Level Devil Recensie (PC)

Met hindsight had ik waarschijnlijk een andere route moeten kiezen en niet zomaar voorzichtigheid in de wind moeten slaan met de verwachting gelijk te zijn en niet een stuk vlees in de kamer. Als ik terugkijk, had ik de beschrijving met een korrel zout moeten nemen. Ik had moeten weten dat het te mooi was om waar te zijn, en dat, ondanks dat een van de drie kopvermeldingen een vervalste handgeschreven brief was van wie ik dacht dat de ontwikkelaar zijn tong-in-de-wang-alter-ego was, het niet een wandeling in het park zou zijn. Het simpele ontwerp was genoeg om me te overtuigen dat het allemaal leuk en spelend was. Maar, een paar ogenrollende doden later, en ik realiseerde me al snel dat, passend genoeg, Level Devil niet een vrolijk 2D-platformspel was, maar een absolute hel van saaie maar vreemd bevredigende omgevingscurveballs.

Aan de oppervlakte ziet Level Devil eruit, klinkt en handelt bijna als een traditioneel 2D-puzzelplatformer, compleet met alle kartonnen snijfiguren, sprites en universeel herkenbare elementen die je normaal gesproken in de bodem van de barrel van de meeste, zo niet alle lokale catalogi zou vinden. En yet, als je een beetje dieper in dit verhaal zou graven, dan zou je een ander ingrediënt vinden – een irritant, maar stomverwend ingrediënt dat evenzeer bitter is als het palatabel is. Het is niet helemaal op hetzelfde niveau als Getting Over It With Bennet Foddy – maar het probeert tenminste om je knoppen evenveel in te drukken. En weet je wat? Dat maakt me gek, iets vreselijks, maar ik weet zeker dat ik hier nog steeds zal zijn als het gaat om het temmen van de storm met riem en brace.

Nooit een boek beoordelen op zijn omslag

Level Devil is niet de gemakkelijke circuit-hopper die je denkt dat het is; integendeel, het is een meedogenloze catastrofe die op het punt staat te gebeuren, compleet met alle ader-popping obstakels die je hoofd zullen doen krabben en, na genoeg pogingen, je vermogen om ze te overwinnen in twijfel zullen trekken. Het ziet er onschuldig uit, maar zoals het blijkt, begint het systeem naarmate je vordert in de campagne, zijn infrastructuur de kans te geven om af en toe een spaak in het mechanisme te steken, zogezegd. Bijvoorbeeld, als je jezelf over platforms ziet springen, kun je merken dat het plafond geneigd is om in te storten, of dat, om een reden die volledig onbekend is, een riem van spijlen uit het niets kan opduiken en je kwetsbare voeten kan doorboren. Maar hier ligt het probleem: je weet nooit wat er vervolgens zal gebeuren – wat op zichzelf een probleem is.

De besturing is hier niet het probleem; het feit dat het spel je in een lastige situatie zonder peddel plaatst en geen moeite doet om je hand vast te houden en Kumbaya, Mijn Heer te zingen voor de duur van de prelude. Wat de spelmechanica betreft, gaat het niet veel verder dan het formuleuze springen, duiken of ontwijken. Maar dat maakt hier geen verschil, want je zou de nauwkeurigheid van een ervaren schutter en de behendigheid van een formidabele triatleet kunnen hebben, maar aan het eind van de dag zullen geen van beide attributen waarschijnlijk je kansen vergroten om de monsters te verslaan die de obstakelcourses in Level Devil vormen. Oh, het is domme pech die deze boot bestuurt. Het maakt niet uit of je de meest ervaren speler in de kamer bent; als Level Devil je tegenstander is, kun je net zo goed je fiches innen.

De mijl rennen

Goedheid – er zijn meer dan 200 niveaus om te verslaan hier, mensen. En het beste deel is, geen van hen heeft de broze botten van een inleidingscursus. Het is mogelijk, om eerlijk te zijn, om door het spel te snijden in een relatief korte tijd, hoewel dit grotendeels afhankelijk is van hoe je bepaalde obstakels benadert en hoeveel ruimte het spel je geeft om te voorkomen dat je instort. Het is onvermijdelijk, denk ik, gezien het feit dat elk niveau een soort bedreiging produceert voor je om over te klauteren, of het nu zichtbaar is of verborgen achter een rookgordijn van levendige texturen en zachte nonsens. Maar dat is een deel van de lol: leren van je fouten en in staat zijn om te lachen om je eigen mislukkingen om te voorkomen dat je een gasket of zes blaast.

De visuals hier zijn niet geweldig, dus verwacht niet om weggeblazen te worden of omhuld te worden in een opvallende locatie die barst van dynamische weerspatronen of opblaasbare decorstukken. Ondanks het feit dat het honderden niveaus onder zijn riem heeft, is Level Devil meer of minder gebouwd op tweedimensionale vormen en hapklare sprites. Als je absoluut houdt van rechthoekige structuren, dan zul je je hier thuis voelen in deze zandbak van een vierjarige.

Uitspraak

De vraaglijk sadistische meesterbrein achter Level Devil zette zich ten doel om een eenvoudige taak te volbrengen: om langzaam de laatste overblijvende fragmenten van de gebruikersgeest te versplinteren en hen te belasten met aderen ter grootte van blaren en het geduld van een heilige. Daartoe heeft Level Devil zijn doel bereikt, en ik kan daar persoonlijk voor instaan. Het spel, hoewel vreemd bevredigend op zijn eigen manier, is een stuk vuilnis – en ik kan niet helpen maar het te liefhebben. Om te zeggen dat ik gemengde gevoelens over het spel heb, zou niet ver van de waarheid zijn, aangezien ik zowel zijn eenvoud en ballen-uit-aanpak om een scène te creëren, adoreer, maar tegelijkertijd ben ik kwaad over de manier waarop het hoofdpijn materiaal genereert alsof het uit de mode raakt. Ik denk dat ik gewoon haat wie het ook heeft gecreëerd – maar ik denk dat dat is hoe ik me zou moeten voelen.

Met meer dan 200 niveaus van ongeoorloofde slachting en een constante bedreiging van een vijandige omgeving die voortdurend je inspanningen om te ridiculiseren, kun je gemakkelijk een hele weekend verliezen aan deze ongehoorde creatie. Dat wil niet zeggen dat je elke stap die je in het spel zet, zal genieten, want het maakt een gewoonte van het veroorzaken van meer stress dan het waard is. Als je echter van snide puzzels en nadelige terreinen houdt, dan zul je waarschijnlijk van het proces genieten om je hersenen op te blazen door de brutaliteit van de absurde curveballs in deze tweedimensionale wereld. Het is een liefde-haat-relatie, en toch, je zou het misschien meer genieten dan je oorspronkelijk had verwacht. Waarschijnlijk.

Op de tweede gedachte… *server disconnected*