Mafia-serie Recensie (Xbox, PlayStation & PC)

Mafia is een natuurlijke meester in de kunst van het tempo—fenomenaal, zelfs, omdat het nooit probeert je naar het hoogtepunt te slepen, maar in plaats daarvan een wortel aan het eind van een stok hangt en je houdt naar voren gaan, naar een andere beat, een andere cinematische twist, of een kruispunt dat je naar een heel andere laag onder het hart van de onderwereld brengt. Het is niet het soort serie dat cruciale details uit de ervaring verwijdert om de actie te verlichten; integendeel, het is een serie die houdt van het opbouwen van spanning en je in het centrum van een wereld houdt waar je groeit samen met de omgeving. Daartoe is Mafia geen high-octane derde-persoonsschutter, maar een slow-paced theatrale ervaring met organische chemie, kwaliteitsdialogen en een tempo dat voelt geloofwaardig en boeiend. Ik denk dat, als alles is gezegd en gedaan, het een unieke saga is die de standaard zet voor interactief verhalen vertellen.

Als een serie die zijn kwartieren bouwt rond criminaliteit en overtuiging, familiewaarden en ominuze praktijken, Mafia duikt niet al te diep in een actiegerichte cultuur. In plaats daarvan doet Mafia wat het doet door zijn twijfelachtige wortels te kruiden met een cinematische aanpak en een ouderwetse dynamische missieformule. Terwijl het wel gevechten en de occasionele schietpartij bevat, heeft het nooit kogels en spieren boven zijn handtekeningstijl gezet—afrondend ontwerp dat de voorkeur geeft aan tastbare personages en authentieke dialogen. En dat, eigenlijk, is wat Mafia het beste doet: het balanceert de schalen om elk hoofdstuk te laten voelen als een noir-film dan een halfbakken schutter, met een grotere tolerantie voor zijn karakterontwikkeling en wereldopbouwselementen dan een standaard shoot-and-shuffle voortgangssysteem. Mafia III heeft misschien het zicht op dat verloren in zijn poging om het wiel opnieuw uit te vinden en meer naar een actiegerichte open-wereldervaring te gaan, ik geef toe—maar de handtekeningdetails bleven net zo ijzersterk als altijd.

Voordat Lincoln Clay New Bordeaux bestormde om de stier bij de hoorns te grijpen en de serie in een nieuwe wereld van open-eindige missies en keuze-gedreven interludes te laten pivoteren, was Mafia bekend om zijn korte maar krachtige verhaallijnen, zijn gecondenseerde maar volgepakte stadsgezichten en zijn rijke karakterontwikkeling. Hoewel zonder het gewicht van een enorme zandbak of de optie om uit te breiden en een rijk te bouwen vanuit de top, Mafia en zijn opvolger bevatten wel een enorme hoeveelheid inhoud en post-lancering DLC, evenals soepele, originele en onderdompelende gameplay die je het gevoel kon geven dat je een kleine schakel in het grote wiel was, en niet, bijvoorbeeld, een generieke hoofdrolspeler op een wraakzuchtige queeste om de wereld en alle tirannen te vernietigen. Dit is geen steek onder water naar Mafia III, hoor; het is het feit erkennen dat er twee volledig verschillende games zijn, die allebei hun eigen unieke sterke en zwakke punten hebben. De vraag is, welke van de twee maakt voor een beter ervaring?

Als je op zoek bent naar een verhaal-gedreven actie-avontuur spel dat de voorkeur geeft aan soepele voortgang en theatrale sneden boven muur-tot-muur gevechten en niet-lineaire gameplay-facetten, dan zijn de eerste twee delen in de serie zeker in staat om je de tools te geven die nodig zijn om een jeukende plek te krabben. Dat gezegd hebbende, als het een open-wereld actie spel is dat je wilt kopen, dan Mafia III een perfecte alternatief zou moeten zijn. Het probleem is, waar Mafia III meer inhoud en ruimte voor groei biedt, faalt het om een intieme verhaallijn met solide karakterontwikkeling en voortgang te leveren. Het is een makkelijke manier om je te ontspannen, maar op geen enkel moment doet het genoeg om je interesse te wekken of je iets te geven om over na te denken. Dat, kortom, is waar Mafia en zijn opvolger in het gesprek komen.

Om het simpel te zeggen, Mafia heeft twee verschillende kanten, die allebei hun eigen soort gameplay en ideologie incorporeren. Het facet dat elk hoofdstuk resoneert met, is echter het thema. Hoewel het zich afspeelt in verschillende tijdperken met Amerikaanse en Italiaanse culturen, heeft de serie zich gehouden aan het traditionele underdog-formaat—het verhaal dat meestal volgt een onwaarschijnlijke antagonist die ofwel omhoog gaat en uiteindelijk de criminele onderwereld monopoliseert, ofwel vecht met tand en klauw om de schaduw die hen bindt aan een leven van misdaad te verwijderen. Dankzij 2K en zijn natuurlijke vermogen om te vangen deze strijd en voorbijgaande momenten, Mafia is altijd in staat geweest om een organische realiteit weer te geven met een bijna-perfecte chemie tussen zijn protagonisten en antagonisten. En dat is nog maar het begin.

In aanvulling op enkele uitstekende verhaallijnen en een overvloed aan onmiddellijk herkenbare personages, Mafia heeft ook een strikte standaard gehandhaafd voor zijn audiovisuele verhalenstijl. Met steden en boroughs, voorstedelijke straten en plattelandse monumenten die allemaal een enorme hoeveelheid detail en glans bezitten, heeft 2K, in alle eerlijkheid, in staat geweest om zijn positie te behouden als een soort van lichtbron in het actie-avontuur genre. Heck, als het niet was voor het beruchte racingshoofdstuk in het eerste hoofdstuk, dan zou ik meer dan blij zijn om het bonuspunten te geven. Als je weet, weet je.

Verdict

Mafia levert een meesterklasse in cinematische verhalen vertellen en tempo, met zijn sterke karakterisering en vloeibare verhaalpunten die een fenomenale ervaring attribueren die voelt zowel onderdompelend als belonend voor zolang je de das draagt en de era tegengesteld monopoliseert. Hoewel zeer verschillend in termen van instellingen, tonen en missieformaten, heeft elk hoofdstuk in 2K’s trouwe saga zeker een stevige greep gehouden op de essentie van Mafia’s meest geliefde kwaliteiten, met elk segment dat een sterke achtergrond bevat die de criminele verhaallijn opmerkelijk goed past, evenals een organisch gevoel dat overkomt als zowel geloofwaardig als geaard.

Als een serie, Mafia heeft zeker dat wow-factor—die theatrale aantrekkingskracht die je niet kunt helpen om jezelf aan te onderwerpen om te voelen als een toeschouwer in een wereld waar hoogtepunten zich uitstrekken tot ver voorbij standaard gameplay-praktijken. Daartoe voelt het als een serie die gemakkelijk in de schijnwerpers kan komen. Als je nog steeds onzeker bent waar je je eerste zaadje moet planten, neem het dan van mij. Als je de beste Mafia-ervaring wilt, overweeg dan om te beginnen met het tweede deel en je weg te werken. Als je liever in het actieavontuur springt en een open-wereldreis wilt meemaken, dan zal New Bordeaux zeker aan je behoeften voldoen.