Crime Boss: Rockay City Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

De making van Crime Boss: Rockay City kwam voor het eerst in de lucht bij The Game Awards 2022. Het was een mega-surprise, niet vanwege de gameplay, maar vanwege de Hollywood-cast die eraan verbonden was. Er wordt gesproken over Michael Madsen als protagonist Travis Baker, Chuck Norris als Sheriff Norris, Danny Glover als Gloves en Kim Basinger als Casey, onder anderen. Ja, heel creatieve namen, en meestal grote acteurs uit de jaren 90.

De onthulling bevatte zoveel sterrenacteurs dat ik niet kon wachten om het in handen te krijgen. Leeft Crime Boss: Rockay City up to its verwachtingen? Is het een waardige game om te spelen of waard om uw geld aan uit te geven? Hier is de Crime Boss: Rockay City Review.

Alles, Overal

Crime Boss: Rockay City is een first-person shooter die alleen kan worden beschreven als een spel dat al zijn kracht tegen een muur gooit, om te zien wat blijft plakken. Het is een mengelmoes van ideeën, sommige zeer welkom, andere niet zo veel. Terwijl je speelt, vind je de streken van heist-games zoals Payday en GTA op zijn canvas.

Dat is ondanks het feit dat het spel strikt niet wordt geadverteerd als een heist-spel. Er zijn ook roguelike-elementen aan verbonden, met momenten waarop bepaalde doden onvermijdelijk lijken. En, natuurlijk, de handtekening van de turf war die absoluut een must-play-element is in de beschrijvingsbox.

Een Reis naar Rockay City

Maar voordat we te ver vooruit gaan, wat is Crime Boss: Rockay City eigenlijk over? Nou, het begint in een bloeiende metropool genaamd Rockay City die veel lijkt op Miami in de jaren 80. Misdaad en uitbuiting bloeien hier, en een meedogenloze turf war is gaande. De huidige misdaadbaas wordt naar de andere wereld geholpen, en, zoals je zou verwachten, rivaliserende bendes gaan tegen elkaar om zijn territorium over te nemen.

Travis Baker, die de hoofdcrimineel is, is een van die rivaliserende bendes die de onderwereld van Rockay City wil regeren. Hij moet echter de middelen verzamelen om dat te doen, dus hij (jij) gaat op een reeks heists. Elke heist is een zelfstandige hap van het beroven van een bank, een gepantserde truck, een kartelwarehouse, een juwelier of gewoon een alledaagse inbraak in het midden van de nacht.

De Details

Je krijgt hulp om Rockay City over te nemen, een misdaad tegelijk, via een squad. Elk teamlid heeft een andere set vaardigheden die een voordeel of nadeel voor je kunnen zijn.

Dus, je moet uitkijken naar de personages die je helpen om zo veel mogelijk buit te krijgen. Krijg je het minimum aan buit, dan win je het niveau.

Laten we het hebben over Strategie

Ik denk dat ik één ding leuk vond, is het tactische gameplay van het spel. Naast het weten wie je kunt vertrouwen, moet je ook strategieën bedenken om de heist te orkestreren.

Zul je stiekem door de achterdeuren gaan of met geweld naar binnen, burgers vastbinden en je voorbereiden op de schietpartijen die volgen als de SWAT-teams in de buurt komen? Op sommige niveaus moedigt het spel je aan om stealth te gebruiken. Dus, je luistert en doet wat je wordt opgedragen.

Dat gezegd hebbende, zelfs als je luistert en stealth gebruikt, letterlijk hurkend achter een hele auto en langzaam sluipend rond een heist-gebouw, spot een camera je en je pistool toch. Op geen enkel moment werkte stealth ooit voor me, tenminste niet voor de gehele duur van een bepaald niveau.

Het is bijna alsof het spel wil dat je je pistool trekt, of je dat nu leuk vindt of niet. Misschien als het hele heist- en vuurgevecht niet zo bevredigend had gevoeld, had ik het veel eerder opgegeven.

Uiterlijk en Gevoel

Zo veel als het geweervuur bevredigend aanvoelt, met de luide geweergeluiden en het gerinkel van kogels die de ervaring verder verhogen, is het een beetje vreemd als dingen zoals agenten die uit magische deuren komen of recht voor je verschijnen, beginnen te gebeuren. Ook, waarom voelt Crime Boss: Rockay City alsof het niet op zijn plaats is en uit de tijd is?

De mode, kleding en al het andere voelen aan als de jaren 80. Echter, de wapens voelen aan als Modern Warfare replica’s. Er is ook het zwevende gevoel van het schieten met een geweer. Het voelt alsof schoten naar de zijkant van het doelwit gaan, of misschien is dat een moeilijkheidsprobleem dat later in het spel nauwkeuriger wordt.

