Wo Long: Fallen Dynasty Recensie (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

De weg naar Wo Long: Fallen Dynasty begon met Ninja Gaiden en vervolgens met de Nioh -franchise. Daarom voelt Wo Long: Fallen Dynasty minder aan als de opvolger van Nioh en meer als een Soulslike-entry, zij het een die toegankelijker is dankzij gevechtssystemen die meer lijken op die van Sekiro. Vanaf de eerste baasgevecht is het al snel duidelijk dat het gaat worden een zware strijd, en je moet een paar keer proberen voordat je de gevechtscode van het spel door hebt. Misschien is dat het gevoel dat Team Ninja wilde creëren, om de toon te zetten voor hoe moeilijk deze specifieke reis zou worden.

Echter, “de code kraken” betekent dat je een beter idee krijgt van hoe je toekomstige baasgevechten aan moet pakken, waardoor ze gemakkelijker worden en dus een verschuiving in moeilijkheidsniveau teweegbrengen. Als het moeilijkheidsniveau progressief of zelfs constant was, zou Wo Long: Fallen Dynasty de Soulslike-mark hebben geraakt als een professional. Maar welke andere misstappen zijn er, als die er al zijn? Wat heeft de markt geraakt wat betreft het maken van actie-RPG’s? Is Wo Long: Fallen Dynasty beter dan Nioh? Nou, blijf tot het einde van deze Wo Long: Fallen Dynasty-review om erachter te komen.

Een verhaal zo oud als de tijd

Als je een fanaticus bent van de Drie Koninkrijken-periode van de Chinese geschiedenis, kun je je wellicht neerleggen bij Wo Long: Fallen Dynasty, die zich aanpast aan een donkere fantasy-versie van de gebeurtenissen die eraan voorafgaan. Dit waren de dagen waarin de keizerlijke Han-dynastie al jarenlang over het oude China regeerde en in 184 na Christus op het punt stond in te storten.

Chaos en vernietiging volgen als een naamloze militie tussen de politieke strijd belandt. Naast de chaos is het land ook bevolkt met demonen en dodelijke creaturen, dankzij een krachtig elixir dat eeuwig leven belooft, maar het tegenovergestelde oplevert van wat je verwachtte. En dus, als vijandelijke soldaten dit elixir innemen, wordt hun leven omgekeerd en worden ze de nachtmerries die de Drie Koninkrijken teisteren.

Nu moet ik toegeven dat Team Ninja’s sterkste punt nooit verhaalvertelling is geweest, en ik had daarom niet hoge verwachtingen toen ik Wo Long: Fallen Dynasty speelde. Toch is er enig potentieel hier, als ik achtergrondkennis of interesse had in de Drie Koninkrijken-periode. De personages verlichten de plot niet, dankzij hun snelle introducties en afscheid. Je hebt nauwelijks de tijd om te beginnen met zorgen maken, wat eerlijk gezegd niet is waarom we hier zijn.

Volg het pad

Een paar opmerkingen over de omgeving. Ten eerste is Wo Long: Fallen Dynasty geen open-wereldspel. Je hebt zeer beperkte exploratie, met de meeste delen van het spel die een meer level-achtige structuur hebben die je eigenlijk naar een locatie brengt, je samenbrengt met enkele krijgers en vecht tegen de vijanden die op je afkomen tot een baasgevecht. En dan ga je door naar het volgende niveau, dat is alles.

Er is veel te bewonderen op je reis, hoewel, met sommige omgevingen die er weelderig uitzien en andere die aan het instorten zijn. Dus, zelfs als het een grotendeels lineaire onderneming is, kun je door gebieden trekken die aangenaam zijn om naar te kijken. Oh, en er zijn andere shortcuts of manieren om terug te gaan naar het formele pad, zoals ladders, houtstapels en meer. Kortom, als je Nioh 2 hebt gespeeld, zou je je thuis moeten voelen.

Soulslike, hier en daar

Soulslike-fans zouden zich ook thuis moeten voelen, dankzij Wo Long: Fallen Dynasty‘s soortgelijke brute moeilijkheidsniveau en progressiesysteem. Net als Sekiro, legt het spel meer nadruk op pareren dan op blokkeren. Elke klap voelt precies en landt waar het zou moeten. De vijanden bieden meer dan alleen een uitdaging die je constant op je tenen houdt. Eerlijk gezegd is de gevechtsstijl gewoon zo goed. De problemen met het verhaal beginnen niet te tellen.

Terwijl je speelt, onthoud je geest, die toeneemt met het aantal keren dat je afweert. Geest laat je toe om je aanvallen en verdediging op te laden en zelfs elementaire spreuken op je tegenstander uit te voeren. Onthoud dat blokkeren soms niet werkt. In plaats daarvan kun je vrijwel alles pareren, van zwaaiende zwaarden tot bliksemschichten.

