Parkeerplaats Simulator: Car Collector Recensie (PC)

Toen ik gevraagd werd of ik “klaar was” om “de parkeerplaats van mijn dromen te creëren”, aarzelde ik. Ik bleef even stilstaan, niet omdat ik niet mentaal bereid was om zo’n uitdaging aan te gaan, maar omdat ik niet kon begrijpen wie op aarde zou dromen van zo’n saaie prestatie. En ik denk dat de makers achter Parkeerplaats Simulator dit allemaal te goed wisten — dat het niet genoeg zou zijn om gebruikers te overtuigen om wortel te schieten in een relatief deprimerende handel — gezien het feit dat ze ervoor zorgden dat, terwijl spelers kunnen hun voertuigen parkeren, ze ook veel meer kunnen bereiken, als ze bereid zijn om de extra mijl te gaan, zogezegd.

Ik zal eerlijk zijn, als Parkeerplaats Simulator alleen over het bouwen van een parkeerplaats en het parkeren van auto’s ging, zou het geen spel zijn dat het vermelden waard is. En toch, zelfs met zo’n alledaagse titel op zijn naam, is Parkeerplaats Simulator eigenlijk veel meer dan een generieke parkeer- en rijtitel. Het is veel meer, niet omdat het proces van parkeren van deze voertuigen vreemd genoeg bevredigend is, maar omdat het je de kans geeft om voertuigen te verzamelen, te upgraden en te rijden in een open-wereld omgeving die, hoewel relatief klein in omvang, een verrassend hoge hoeveelheid activiteiten heeft om deel te nemen naast de gebruikelijke taken.

Parkeerplaats Simulator doet zichzelf geen recht met de titel die het op tafel brengt, maar laat je niet misleiden door te denken dat het een transparante reis is. Benieuwd om meer over het te horen? Laten we dan wat dieper in de details duiken.

Tickets, Alstublieft

Het proces is eenvoudig: parkeer voertuigen, verdien fooien en vermeerder je collectie van klassieke auto’s. Dit is, voor het grootste deel, de baan die de rekeningen betaalt: het opbouwen van een solide reputatie die klanten kan aantrekken om buiten je bedrijf te parkeren, en gebruiken hun hard verdiende geld om nog grotere ondernemingen te financieren, zoals het verzamelen en upgraden van oude auto’s en het opzetten van een illegale straatrace-circuit om je onderliggende passie voor twijfelachtige ondernemingen te helpen. En je kunt nog veel meer doen met het overgebleven geld in je zak, zoals het bezoeken van nachtclubs, het patrouilleren van de straten en het uitgeven van je zakgeld aan een van de vele verborgen kansen ergens in de stad.

Op papier klinkt het als een behoorlijk zakelijke onderneming — en dat is het. Maar, zelfs met zo veel stimulansen om te verzamelen, kan het nog steeds een behoorlijk saai proces zijn. Het is kaal en vaak een beetje saai, het geven van vreemden hun nummers, het parkeren van auto’s en het verdienen van zakgeld. Maar, wat je ziet is wat je krijgt hier, en wat je krijgt is letterlijk op de doos, ingegraveerd in de titel. Daarom kan ik mezelf niet veroordelen voor een gebrek aan transparantie; het maakt het overvloedig duidelijk vanaf het moment dat je je eerste auto in de gele gehakte zone parkeert dat ongeveer tachtig procent van je reis meer of minder in een soortgelijke richting zal verlopen. Je parkeert, je verdient en je investeert in kleine maar ogenschijnlijk merkbare verbeteringen voor je parkeerplaats om meer klanten aan te trekken en betere opties voor je collectie te verkrijgen.

Een Eenzaam Wereld

Ik verwachtte geen hartverwarmende verhalen of excentrieke metgezellen in deze wereld te vinden, en om eerlijk te zijn, denk ik niet dat ik ooit dat deed, ondanks het feit dat ik het een paar keer heb doorlopen in een poging om een pols te vinden. De waarheid hier is dat de wereld zelf zeer saai en saai is. De toevoeging van verschillende buitenschoolse activiteiten buiten de negen-tot-vijf-routine is een solide manier om de uren te laten stromen, geef ik toe. En toch, de wereld en de meeste dingen erin ontbreken aan substantie en diepte, wat betekent dat, zelfs met een verrassend hoge hoeveelheid dingen op de dossier, het nooit echt voelt alsof je iets bereikt. Dus, je kunt rondrijden en deel nemen aan de vreemde baan — maar het spel maakt het niet zo dat je je anders voelt dan je deed voordat je begon. Het is overbodig, maar het is nog steeds vlees op tafel.

Vanuit audiovisueel oogpunt heeft Parkeerplaats Simulator de gebruikelijke haperende randen die je zou verwachten van een indie-chore-core-achtige sim, compleet met de vertrouwde houten NPCs, blokachtige gebouwen en kalligrafie die net zo goed in Comic Sans geschreven had kunnen zijn. Aan de ene kant kan ik de toewijding van de ontwikkelaar waarderen om een open-wereldervaring te creëren en die te vullen met alles wat nodig was om dat “stad”-esthetiek te krijgen. Maar, met een gebrek aan creativiteit en enkele vrij holle functies, komt het niet overeen met die “levende, ademende en bloeiende geest” van een bruisende metropool. De aandacht voor detail van de autosfeer is geweldig — maar dat is ongeveer zo diep als het gaat, helaas.

Uitspraak

Ondanks al mijn beste pogingen om Parkeerplaats Simulator te bekritiseren voor een schaamteloze geldverdiener, is het feit dat ik het eigenlijk best leuk vind. Maak me niet wijs, ik denk nog steeds dat het een beetje een bot idee is — voertuigen parkeren en een generieke parkeerplaats upgraden — maar het is ook een idee dat mijn interesse wekt, niet noodzakelijk omdat het alternatieve stimulansen gebruikt om je te laten rondlopen in de straten, maar omdat het een fundament biedt voor een spel dat kunt nog groter, beter en verfijnder zijn in latere updates. En ik hoop oprecht dat het zijn zoektocht naar nieuwe manieren om zijn primaire blauwdruk te ontwikkelen, zal voortzetten.

Parkeerplaats Simulator is een Early Access-spel, en dus kun je zeker verwachten om je fair share van bugs en mismatches te tegenkomen. Met dat gezegd, als je het type gamer bent die een kick krijgt uit het voltooien van relatief generieke taken en niet moe wordt van de saaie aard van een zielloze graft, dan denk ik dat je in staat zult zijn om enig leven uit dit specifieke vaartuig te persen. Als je twijfelt, dan zou ik je niet verwijten als je niet bereid bent om je geld uit te geven.