Parkeerplaats Simulator: Car Collector Review (PC)

Toen ik werd gevraagd of ik “klaar was” om “de parkeerplaats van mijn dromen te creëren”, aarzelde ik. Ik bleef even steken, niet omdat ik niet “mentaal” bereid was om zo’n uitdaging aan te gaan, maar omdat ik me niet kon voorstellen wie op aarde zou dromen van zo’n saaie prestatie. En ik denk dat de makers achter Parking Lot Simulator dit maar al te goed wisten – dat het niet genoeg zou zijn om gebruikers te overtuigen om wortel te schieten in een relatief deprimerend beroep – gezien ze ervoor zorgden dat, terwijl spelers kunnen auto’s parkeren, ze ook veel meer kunnen bereiken, als ze bereid zijn om de extra mile te gaan, zogezegd.

Ik zal eerlijk zijn, als Parking Lot Simulator alleen over het bouwen van een parkeerplaats en auto’s parkeren ging, zou het geen spel waard zijn om over te praten. En toch, zelfs met zo’n alledaagse titel onder zijn riem, is Parking Lot Simulator eigenlijk veel meer dan een generieke parkeer- en rijtitel. Het is veel meer, niet omdat het proces van parkeren van deze voertuigen vreemd genoeg bevredigend is, maar omdat het je de kans geeft om ze te verzamelen, upgraden en rijden in een open-world-omgeving die, hoewel relatief klein in omvang, een vreemd hoge hoeveelheid activiteiten heeft om deel te nemen naast de gebruikelijke taken.

Parking Lot Simulator doet zichzelf geen recht met de titel die het op tafel brengt, maar laat je niet voor de gek houden door te denken dat het een transparante reis is. Benieuwd om meer over het te horen? Laten we dan wat dieper in de details duiken.

Kaartjes, alstublieft

Het proces is eenvoudig: parkeer voertuigen, verdien fooien en vermeerder je repertoire aan klassieke auto’s. Dit is, voor het grootste deel, de baan die de rekeningen betaalt: het opbouwen van een solide reputatie die klanten kan aantrekken om buiten je bedrijf te parkeren, en gebruiken hun hard verdiende geld om nog grotere ondernemingen te financieren, zoals het verzamelen en upgraden van oude auto’s, en het oprichten van een illegale straatracecircuit om je onderliggende passie voor twijfelachtige ondernemingen te helpen aanwakkeren. En je kunt nog veel meer doen met het overgebleven geld in je zak, zoals nachtclubs bezoeken, de straten patrouilleren en je zakgeld uitgeven aan een van de verschillende verborgen kansen ergens in de stad.

Op papier klinkt het als een behoorlijk zakelijke onderneming – en dat is het ook. Maar, zelfs met zo veel stimulansen om te verzamelen, kan het nog steeds een behoorlijk saai proces zijn. Het is kaal en vaak een beetje saai, het geven van vreemdelingen hun nummers, auto’s parkeren en zakgeld verdienen. Maar, wat je ziet is wat je krijgt hier, en wat je krijgt is letterlijk op de doos, ingegraveerd in de titel. Om die reden kan ik het niet aanklagen voor een gebrek aan transparantie; het maakt het overvloedig duidelijk vanaf het moment dat je je eerste auto in de gele gehakte zone parkeert dat een goed tachtig procent van je reis min of meer op een soortgelijke manier zal verlopen. Je parkeert, je verdient, en je investeert in kleine maar ogenschijnlijk merkbare verbeteringen voor je parkeerplaats om meer klanten aan te trekken en betere opties voor je collectie te verkrijgen.

Een eenzame wereld

Ik had niet verwacht om hartverwarmende verhalen of excentrieke metgezellen in deze wereld te vinden, en om eerlijk te zijn, denk ik niet dat ik ooit heb, ondanks dat ik er een handvol keren doorheen ben gegaan om een pols te vinden. De waarheid hier is dat de wereld zelf zeer saai en saai is. De toevoeging van verschillende buitenschoolse activiteiten buiten de negen-tot-vijf-routine is een solide manier om de uren te laten stromen, dat geef ik toe. En toch, de wereld en de meeste dingen erin ontbreken aan diepgang en inhoud, wat betekent dat, zelfs met een verrassend aantal dingen op de dossier, het nooit echt voelt alsof je iets bereikt. Dus, je kunt rondrijden en deelnemen aan de vreemde baan – maar het spel maakt je niet echt anders voelen dan hoe je je voelde voordat. Het is overbodig, maar het is nog steeds vlees op tafel.

Vanuit audiovisueel oogpunt heeft Parking Lot Simulator de gebruikelijke houterige randen die je zou verwachten van een indie chore core-achtige sim, compleet met de vertrouwde houten NPCs, blokachtige gebouwen en kalligrafie die net zo goed in Comic Sans geschreven had kunnen zijn. Aan de ene kant kan ik de toewijding van de ontwikkelaar waarderen om een open-world-ervaring te creëren en die te vullen met alles wat nodig was om dat “stad”-aesthetiek te krijgen. Maar, met een gebrek aan creativiteit en enkele vrij holle functies, komt het gewoon niet overeen met die “levende, ademende en bloeiende geest” van een bruisende metropool. De aandacht voor detail van de autoscene is geweldig – maar dat is ongeveer zo diep als het gaat, helaas.

Uitspraak

Ondanks al mijn beste pogingen om Parking Lot Simulator te bekritiseren omdat het een schaamteloze geldverdiener is, is het feit dat ik het eigenlijk best leuk vind. Maak je geen zorgen, ik denk nog steeds dat het een beetje een bot idee is – auto’s parkeren en een generieke parkeerplaats upgraden – maar het is ook een idee dat mijn interesse wekt, niet noodzakelijk omdat het alternatieve stimulansen gebruikt om je te laten rondsjouwen in de straten, maar omdat het een fundament biedt voor een spel dat kunt nog groter, beter en verfijnder zijn in latere updates. En ik hoop oprecht dat het zijn zoektocht naar nieuwe manieren om zijn primaire blauwdruk te evolueren voortzet, echt.

Parking Lot Simulator is een Early Access-spel, en dus kun je zeker verwachten om je eerlijke deel aan bugs en ongepaste dingetjes tegen te komen. Met dat gezegd, als je het type gamer bent die een kick krijgt van het voltooien van relatief generieke taken en niet moe wordt van de saaie aard van een zielloze graft, dan denk ik dat je in staat zult zijn om wat leven uit dit specifieke vaartuig te persen. Als je twijfelt, dan zou ik je niet kwalijk nemen als je je geld niet aan het wilde uitgeven.