Vijanden zullen niet gemakkelijk neergaan, dus je moet hun zwakke punten onderzoeken. Aan de andere kant zullen bazen veel meer inspanning vergen om hun bewegingen te bestuderen om goed getimede afleidingen en tegenaanvallen uit te voeren. Vooral in de eerste ontmoeting hebben de meeste gamers uren en uren gestoken in het proberen te verslaan van de eerste baas. Maar eens je het exacte puzzel hebt uitgevonden dat nodig is en het type combos dat ze gebruiken, wordt elke ontmoeting opwindend om op te lossen.

Oh, de vijandelijke combos variëren ook. Dus, het is een constant groeiproces. Hoewel de eerste baas een tol kan eisen als je net leert hoe de gevechten werken. Toch vindt Wo Long: Fallen Dynasty de perfecte balans tussen moeilijk, eerlijk en leuk. Zorg er alleen voor dat je je geestmeter beheert, je afleidingen zorgvuldig timet en de zwakke punten van een vijand uitbuit, en je bent goed om te gaan.

Morale, we hebben je nodig

Veel van de gevechtssystemen tot nu toe zijn waarschijnlijk vertrouwd voor je, aangezien je ze eerder in andere games hebt gezien, zij het met enkele aanpassingen hier en daar. Maar Wo Long: Fallen Dynasty introduceert een innovatie in de Soulslike-ervaring, genaamd het Morale Ranks-systeem.

Het betekent eigenlijk dat je begint bij nul en punten verdient met elke verslagen vijand. Gebruik Geest-aanvallen, je martial arts-vaardigheden of kritieke aanvallen, en je verdient punten veel sneller. De truc zit hem in als je sterft. Morale-punten worden van je afgetrokken en toegevoegd aan degene die je doodde. Er zijn andere manieren om morale te verhogen, en dat is door donkere zielen-bonfire-achtige vlaggenpalen te vinden.

Waarom tellen morale-punten, vraag je? Nou, onthoud hoe de morale-punten van je vijanden toenemen als ze jou doden. Als ze een hogere rang hebben dan jij, doen ze meer schade aan jou, en vice versa. Dat is waar het leuk wordt, want je kunt vijanden met een hogere rang jagen, vooral diegenen die van jouw ondergang hebben geprofiteerd, en wraak nemen.

Maar het is ook een risico-beloningsscenario dat kan betekenen dat je meer moeite moet doen om ze te verslaan. Naarmate de missie vordert, zouden de morale-rangen van nature moeten beginnen te stijgen, zodat vijanden moeilijker te verslaan worden en bazen een grotere uitdaging vormen als je morale-rang nog steeds ontbreekt.

Uitspraak

Er is veel meer dat ik over Wo Long: Fallen Dynasty kan zeggen. Het verhaal kan wat werk gebruiken. Hetzelfde geldt voor de omgevingen, die, zelfs als ze perfect de oorlogvoerende facties weergeven, een gevoel van avontuur kunnen gebruiken. Voor een spel van deze omvang zou ik graag meer vijandige variatie hebben gezien. En op PC en Xbox spelen heeft enkele glitches hier en daar, volgens rapporten van de respectievelijke platformgebruikers.

Maar ik kwam hier niet voor een van de bovengenoemde gameplay-elementen. Het gevecht is wat mijn interesse wekte, komend van Team Ninja’s eerdere werk aan de Nioh-franchise. En, man, ben ik blij om te zeggen dat ze het absoluut goed hebben gedaan. Niet alleen is het gevecht bliksemsnel om te spelen, maar het is ook precies, in sync en biedt een uitdaging die je terug laat komen voor meer. Het moedigt je aan om een onverbiddelijke houding te ontwikkelen, zodat het bijhouden van eventuele andere problemen die kunnen optreden een verspilling van tijd is.

De geestmeter en de morale-rangsystemen verhogen de lat. Het dwingt je om na te denken in plaats van blindelings op je vijanden af te gaan. Het is cool dat vijanden een geestmeter en een morale-rang hebben, dus je houdt ook bij hoe ze het doen en hoe dicht je bij het toedienen van een vernietigende finale klap bent. Terwijl Wo Long: Fallen Dynasty niet het meest uitdagende Soulslike-spel is, is het het meest toegankelijke spel dat nog steeds de essentie van het genre nabootst. Op die manier kan iedereen zich welkom voelen om het te proberen, mits je enige doel is om het gevecht te bekijken en niet het verhaal of de exploratie, want die laatste twee vallen echt tekort.