Een mans afval Recensie (PC)

Ze zeggen dat Een mans afval het afval van een andere man is, en dat, zelfs als die schat geen historische waarde of sentimentele betekenis heeft voor één persoon, een andere persoon graag naar de uiteinden van de aarde zou gaan om het te vinden voor zijn eigen doel. Iemand, ergens, is nu op zoek naar een schat. Het gerucht gaat dat die schat een hele Zwitserse bankrekening in zijn schil heeft, en de diamant in het ruwe van een junkyard-archipel is. Die persoon is helaas ik. Voor de komende paar uur ben ik de sukkel die in de stront en het afval duikt, want ik zal er alles aan doen om die zilveren rand te vinden. Er zit goud in deze afvalzakken, en ik ga niet weg voordat ik het vind.

Een mans afval stelt een eenvoudige vraag: wat zou jij doen om iets dierbaars terug te krijgen? In dit geval is het geen geliefde, noch een familiestuk dat generaties lang in je ouderlijk huis heeft gedraaid. Nee, wat we hier hebben, onder deze vuile muren en afvalrijke biotopen, is een harde schijf — een pocket-sized stukje hardware dat toevallig een levensveranderende som PitCoins bevat. Het probleem is dat je het niet bij je hebt, want het staat diep in de onderbuik van een verlaten junkyard. Dus, wat kun je doen om deze situatie te verhelpen? Nou, koop die junkyard en ga graven, natuurlijk. Als je de valse optimisme levert, breng ik de schep. Laten we graven.

Goud zoeken

Alles begint met een slechte stofzuiger, een oceaan van afval en een eenvoudig doel: graven. Net als A Game About Digging a Hole, Een mans afval slaat niet om de bomen heen in zijn inleiding. In feite maakt het de bedoeling van de ervaring zo overvloedig duidelijk, dat je geen tutorials hoeft te leren of ingewikkelde mechanismen hoeft te beheersen voordat je je handen vuil maakt. Behalve het occasionele nodig hebben om betere tools en middelen te ontgrendelen om dieper in het afval en de orbitale brokstukken te graven, wijkt de reis niet veel af van een eenvoudige, bijna domme ervaring — namelijk het opzij schuiven van grote hoeveelheden afval om toegang te krijgen tot bepaalde schatten en, bovenal, de Heilige Graal van junkyard-overblijfselen — de harde schijf met meer dan een miljoen dollar erop.

Natuurlijk, als de harde schijf in kwestie het enige was dat je hier moest verkrijgen, dan zou het niet veel ervaring zijn. Gelukkig maakt de game, waar het tekort schiet in een origineel doel, genoeg ruimte om grote hoeveelheden kleine aanmoedigingen te herbergen — zakjes afval die je kunt verkopen om je stofzuiger te upgraden, bijvoorbeeld. Hierin ligt een vrij eenvoudige progressie-lus, en een die, eerlijk gezegd, vaker is verteerd en uitgespuwd dan ik me kan herinneren. Je graft, je verkoopt, en je maakt kleine maar effectieve aanpassingen aan je tools om je toekomstige afdalingen in de junkyard te helpen. Hoe meer je ontgrendelt, hoe dieper je reist. Hoe waardevoller het afval, hoe beter de upgrade die je kunt installeren, enzovoort.

Winst uit afval halen

Er is geen verhaallijn om te ontdekken. Niet dat dit een grote verrassing is, trouwens. Wat ik bedoel te zeggen is dat, ondanks de wortel-op-een-stok-opstelling die de game aanvankelijk op tafel brengt, de plot geen extra vlees op de botten bevat, zogezegd. Zonder enige wendingen, omwegen of secundaire doelen om uit te pakken, wordt Een mans afval echt een eenvoudige onderneming bij de eerste hindernis — een spel dat geen moeite doet om je hoofd te verwarren met cascaderende plotpunten en verborgen geheimen. Het is jij, een junkyard en een konijnenhol van afval en tool-upgrades. Als dat het soort baan is dat je dat speciale op-en-neer-gevoel geeft, dan gefeliciteerd — je hebt net de sleutels van een vuile Shangri-La geërfd, eigenlijk.

Een mans afval houdt zich aan een eenvoudige regel: leg genoeg broodkruimels uit om een anders pijnlijk saaie ervaring te verhullen. Zonder de tool-upgrades en microscopische aanmoedigingen om achteraan te jagen, zou er niet veel te ontdekken zijn. En toch, zelfs met zo’n saai proces dat de bulk van de reis vormt, Een mans afval vindt verschillende manieren om je op je tenen te houden. Neem de tunnels, bijvoorbeeld. Het blijkt dat hoe dieper je de junkyard in gaat, hoe waarschijnlijker je andere bedreigingen tegenkomt. Het is geen gevechtsgericht spel, dus laat je niet misleiden door te denken dat het Deep Rock Galactic met een stofzuiger is. Toch genereert het enkele extracurriculaire activiteiten om aan te werken — en dat is geweldig. Tenminste, voor een korte tijd.

Uitspraak

Alsof om aan te tonen dat mensen een wortel op een stok zullen volgen zonder twee keer na te denken, Een mans afval neemt het op zich om een generieke dig-en-ontdek vuilval te produceren die, terwijl het nog steeds irritant leuk is om doorheen te graven, afhankelijk is van de verbeelding van de speler om drijvend te blijven. Zonder een grote hoeveelheid gameplay om aan boord te gaan, kun je gemakkelijk een solide deel van de reis in een paar uur doorlopen en worstelen om iets van enige belang te ontdekken. Maar dat is niet een deal-breaker, want aan het einde van de dag is er een beetje voldoening dat komt met de saaiheid van een eindeloze graft. Zeker, het is een beetje licht vergeleken met je gemiddelde RPG, maar na het zien van de interne werking, kan ik met vertrouwen zeggen dat het eenvoudige concept van een junkyard-werknemer die onvermoeibaar naar buit graaft verrassend smakelijk is. Ga maar na.

Als je A Game About Digging a Hole een paar maanden geleden hebt gespeeld, dan kun je blij zijn om te weten dat Een mans afval niet astronomisch verschillend is. Het is een eenvoudig spel, dus het is het beste om niet te hopen op een volledig wereld-bouwsimulatie met alle dezelfde versieringen als een bodemloze zandbak. Toch, als je van stap-voor-stap-procedures houdt en een paar uur over hebt, dan moet je overwegen om je vertrouwde stofzuiger over deze gapende afgrond van doorgegeven dingen en gezonken schatten te laten zweven. Het zal je niet rijk maken, maar het zal je zeker doen waarderen hoe waardevol onwaarschijnlijke souvenirs kunnen zijn.