanpassingen aan de graphics, een geavanceerd Trooper-kaartsysteem en verlichting en texturen die zijn verheven tot moderne Yakuza-standaarden, zijn Like a Dragon: Ishin! uit 2023 en Ryū ga Gotoku Ishin! uit 2014 zo duidelijk uit hetzelfde hout gesneden, waardoor het meer een remaster is dan een remake. Dus, wat is er nog meer nieuw? Hoe presteert Like a Dragon: Ishin! op de huidige generatie consoles? Steekt het boven andere onlangs uitgebrachte games van hetzelfde genre uit, of valt de remake tegen? Hoe is de gameplay? Nou, deze Like a Dragon: Ishin! review moet al uw zorgen wegnemen en u helpen te bepalen of het kopen van Like a Dragon: Ishin! de moeite waard is.

Reis Way Back in Time

Ja, je hebt het goed gehoord. Like a Dragon: Ishin!, in tegenstelling tot eerdere Yakuza-installes, neemt ons mee terug in de tijd naar het midden van de 19e eeuw in Japan. Als je een geschiedenisliefhebber bent, weet je dat het ongeveer de tijd is dat Japan langzaam overgaat van onafhankelijkheid naar invloeden van de westerse cultuur. Specifiek zou het Tokugawa-shogunaat snel instorten onder de Meiji-restauratie.

Als je goed kijkt, vind je daadwerkelijke historische gebeurtenissen die in Like a Dragon: Ishin! worden genoemd. Zelfs de personages zijn losjes gebaseerd op echte mensen, zoals de hoofdpersoon, Sakamoto Ryoma, die je je herinnert als de Yakuza-serie-legende Kazuma Kiryu.

Zonder te veel details te geven, begint Ryoma als lid van de Tosa Loyalist Party, vechtend voor een meer egalitaire samenleving in Japan. Maar, vrij plotseling, wordt zijn adoptievader vermoord. Dus ga je op een wraakreis die hem meeneemt op een melodramatische reis die verweven is met politieke strijd om de macht, wijdverbreide geweld en, natuurlijk, persoonlijke drama.

Ik hield van het moment toen Ryoma twee identiteiten smeedde. De eerste, onder het alias Saito Hajime (ook een historische figuur) overdag, handelend als onderdeel van een politie-eenheid die de sociale orde in Kyo herstelt, en als zichzelf ‘s nachts, ondermijnend van de sociale rechtvaardigheid op zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn adoptievader. Op een gegeven moment wordt zijn dekmantel bijna ontdekt, maar hij ontsnapt op het nippertje, terwijl hij interacteert met vertrouwde personages uit de Yakuza-serie, die zijn hergebruikt om intrigerende rollen te spelen in Japan’s cruciale tijd in de geschiedenis.

Leer iets nieuws

Ik zal niet liegen. Ik pauzeerde het spel in de eerste paar hoofdstukken, bladerend door de pagina’s van internet om bepaalde fasen samen te stellen. Ondanks het feit dat “Like a Dragon: Ishin!” uiteindelijk historische fictie is, helpt de in-game glossarium op een bepaalde manier, terwijl het me ook helpt om iets nieuws te leren over een cruciale periode in de Japanse geschiedenis waar ik eerlijk gezegd weinig van wist.

Kyoto vs Kyo

Yakuza is meestal modern. Het is waarom “Like a Dragon: Ishin!” mijn interesse wekt tot op zekere hoogte. Door meestal modern te zijn, bedoel ik dat Yakuza vaak Kyoto-gebaseerd is, waar neonstadslampen de straten verlichten, versus Ishin! waar lantaarnverlichte lanen de overhand hebben. Het is oud voor een nieuwe tijd, wat niet per se een slechte zaak is.

De verlichting en texturen zijn zeker aantrekkelijk voor het oog. In plaats van een algehele weergave van de stad, houdt Kyo zich vast aan kleine stukjes ervan met meer ingewikkelde ruimtes om te verkennen. Soms voldoen deze ruimtes aan de behoefte aan wat Japan’s Bakumatsu-periode van de Edo-periode zou kunnen lijken. Close-ups van gezichten onthullen de kleinste expressies die goed samengaan met de emotionele momenten tussen personages.

Je zult genieten van drukke markten en landelijke rivieroeverdorpen. Maar, je zult ook saaie straten tegenkomen die ik niet echt leuk vond om te navigeren. Volgens Yakuza-standaarden trekt Kyo niet veel aan. Gelukkig overtreft het verhaal de verwachtingen, waardoor het minder frustrerend is om constant op te merken.

