Pizza Deathlivery Recensie (PC)

Als de wereld ten onder gaat en de mist zijn steden omhult, zal er een zilveren randje naar voren komen, triomferend, krachtig en vreemd genoeg driehoekig. In barre tijden zal het niet het leger zijn dat ons als eenheid zal behouden; het zal de pizza’s zijn en bovenal de moedige mensen die de duisternis trotseren om ze te bezorgen bij hongerige klanten. De wereld kan ten onder gaan en de mensheid kan ophouden te floreren, maar alsof om een lichtstraal tussen de misten te illustreren, zal afhaalmaaltijden altijd zo gewoon mogelijk blijven om onze redding te brengen; om onze dorst te lessen en onze eeuwige honger te weerstaan.

Als je het nog niet geraden hebt, hebben we het over een post-apocalyptisch pizzabezorgspel. Nou, niet zomaar een pizzabezorgspel, maar een bovennatuurlijk pizzabezorgspel met seizoensextracten van fenomenen en een besprenkeling van sombere smaak. Om het zo maar te zeggen, Pizza Deathlivery is geen typisch fiets-en-serveren-koerieravontuur; het is een hongerige aangelegenheid die precisietiming, listige tactieken en ballen ter grootte van de bel op je trouwe fiets vereist. Het betaalt je niet voor je inspanningen, maar het beloont je wel met andere voordelen – reputatiepunten, meer buurten en bovenal een gelukkige baas.

In het centrum van al het bovenstaande staat een zes-spelers- (en solo-) first-person-avontuur waarin beginnende koeriers de monumentale taak krijgen om door de mist te navigeren, tijdige bezorgingen te doen voordat de klok middernacht slaat en actief te ontwijken de monsters die de suburbane districten een thuis weg van huis noemen. Het is een bezorgspel met een twist; een vertrouwd blauwdruk met een bovennatuurlijke topping. Het is, als je het zo wilt zien, een lastige onderneming die pizza het Heilige Graal van de apocalyps maakt. A+ voor originaliteit.

30 Minuten of Dood

Het begint allemaal met een stapel pizza’s, elk met een overeenkomstig adres en een vage beschrijving van hoe je bij het bezorgpunt komt. Alleen of met maximaal zes andere koeriers, lanceer je je carrière in de mist – een willekeurig gegenereerde buurt waar verontrustende monsters rondzwerven en een dikke nevel je zicht belemmert. Met weinig meer dan een pizzadoos en een zwak lichtstraal, bevalt de apocalyps je en spoort hij je aan om dieper te graven, niet voor een fooi, maar voor het behoud van de massa’s tevreden en de corporate bigwig die je niet uitfoetert.

Als je voortgang boekt in de ontberende reis van het bezorgen van je pizza’s en het bevechten van de klok, opent het spel zich tot nieuwe zakelijke kansen en beloningen. Na middernacht, mits je je quotum hebt behaald, ontgrendelt een andere diorama en transformeren de reputatiepunten die je tijdens je route hebt geoogst in nieuwe gereedschappen en voordelen. Een relatief eenvoudige haak, maar eentje die enorm bevredigend is om te voltooien – zelfs als het niet in dertig minuten of minder is.

Natuurlijk is de algemene daad van het bezorgen van pizza’s hier niet de last; het is je weg vinden door de mist en terugkeren naar huis voordat het donker wordt. Laat ik het zo zeggen, als het gaat om navigeren door de wereld en al zijn sombere wonderen, is het een harde noot om te kraken, vooral als je samenwerkt met je vrienden die het verschil niet kunnen zien tussen een cul-de-sac en een bebost perceel. Toch, dat wil niet zeggen dat het niet leuk is. Maak je geen zorgen, het is een beetje een pijn in de kont, maar het spel maakt het, op een elegante manier, zo dat je inspanningen worden beloond met nuttige aanmoedigingen die je willen laten stappen uit je comfortzone om een nieuwe expeditie in de afgrond te lanceren.

Pizza Zal Ons Redden

Als het spel alleen over het bezorgen van pizza’s van het ene ankerpunt naar het andere zou gaan, dan zou er niet veel te bespreken zijn. Maar gelukkig brengt het spel wel willekeurig gegenereerde steden met elk hun eigen obstakels en manieren om je vooruitgang te dwarsbomen, of het nu gaat om een labyrintische bos of een cluster van verlaten huizen, een geblokkeerde doorgang of een monsterbezette voorstad. En ik geef toe, terwijl de planning-fase nogal redundant is en domme pech alleen de last draagt van de ervaring, is het eigenlijk best vermakelijk om doorheen te ravotten.

Helaas zijn er een paar niet zo smakelijke touches die de algehele ervaring hier verstoren. Bijvoorbeeld, de roster is een beetje aan de lichte kant voor een monster-centrisch horror. Bovendien zijn de ontwerpen niet zo uitgewerkt als ze zouden kunnen zijn; het feit dat je alles wat er te zien en te vrezen is na een handvol bezorgingen kunt zien, maakt het zo dat de latere stadia niet zo eng zijn. Een kleine klacht, maar eentje die ik niet kan helpen naar voren te brengen, niettemin.

Vanuit een audiovisueel oogpunt heeft Pizza Deathlivery enkele geweldige touches en niet te vergeten een solide basis voor een esthetisch passend post-apocalyptisch horror-scenario. Helaas herbergt het een paar ruwe randen en enkele algemene teething issues die zeker van een beetje extra tijd in de oven zouden kunnen profiteren, om het zo maar te zeggen. Maar om het spel een ondergebakken rommeltje met onsmakelijke ingrediënten te noemen, zou niet eerlijk noch waar zijn.

Uitspraak

Op de vreemdste manier is het een verfrissende adem, om pizza van alle dingen als het primaire ingrediënt in een survival-gebaseerd horror te zien, en niet, bijvoorbeeld, brandhout voor een vuur of een verband voor een dodelijke wond. Maak je geen zorgen, de korst is nog steeds dezelfde als zijn tegenhangers. De toppings, aan de andere kant, zijn van een geheel andere basis. En dat is iets dat ik niet kan helpen lief te hebben aan Pizza Deathlivery – dat het traditionele survival-tropen mengt met een komische twist die zo vreemd spannend is als het ook maar zo zinloos vermakelijk is.

Ondanks alle kleine fouten is Pizza Deathlivery een geweldig klein stukje levenshorror dat verrassend leuk is om doorheen te knagen. Het lost je honger niet altijd op, noch maakt het je beter over je situatie als een worstelende koerier in een hongerige samenleving. Dat gezegd hebbende, waar het spel op sommige punten tekort schiet, vindt het verschillende manieren om je te laten doorknagen voor veel langer dan de standaard dertig minuten of minder. En dat telt voor een groot deel, echt.

Om af te sluiten, als het een Silent Hill-meets-Easy Delivery Co.-formule is die je smaakpapillen prikkelt, dan moet je zeker overwegen om een grote hap te nemen van Pizza Deathlivery de volgende keer dat je de neiging voelt om een stukje bovennatuurlijke horror te proeven.