Resident Evil 4 Remake Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, & PC)

Capcom is op dreef, met remakes van Resident Evil 1, 2 en 3 die al op de markt zijn, evenals de onlangs uitgebrachte Resident Evil 4-remake, die sinds 24 maart 2023 beschikbaar is. Natuurlijk zijn de verwachtingen hoog, met de drie eerdere remakes die bijna elk hokje aanvinken en de lat hoog leggen voor de Resident Evil 4-remake. Om nog maar te zwijgen over de al hoge lat die Resident Evil 4 voor zichzelf legt, met de oorspronkelijke uitgave van 2005 die hoofden draaide in de gamewereld en een genre-definierend meesterwerk werd dat de gelijken van The Last of Us en Dead Space zouden proberen te evenaren.

Om eerlijk te zijn, ik had het prima gevonden als er geen Resident Evil 4-remake was uitgekomen, omdat het origineel te goed is om je zelfs maar voor te stellen hoe een remake eruit zou zien. Zeker, een spel uit 2005 voelt nu gedateerd aan, maar voor overlevingssurvival-horrorveteranen die Resident Evil 4 destijds speelden, was het uiterlijk en de sfeer van het spel voldoende om erover te mijmeren zonder dat er een remake nodig was. Capcom kon de uitdaging echter niet weerstaan om zichzelf te overtreffen, dus de rest van de gamewereld moest zich gewoon stilhouden en haar vingers kruisen, in de hoop op het beste.

Genoeg gepraat; heeft Capcom de Resident Evil 4-remake gelijkwaardig aan (of beter dan) het origineel gemaakt? Wat zijn de goede, slechte en lelijke kanten van de Resident Evil 4-remake? Is het spelen van de Resident Evil 4 Remake review de moeite waard, of je nu nieuwkomer bent of niet?

Eerst de eerste dingen

Ontmoet Leon S. Kennedy. Een flinke kerel die zijn weg heeft gevonden van rookie tot speciale operaties van de overheid. Met zijn hoge status komt een dodelijke missie om de dochter van de Amerikaanse president te vinden, die ergens in Europa is ontvoerd. 

Bij aankomst begint Leon zijn zoektocht in het bos. Hij stuit op stapels dode dieren, hoort vreemde geluiden en houdt zich stevig vast, terwijl hij een donker, koud pad navigeert, met een sombere, griezelige sfeer boven zijn hoofd. Net als bij Resident Evil 4, loopt dit type omgeving over het hele spel, behalve dat het nu veel sinistere is dankzij geavanceerde technologie.

Een zicht voor zieke ogen

Als je het origineel vergelijkt met de remake, is veel van de plot grotendeels hetzelfde. En ik zou het niet anders willen. Het is het perfecte voorwendsel voor een horrorvolle onderneming die later niet veel zal uitmaken hoe je hier bent gekomen. 

Wat echter anders is, op de meest subtiele manieren mogelijk – je zou het origineel moeten hebben bestudeerd om het op te merken – zijn de detailgerichte textures en modellen van de remake. Als je beide spellen naast elkaar legt, is de beeldkwaliteit overweldigend groot, wat te verwachten is met het grote verschil in jaar tussen 2005 en 2023. 

Details zoals stromend water zijn veel surrealistischer dankzij ray tracing-technologie. Je krijgt zelfs tijdsvariaties van de dag die een leuke touch toevoegen aan de algehele ervaring. Eerder kale structuren zoals de hut die je het eerst tegenkomt, worden veel meer liefde en zorg gegeven, zodat ze eruitzien als echte huizen waar mensen ooit in hebben gewoond, inclusief bedden.

Je zult ook een verschil zien in mobiliteit, waar de remake je toelaat om meer uitgebreide omgevingen te verkennen die verder reiken dan het oog kan zien. Het zien van de toewijding en aandacht voor detail die is gegeven aan de Resident Evil 4-remake is best aardig. Na alles, visueel aantrekkelijkheid is een van de belangrijkste elementen waar remakes voor bedoeld zijn, en een aspect waar ik verwachtte dat Capcom zonder moeite volledige punten voor zou scoren.

De oude vs. de nieuwe

Iets anders wat je zult zien, is de opgeschaalde besturing en gevechtssystemen die de remake te bieden heeft. Rennen en schieten was maar een fictie in de survival-horror-spellen van 2005. Aan de andere kant, actualiseert de Resident Evil 4-remake bijna alle moderne gameplay die je kunt bedenken.

Het originele Leon had moeite om zich te bewegen. Het voelt bijna klungelig om het spel vandaag te spelen. Hij kan niet schieten en bewegen op hetzelfde moment. Eerlijk gezegd, als je het origineel niet speelde toen het uitkwam, is het waarschijnlijk het beste om het te vermijden als je niet wilt omgaan met onnodige frustraties.

De Resident Evil 4 remake is heel erg een spel van 2023. Als je hordes vijanden hebt die op je afkomen, maak je je geen zorgen. Zoek gewoon een veilige plek om naar toe te gaan terwijl je doelen en nog steeds zo veel mogelijk neemt. Het is een leuk gevechtssysteem dat je op je tenen houdt, bijna als een trein in beweging. Je kunt zelfs achteruit gaan van een aanstormende kruisboog terwijl je je doelwit nog steeds vasthoudt.  