Permadeath bij je Deur

Sprekend over moeilijkheid, zijn er punten waarop SWAT-teams meer weerstand bieden. De toename in aantal en resulteert in langere schietpartijen; je komt waarschijnlijk niet levend uit. Niet te vergeten de wanted-slice van GTA. In wezen, hoe meer chaos je ontketent, hoe hoger je wanted-status stijgt, en dat willen we niet, hè?

Al het gebruikelijke spike in moeilijkheid daargelaten, Crime Boss: Rockay City introduceert nog een andere functie die ik eerlijk gezegd niet had verwacht in een spel zoals dit. Dat is de roguelike-functie waarbij je absoluut niet levend uitkomt op de eerste poging. Als je dat wel deed, zou ik je mijn duim opsteken.

Het is een behoorlijk innovatieve weg om te nemen, gezien spelletjes die vergelijkbaar zijn met Crime Boss: Rockay City, mijden de roguelike-weg. Je vindt de roguelike-functie in Baker’s Battle Mode. De andere modi zijn Crime Time, waar je op elk moment kunt springen om wat compulsief te stelen.

Ook Urban Legends is behoorlijk cool, waar je zes mini-campagnes van drie niveaus achter elkaar krijgt. Het is cool omdat er een soort losse verhaallijn is die de campagnes samenbindt. Als je een van de niveaus faalt, word je teruggestuurd naar het begin.

Baker’s Battle

Baker’s Battle is een single-player, waarin spelers worden opgedragen om dagelijkse heist-doses te doen op weg naar de top. Hoe meer territoria je overneemt, hoe dichter je bij het worden van de misdaadbaas van Rockay City komt. Zo veel als het het hoofdverhaal is, voelt het onvoltooid aan.

De personages missen achtergronden of een soort boog om voor hun reis te zorgen. Je kunt sommige van je voorraden verkopen om meer slechte jongens te huren of gezondheidsstatistieken te krijgen. Maar, elke keer als je wordt vermoord, moet je het campagne opnieuw beginnen vanaf het begin.

Het zou hebben geteld als een herhaalbare onderneming, ware het niet dat het vooruitzicht om jezelf door alle problemen van Crime Boss: Rockay City heen te worstelen, niet iets is. Geweren hebben bijna geen kracht. Slagen voor bepaalde niveaus voelt onmogelijk, vooral als er niet genoeg manieren zijn om bewakers en burgers te neutraliseren zonder het risico te lopen om door de camera’s te worden gespot.

Enter, Hollywood

Zoals eerder vermeld, “Crime Boss: Rockay City” heeft een indrukwekkende cast, meestal grote namen uit de jaren 90. Vandaag de dag zijn ze oude mensen die nog steeds zeer gerespecteerd worden in hun veld, vandaar de hoge verwachtingen voor hun optreden in de schijnwerpers.

Nou, eerst en vooral, de personages zien er de-geaged uit, waardoor ze eruitzien als ze vroeger deden. Dat is oké. Het probleem is dat hun voice-acting niet overeenkomt. Het is eerlijk gezegd de meest desinteresseerde reeks acteerprestaties die ik in een lange tijd heb gezien. Je hoort de 65-jarige stem van Michael Madsen uit een 35-jarig gezicht komen.

Soms is het bijna alsof iemand in slaap valt. Hij kan het gewoon niet schelen, neem ik aan, en, oh, ja, dat is de stem van de hoofdprotagonist die je door je speeltijd heen moet zien te komen.

Voeg daarbij de tonnen cringeworthy one-liners die de schrijvers blijkbaar niet genoeg konden krijgen, en enkele toonloze schrijfstijlen om het script te kruiden, en je hebt je een algeheel gebrek aan prestaties die aanvoelen als een gemiste kans.

Uitspraak

Crime Boss: Rockay City is een spel dat oorlog voert met zichzelf. Vanaf het begin wordt het duidelijk dat een groot deel van het budget is toegewezen aan een indrukwekkende cast, waardoor de gameplay en visuals zijn verwaarloosd. Wat erger is, de personages slagen er niet in om de vrij solide cast te benutten, wat resulteert in cringeworthy dialoog, toonloze schrijfstijl en algeheel gebrek aan prestaties.

Het spel kan worden samengevat als een korte periode van stiekem naderen van een heist-locatie voordat je wordt gespot door de camera’s of bewakers. Dan moet je met geweld naar buiten, zoveel mogelijk slechte jongens en agenten meenemen.

Het is bijna alsof er niet genoeg manieren zijn om te sterven, wat op een gegeven moment saai begint te worden. Voeg daarbij het feit dat het geweervuur niet het beste is, vaak van het doelwit afwijkt en aanvoelt als een shooter uit de Xbox- en PS3-generaties, en je hebt je een spel dat zelfs de beste functies zoals de roguelike-add-on depressief laat aanvoelen.