Little Nightmares Recensie (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Little Nightmares’ fascinatie met de Zeven Dodelijke Zonden is een meesterklasse die bestudeerd moet worden. Het is, in het kort, een krachtige les over de ellende van gulzigheid en de gevolgen van haar bestaan. Tussen hebzucht en luiheid, Six—aangenaam personificatie van een zonde, natuurlijk—grijpt de serie de basisbeginselen van een boeiend verhaal dat geen enkel fragment van dialoog nodig heeft om haar boodschap over te brengen. Het is lelijk, walgelijk, maar, net als een goed maal, oh-zo-lekker en smakelijk. En het is daar, in de onderbuik van een zondige leegte, waar Little Nightmares de basis legt voor een verontrustend verhaal van doorschijnende dromen en roofzuchtige zielen, sombere moraal en thought-provoking dilemma’s.

Men zegt dat een afbeelding duizend woorden spreekt, waarop Little Nightmares openlijk reageert met haar eigen tapijt van stemloze gruwelen en groteske bogen. Het vertelt je niet over haar ware betekenis, maar leidt je in plaats daarvan diep een zielloze leegte in waar verontrustende en obscene karikaturen een portret schilderen van een wereld waarin zonden dikker zijn dan water, en hebzucht de scharnieren van een schip zonder morele waarden smeert. In het hart van dit canvas staat een jong meisje—aangenaam heldin met een gele regenjas genaamd Six die, na het ontwaken uit een slaap aan boord van een kolossaal schip, besluit om diep in de sombere diepten te gaan en geleidelijk de lagen te verwijderen. Een slanke vrouw zonder naam; een miljoen gebroken spiegels; een hut vol roofzuchtige monsters met een onverzadigbare honger naar vlees en beenmerg; en een duivelse buikpijn die dringend voedsel nodig heeft.

Door de Kijkglas

Vanaf het moment dat je de niet zo aanwezige schoenen van Six vult, word je niet gegeven een idee van waar je heen gaat, of zelfs wat het is dat je probeert te bereiken. Het enige dat je naar voren duwt, is de zwakke glans van een zaklantaarn, een turbulent schip dat je dichter bij een innerlijk heiligdom brengt, en een morbide verlangen om de verontrustende lekkernijen te consumeren die diep in het hart van de donkere gangen sluimeren. Je maag rommelt, maar het verlangen om toe te geven aan je eetlust blijft vreemd ingesnoerd. Toch, hoe verder je begint te twijfelen, hoe sterker je verlangens worden. Een stuk vlees; een stervende rat; een levendige kabouter die onschuld belichaamt. De Maw grijpt je, en het laat je niet los totdat je de juiste puzzelstukjes vindt en de puzzel voltooit. Wie is de slanke vrouw, en hoe pas je precies in haar verhaal? Veel vragen, maar zelden genoeg antwoorden om de kuil in je maag te vullen. Maar dan, dat is Little Nightmares voor je.

Over een korte reis van twee uur diep in de diepten van Little Nightmares‘ poëtische wereld van dikke sensaties, een reeks van stille ontmoetingen, fetch quests en achtervolgingen nodigen je uit om dieper en dieper af te dalen. In elk kwartier van het schip heb je een oversized vijand van een soort—aangenaam kok, een conciërge, en een hut vol roofzuchtige gasten met groteske kenmerken, om er maar een paar te noemen. De ervaring, net als je gebruikelijke gangenloper, nodigt je uit om deze Tim Burton-achtige gangen te betreden, lineaire puzzels te voltooien, en tactisch te manoeuvreren door verschillende vijandige omgevingen. Bijvoorbeeld, in een sectie moet je verschillende stukken vlees vinden om worsten te maken, die, natuurlijk, vervolgens kunnen worden gebruikt om een touw te maken om een nieuwe gebied van het schip te betreden. Gegeven, dit is een van de vreemde puzzels die de reis vormen, maar dan, om eerlijk te zijn, Little Nightmares is allesbehalve gewoon.

Diep in De Maw

Terwijl er geen complexe gameplay-mechanica zijn om te beheersen, vereist het spel dat je buiten de gebaande paden denkt, zogezegd. Als een kleine protagonist in een oversized wereld waar alles een bedreiging vormt, heb je de taak om veiligheid te vinden in onconventionele plaatsen, evenals om te leunen op de omgeving om je verder te helpen in The Maw. Bijvoorbeeld, als je een deur moet openen, moet je eerst een object vinden dat je kan helpen om de deurkruk te bereiken, net zoals je beide handen nodig hebt om een sleutel vast te houden. Het punt is, alles in The Maw is een stuk moeilijker te navigeren wanneer je het kleinste wezen in de kamer bent. Dat sluit de nomes niet uit van de vergelijking — maar dat is een geheel andere kwestie.

Hoewel Little Nightmares niet is gezegend met de gave van duurzaamheid, maakt het uitstekend gebruik van zijn tijd op het podium met een vloeiende en dynamische sfeer en begeleidende soundtrack. Ik zal niet doen alsof ik niet teleurgesteld ben met zijn korte campagne lengte, maar, om credits waar credits zijn, Little Nightmares doet meer dan genoeg om je aan het twijfelen te brengen. Wat meer is, aangezien het collectibles en een ruime boeket van prestaties en ongebruikelijke uitdagingen bevat, heeft het ook enige replay-waarde. Nogmaals, het is niet het langste spel op het hakblok, maar het is er een die boven en buiten gaat om een onvergetelijke ervaring te leveren die je huid zal doen rillen en je maag zal doen rommelen.

Uitspraak

Little Nightmares levert absoluut een meesterklasse in microscopische vertelling met zijn hoogglans en verontrustend complexe wereld van groteske personages en subtiele hints van zondige praktijken, waardoor een intense verzameling van onvergetelijke ontmoetingen en een thought-provoking plot ontstaat die roofzuchtige helden urenlang na het neerleggen van de controller kan doen nadenken. Het is walgelijk verkeerd, maar oh-zo-goed. Het is, om het even, een zakelijke feest voor de zintuigen—een banket van kleine sensaties en gulzige genoegens die je vanaf het moment dat je The Maw omarmt tot het moment dat je afscheid neemt van de onderbuik, kan bevredigen.

Natuurlijk, als je nog niet hebt de kans gehad om je tanden in Tarsier Studios’ overvolle oceaanstomer te zetten en te genieten van Six’s wilde avonturen, neem dan deze kans om je ticket te kopen en aan boord van The Maw te gaan. Om een lang verhaal kort te maken, als het een kort maar aangenaam verhaal is dat je verlangens prikkelt, dan wil je Little Nightmares niet missen.