Crime Boss: Rockay City Review (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

De totstandkoming van Crime Boss: Rockay City kwam voor het eerst in de lucht bij The Game Awards 2022. Het was een grote verrassing, niet vanwege de gameplay, maar vanwege de Hollywood-cast die eraan verbonden was. Er wordt gesproken over Michael Madsen als protagonist Travis Baker, Chuck Norris als Sheriff Norris, Danny Glover als Gloves en Kim Basinger als Casey, onder anderen. Ja, heel creatieve namen, en meestal grote acteurs uit de jaren 90. 

De onthulling bevatte zo veel sterrenacteurs dat ik niet kon wachten om het in handen te krijgen. Leeft Crime Boss: Rockay City up to its expectations? Is het een waardige game om te spelen of waard om uw geld aan uit te geven? Hier is de Crime Boss: Rockay City-review.

Alles, Overal

Crime Boss: Rockay City is een first-person shooter die alleen kan worden omschreven als een spel dat al zijn kracht tegen een muur gooit, om te zien wat blijft plakken. Het is een mengelmoes van ideeën, sommige zeer welkom, andere niet zo veel. Terwijl je speelt, vind je de kenmerken van heist-games zoals Payday en GTA op zijn canvas. 

Dat is ondanks dat het spel strikt niet wordt geadverteerd als een heist-spel. Er zijn ook roguelike-elementen aan verbonden, met momenten waarop bepaalde dood onvermijdelijk lijkt. En, natuurlijk, de kenmerkende turf war die absoluut een must-play-element is in de beschrijvingsbox.

Een Reis naar Rockay City

Maar voordat we ons vooruit spoeden, wat is Crime Boss: Rockay City eigenlijk over? Nou, het begint in een bloeiende metropool genaamd Rockay City, die veel lijkt op Miami in de jaren 80. Misdaad en uitbuiting bloeien hier, en een meedogenloze turf war is aan de gang. De huidige misdaadbaas wordt naar de andere wereld geholpen, en, je raadt het al, rivaliserende bendes gaan tegen elkaar op om zijn territorium over te nemen.

Travis Baker, die de hoofdcrimineel is, is een van die rivaliserende bendes die de onderwereld van Rockay City wil regeren. Hij moet echter de middelen verzamelen om dat te doen, dus hij (jij) gaat op een reeks overvallen. Elke overval is een zelfstandige eenheid van het beroven van een bank, een gepantserde truck, een kartelwarehouse, een juwelier of gewoon een alledaagse inbraak in het midden van de nacht.

De Nitty Gritty

Je krijgt hulp om Rockay City over te nemen, een misdaad tegelijk, via een squad. Elk teamlid heeft een andere set vaardigheden die een voordeel of nadeel voor je kunnen zijn. 

Dus, je moet opletten voor de personages die je helpen om zo veel mogelijk buit te krijgen. Krijg je het minimum aan buit, dan win je het niveau.

Laten We Het Hebben Over Strategie

Ik denk dat ik één ding wel leuk vind, is het tactische gameplay van het spel. Naast het weten wie je kunt vertrouwen, moet je ook strategieën ontwikkelen over hoe je de overval moet uitvoeren. 

Ga je stiekem door de achterdeuren of ga je met geweld naar binnen, burgers vastbinden en je voorbereiden op de schietpartijen die volgen als de SWAT-teams in de buurt komen? Op sommige niveaus moedigt het spel je aan om stiekem te zijn. Dus, je luistert en doet wat je wordt opgedragen.

Dat gezegd hebbende, zelfs als je luistert en stiekem bent, letterlijk achter een hele auto hurken en langzaam rond een overvalgebouw sluipen, wordt je op de een of andere manier door een camera van nergens uit gespot en ga je met geweld tekeer. Op geen enkel moment werkte stiekem voor me, tenminste niet voor het gehele niveau. 

Het is bijna alsof het spel wil dat je je geweren trekt, of je dat nu leuk vindt of niet. Misschien als het hele heist- en vuurgevecht met agenten en bendes niet zo bevredigend had gevoeld, had ik het opgegeven voordat het te laat was.

Kijk En Gevoel

Zo veel als geweervuur bevredigend aanvoelt, met de harde geluiden van geweren en het geratel van kogels die de ervaring verder verhogen, is het een beetje vreemd als dingen zoals agenten die uit magische deuren komen of recht voor je verschijnen beginnen te gebeuren. Ook, waarom voelt Crime Boss: Rockay City uit de tijd en plaats?

De mode, kleding en al het andere voelen aan als de jaren 80. Echter, de geweren voelen aan als Modern Warfare-replica’s. Er is ook het zwevende gevoel van het schieten met een geweer. Het voelt alsof schoten naar de zijkant van het doelwit gaan, of misschien is dat een moeilijkheidskwestie die later in het spel nauwkeuriger wordt. 