Naadloos, vloeiend actie

Er zijn andere subtiele verschillen, het meest opvallende waarvan het snelle wapenwisselsysteem is met een eenvoudige tik op de D-pad. Voorheen moest je het spel pauzeren, naar het inventarisscherm gaan, het wapen vinden dat je wilt wisselen en dan weer terug in het spel gaan. Met het aantal keren dat je waarschijnlijk van shotgun naar geweer naar mes voor melee-afwerkingen wisselt, weet ik niet hoe iemand door het origineel heen kon komen zonder zijn hoofd door een muur te slaan.

O, en dankzij Leon’s mobiliteit, kun je ook stiekem zijn. Gewoon langzaam naar vijanden sluipen, ze snijden terwijl ze het het minst verwachten, of hurken om minder schade te lijden. Al met al voelt Leon meer vloeiend aan in besturing en manoeuvreren. Bovendien komen de finishing touches niet voor niets, ook. Vijanden hebben hun gestroomlijnde gameplay, en wapens zoals messen slijten met uitgebreid gebruik.

Dodelijke parasieten, oppassen!

Het spreken over vijanden, ik kon niet helpen maar me te verheugen in hoe geavanceerd ze zijn, vooral omdat ze over het algemeen het centrale deel zijn van Resident Evil-spellen. Hoe griezeliger ze zijn, hoe beter. De griezelige geluiden en omgeving verheffen de vijanden alleen maar meer, of ze nu van alle kanten op je afkomen of stiekem op je af sluipen als je met iets anders bezig bent.

Let op de verhoogde vijandigheid, zoals de dorpelingen die berenvalstrikken in het midden van gevechten leggen. Of andere stiekeme manieren waarop ze je aanvallen. Ook, de Resident Evil 4-remake gebruikt geen zombies. In plaats daarvan word je overspoeld met monsterlijke gruwelen en abominaties, die, eerlijk gezegd, toevoegen aan de variatie en pit van de verschillende bazen. In feite, de Resident Evil remake is niet het spel om een “one size fits all”-oplossing te vinden tijdens vijandige ontmoetingen. Je wordt constant gedwongen om aan te passen. Soms werken hoofdschoten. Andere keren werkt het richten op de ledematen ze sneller verzwakken. 

En soms zijn ze gewoon moeilijker te doden, overeind komen op hun voeten, zelfs nadat je ze vermoedelijk hebt gedood. Het zombie-effect, denk ik. Let op degenen die delen van hun lichaam regenereren, zoals ranken die uit afgeschoten ledematen groeien, en andere delen. Dat zijn de ergste nachtmerries.

Verzorging voor meer?

Ik moet het hebben over het niveau van replayability dat dit spel biedt. De vijandigheid speelt een rol, evenals de tonnen aan sub-quests, gerenoveerde omgevingen en de moeilijkste bazen die je doen willen voor een tweede keer. 

Maar, vooral, het zijn de verschillende niveaus van moeilijkheid die het spel presenteert. Op moeilijkere niveaus zijn vijanden een plaag, die veel slimmer en moeilijker te doden zijn. Maar zelfs als je een veteranespeelster bent die het spel speelt op het hoogste “Hardcore”-niveau, de Resident Evil 4 remake daagt je nog steeds uit tot een verhoogd niveau van moeilijkheid, genaamd “professionele modus.” Deze heeft geen automatisch opslaan. Rennen zal je niet redden, ook. Sla deze modus en alle lof is van jou.

Uitspraak

Resident Evil 4 remake heeft de sfeer van angst perfect in de hand, die fans van de franchise komen zoeken. Met de DualSense-controller, van Leon’s voetstappen tot vijandelijke grommen tot het zwiepen van bladeren om je heen, komt alles als een charme over. De omgevingen houden het tempo ook bij, dankzij fijn gedetailleerde textures en modellen en meer uitgebreide omgevingen die de ervaring verhogen en exploratie aanmoedigen. 

Het is een surrealistische ervaring die je constant op het randje van je stoel houdt, zelfs als zeeën van monsters op je afkomen en vijanden schijnbaar aanpassen aan je aanvallen terwijl je vordert. Als je het spel speelt op Hardcore-moeilijkheid, zal rennen je niet redden. En als je toevallig professionele modus ontgrendelt, dan is het een Hail Mary allemaal de weg door.

Elke stap van de weg voelt als een zorgvuldig gecreëerde ervaring om de meest top-notch ervaring te bieden die een survival-horror kan bieden. Bovendien, het opnieuw maken van het spel van 2005, hoewel onzeker over waar die weg naar toe zou leiden, bleek de beste keuze te zijn die Capcom ooit had kunnen maken. 

Dus, nu kunnen zowel nieuwkomers als veteranen genieten van een meer gepolijste, snelle en surrealistische kijk op het mogelijk beste survival-horror-spel aller tijden, zelfs terwijl we uitkijken naar The Mercenaries-modus, die in de toekomst als een gratis update komt.