Niktophobia Recensie (PC)

Het is een passende angst om een horror-spel omheen te centreren, het irrationele maar universeel voorkomende gevoel van geïsoleerd zijn in het donker. Het is nog een andere zaak om een web te werpen over de gedachte om de nacht door te brengen aan boord van een ruimtestation dat zowel duisternis als een ogenschijnlijk sinistere aanwezigheid van een astronomische kracht herbergt. Maar hier, in de gangen van Niktophobia, fungeren dergelijke angsten als een uitbreiding voor zowel onvermijdelijke nachtmerries. Het is een co-op spel, dus je zou half verwachten dat de omvang van de hilariteit van de proximiteitschat de grootte van een space behemoth zou zijn. En maak je geen zorgen, die chat zorgt ervoor dat er een komische kant is aan deze wereld. Maar wat betreft de duisternis? De duisternis alleen spreekt boekdelen, man.

In een poging om deze twee verschillende soorten horror in één envelop te proppen, komt Niktophobia schoon met een structureel solide multiplayer-ontwerp – een concept dat grotendeels draait om een veelvoud van verschillende dingen, waaronder liminale ruimtes, dreigende scènes en een aantrekkelijk gevoel van dreiging. Het is een extractie-gebaseerd avontuur, en dus omvat het grootste deel van de reis het doorzoeken van ondoorzichtige gangen, het strategisch plotten van de beste mogelijke route vooruit, het toewijzen van rollen aan elk teamlid en het gebruik van een verzameling tools om de duisternis te navigeren. Er is nog meer aan dan dat, maar we zullen het in een moment bespreken.

Om je een beeld te geven, OldYacht‘s Niktophobia is net gelanceerd op PC via Steam. Als je geïnteresseerd bent om meer te leren over het laatste co-op horror-spel van het team, blijf dan nog even bij ons.

Volg me de duisternis in

Niktophobia vertelt het verhaal van een groep individuen – afstammelingen van het biologische en chemische bedreigingspreventieteam – die zich in de zwak verlichte kamers van een chemisch onderzoekscentrum aan boord van een ruimtestation bevinden. Hun missie is eenvoudig: lokaliseer, verzamel en analyseer verdachte stoffen en objecten om de oorzaak van de stroomuitval en de omvang van de schade aan de kern van het station te bepalen. Maar er is een probleem: de onvoorspelbaarheid van de gebroken circuits van het station betekent dat de kwartieren voortdurend strijden om de stroom af te tappen om de lichten aan te houden. Kortom, dit betekent dat jij, samen met je eskader, moet beslissen welke routes je neemt, welke tools je meeneemt en welk actieplan je volgt.

In zijn kern is Niktophobia een extractie-survival horror-spel dat een glimp van coöperatief en AI-gedreven spel combineert met een sombere sci-fi twist. Met de toevoeging van proximiteitschat, wordt elke speler uitgenodigd om de schaduwrijke spleten van het station te verkennen, waardevolle bronnen te extraheren en deel te nemen aan klassieke kat-en-muisspellen met een AI-vijand die leert van je fouten en ze aanneemt om je toekomstige pogingen om doelen te bereiken te dwarsbomen. Dit is allemaal standaardmateriaal, natuurlijk, maar met de toevoeging van een diep storende locatie en een hoop intensiteit in de luchtstroom van het station zelf, is het ook een absolute verrukking om doorheen te sluipen. Nou, het is en het is niet; de duisternis kan een probleem in de nek zijn. Maar we zullen het erover hebben in een seconde.

Dieper de duisternis in

Ik kan mezelf niet brengen om de atmosferische waarde van het ruimtestation en zijn innerlijke grotten te bekritiseren, want eerlijk gezegd, het spel vangt de essentie van zijn gekozen thema ontzettend goed, met een hoop impactvolle effecten, setstukken en griezelige visuals om op te bogen. Echter, waar het spel vaak uitblinkt in zijn audiovisuele ontwerp, faalt het ook op verschillende andere gebieden, zoals zijn navigatiesysteem, het gebrek aan context en zijn houterige mechanismen, bijvoorbeeld. Het is niet het soort spel dat je hand vasthoudt en je door de bewegingen leidt, en zonder een tutorial om je te gidsen, is het, in alle eerlijkheid, net zo transparant als een cinderblok bedekt met olie. En dat is een groot probleem voor degenen die misschien iets met meer context willen, aangezien het je niet noodzakelijkerwijs de tools geeft om veel van de lore te leren, of zelfs maar wat je zoekt.

Het is een donker spel, en dus, natuurlijk, is het een probleem in de nek om te navigeren. Gelukkig heb je een zaklamp om je gevangen te houden in een kleine kegel van licht. Maar als ik zeg kleine kegel van licht, bedoel ik het. In de meeste gevallen kun je niet veel verder zien dan een paar meter, wat betekent dat je vaak moet vertrouwen op de proximiteitschat om je volgende bestemming te vinden. Misschien was dit een bewuste beslissing genomen door de ontwikkelaars, als het alleen maar was om het gevoel van alleen te zijn in een ongebruikelijke omgeving te verhogen. Toch kan ik niet zeggen dat het rondtasten in het donker altijd voor prima vermaak zorgt. Om het cru te zeggen, er is een strijd om te leren hoe het allemaal werkt. De vraag is, is de uitbetaling de moeite waard? Eh — ja en nee.

Oordeel