Permadeath Aan Je Deur

Wat betreft moeilijkheid, zijn er punten waarop SWAT-teams meer weerstand bieden. De toename in aantal resulteert in langere schietpartijen; je komt waarschijnlijk niet levend uit. Niet te vergeten de wanted-slice van GTA. Feitelijk, hoe meer chaos je ontketent, hoe hoger je wanted-status stijgt, en dat willen we niet, hè? 

Alle gebruikelijke moeilijkheidsstijgingen daargelaten, Crime Boss: Rockay City introduceert nog een andere functie die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen in een spel zoals dit. Dat is de roguelike-functie waarbij je absoluut niet levend uitkomt bij de eerste poging. Als je dat wel deed, zou ik je mijn duim opsteken.

Het is een vrij innovatieve weg om te bewandelen, gezien games die vergelijkbaar zijn met Crime Boss: Rockay City, de roguelike-weg mijden. Je vindt de roguelike-functie in Baker’s Battle Mode. De andere modi zijn Crime Time, waar je op elk moment naar toe kunt gaan om wat dwangmatige overvallen te plegen. 

Ook Urban Legends is best cool, waar je zes mini-campagnes van drie niveaus achter elkaar krijgt. Het is cool omdat er een soort losse verhaallijn is die de campagnes samenbindt. Als je een van de niveaus faalt, word je teruggestuurd naar het begin.

Baker’s Battle

Baker’s Battle is een single-player, waarin spelers worden opgedragen om dagelijkse doses overvallen te doen op weg naar de top. Hoe meer territoria je overneemt, hoe dichter je bij het worden van de misdaadbaas van Rockay City komt. Zo veel als het de hoofdverhaallijn is, voelt het onvoltooid aan. 

De personages missen achtergronden of een soort boog om je te laten caren voor hun reis. Je kunt een deel van je voorraad verkopen om meer slechte jongens te huren of om gezondheidsstatistieken te krijgen. Maar, elke nu en dan, word je gedood en moet je de campagne opnieuw beginnen vanaf het begin.

Het zou hebben geteld naar een herhaalbare onderneming, ware het niet dat het vooruitzicht om jezelf door alle problemen van Crime Boss: Rockay City heen te worstelen niet iets is. Geweren pakken nauwelijks een klap. Slagen door bepaalde niveaus voelt onmogelijk, vooral als er niet genoeg manieren zijn om bewakers en burgers te neutraliseren zonder het risico te lopen om door de camera’s gespot te worden.

Enter, Hollywood 

Zoals eerder vermeld, bevat “Crime Boss: Rockay City” een indrukwekkende cast, meestal grote namen uit de jaren 90. Vandaag de dag zijn het oude mensen die nog steeds gerespecteerd worden in hun vakgebied, vandaar de hoge verwachtingen voor hun optreden in de schijnwerpers.

Nou, eerst en vooral, de personages zien er verjongd uit, ze zien eruit als ze vroeger deden. Dat is oké. Het probleem is dat hun voice-acting niet in de verste verte overeenkomt. Het is eerlijk gezegd de meest desinteresseerde reeks acteerprestaties die ik in een lange tijd heb gezien. Je hoort Michael Madsen’s 65-jarige stem uit een 35-jarig gezicht komen. 

Soms is het bijna alsof iemand in slaap valt. Hij kan het gewoon niet schelen, neem ik aan, en, oh, ja, dat is de stem van de hoofdprotagonist die je moet doorstaan tijdens je speeltijd. 

Voeg daarbij de tonnen cringeworthy one-liners die de schrijvers blijkbaar niet genoeg konden krijgen, en enige toonloze schrijfstijl om het script te kruiden, en je hebt je een algeheel gebrek aan prestaties die aanvoelen als een gemiste kans.

Uitspraak

Crime Boss: Rockay City is een spel dat met zichzelf in oorlog is. Vanaf het begin wordt het duidelijk dat een groot deel van het budget naar een indrukwekkende cast is gegaan, waardoor de gameplay en graphics zijn verwaarloosd. Wat erger is, de personages kunnen de vrij solide cast niet benutten, wat resulteert in gênante dialogen, toonloze schrijfstijl en algeheel gebrek aan prestaties.

Het spel kan worden samengevat als een korte periode van stiekem naderen van een overvallocatie voordat je door de camera’s of bewakers wordt gespot. Dan moet je met geweld naar binnen gaan, zoveel mogelijk slechte jongens en agenten meenemen. 

Het is bijna alsof er niet genoeg manieren zijn om te sterven, wat op een gegeven moment saai begint te worden. Voeg daarbij het feit dat het geweervuur niet het beste is, vaak van het doelwit afwijkt en aanvoelt als een shooter uit de Xbox- en PS3-generaties, en je hebt een spel dat zelfs de beste functies zoals de roguelike-add-on depressief laat aanvoelen.