De Samurai-manier

Vier belangrijke mechanismen bloeien hier. Elk van hen kan worden omgeschakeld naar een andere; het hangt allemaal af van welke je het meest prefereert. Ten eerste heb je de smash-barehanden-gevechtspopulariteit die wordt geïntroduceerd in Yakuza-games. Het wordt nooit oud, hè? Of, je kon de zwaardgevecht-route nemen. FPS-liefhebbers kunnen hun geluk beproeven met Yakuza’s pistool-only-schietpartijen. Dus, je hebt het voordeel van gericht, onbeperkt schieten op zwaardzwaaiende tegenstanders. En dan, is er de geliefde mechanisme die golven maakt op de sociale media: de wilde dansstijl.

Wilde dansen is geweldig voor crowdcontrol. Het is eigenlijk snel zwaardgevecht en bliksemsnelle schietpartijen terwijl je rondspringt voor maximale impact op alle tegenstanders in de buurt. Het is ook best cool, omdat de spin je niet vastpint op één plek, maar je in plaats daarvan uit de gevarenzone laat waar je vrij bent om te hergroeperen en één van de andere drie technieken te kiezen.

Oh, Like a Dragon: Ishin! verhoogt de inzet met een Trooper-kaartsysteem dat eerder was beperkt tot Shinsengumi-zijmissies, maar nu vrij is om te gebruiken in het hele spel. Dus, idealiter, verhoogt het kaartsysteem één van Ryoma’s gevechtssystemen door te experimenteren met een verscheidenheid aan decks van kaarten. Je kon je gezondheid, aanval, of zelfs granaat-leggende kippen en persoonlijke aanvalberen oproepen. Met honderden kaarten om te ontgrendelen, elk vrij om te combineren of upgraden, hebben spelers toegang tot diepte en strategie terwijl ze hellevuur loslaten op Ryoma’s ergste vijanden.

Alles werk en geen spel…

Like a Dragon: Ishin! en Yakuza snappen het “alles werk en geen spel”-spreuk zo goed, dat ze je constant meeslepen in de vreemdste en raarste subverhalen. Hier is een klein deel van Kyo City, dichtbevolkt met de raarste minigames en, soms, impactvolle afleidingen die uren aan gameplay waard zijn.

Bijvoorbeeld, je kunt een boerderij-simulator tegenkomen om een wees genaamd Haruka te helpen. Het is best betrokken, met doelen zoals het planten van gewassen, het verzorgen van kippen, het opzetten van vogelverschrikkers en het voltooien van kookspellen om de winst te maximaliseren. Als je niet van dit Stardew Valley-type spel houdt, maak je geen zorgen, want er zijn veel meer minigames om voor te kiezen.

Van dungeon crawler-missies tot poker, karaoke, dansen, kart-races en kippenraces, alles en nog wat is mogelijk hier. Het enige nadeel is dat Like a Dragon: Ishin! geconfronteerd wordt met de moderne Yakuza-games als concurrent, met zeker veel meer leuke dingen om te doen in deze tijd. Toch is het een welkome toevoeging aan een anders serieuze game die perfect balans vindt tussen plezier en spel op elke stap van de weg.

Uitspraak

Het is moeilijk uit te leggen hoe het spelen van “Like a Dragon: Ishin!“ ongelooflijk bevredigend aanvoelt. Tenzij je andere delen van de Yakuza franchise hebt gespeeld, zou deze nieuwe titel misschien een goede startpunt zijn om te ontdekken waarom iedereen zo opgewonden is. Er zal niets zijn dat je mist, aangezien het een zelfstandig verhaal is met geen banden met zijn tegenhangers in de franchise, behalve voor vertrouwde gezichten en technieken.

Maar, daarin ligt ook het probleem met Like a Dragon: Ishin! In vergelijking met latere toevoegingen aan de franchise, komt het een beetje tekort op het gebied van details van de omgeving, verrassende wendingen en bochten met de subverhalen en het algemene uiterlijk en gevoel van het spel. De schietpartijen kunnen een beetje meer aandacht gebruiken. Toch blijft het verhaal een topverhaal om te ervaren, en het Trooper-kaartsysteem is een complete en spannende mechanisme die diepte en strategie toevoegt aan het spel. Moet je dit spel kopen? Zeker. Maar is het een noodzakelijke aankoop? Zeker niet.