Holiday Harry recensie (PC)

Als Don Mancini het idee kan aanvoeren dat vriendelijke poppen zowel kunnen stalken als uiteindelijk slachten hun eigenaren, en vervolgens ontwikkelaar SnowConeSolid Productions blikje En verander de geliefde Elf on the Shelf ook in een bloeddorstige slasherfilm, compleet met alle pulp en absurd komische doodsscènes uit de jaren tachtig die je normaal gesproken zou verwachten in een B-horrorfilm à la Child's Play. Begrijp me niet verkeerd, gewoon... gezegde Het hardop uitspreken klinkt belachelijk; alleen al de gedachte aan een vrolijke maar psychopathische mascotte met een ziekelijke wraakzucht bezorgt me de rillingen – en niet op een prettige manier. Het voelt bijna als een concept dat moet niet werk. Maar als Chucky het tot de mainstream kan schoppen, dan is er niets dat een elf met een mes niet een soortgelijk pad kan bewandelen. Kijk maar eens naar wat er na de publicatie in het publieke domein is gebeurd. stoomboot Willie.

Het idee achter Vakantie Harry is Belachelijk, maar het schuwt dat feit geen moment. Nee, de waarheid is dat de game openlijk zijn eigen domheid en twijfelachtige smaak omarmt, wat in wezen neerkomt op een parodie op een traditionele horrorervaring. Het is dwaas – maar dat is precies wat het beoogt. Het is rommelig, vreemd en barst van de feestelijke kitsch, met alle franjes en extravagante decoraties van een oude videotheek. En, mocht je je afvragen of het een goed Een spel, hè? Het is het wel en het is het niet; het is een nichemarkt die, eerlijk gezegd, waarschijnlijk minder volgers heeft dan een speelbare liefdesbrief aan... Trollen: Remix ReddingNiets persoonlijks, Poppy.

Eerlijk gezegd ben ik helemaal voor het idee om de realiteit te verdraaien en jeugdherinneringen om te toveren tot slasherfilms. Het Elf on the Shelf-idee is, tja, het is... andersHoewel het concept op zich niet misplaatst aanvoelt in een wereld die Mickey Mouse letterlijk in een vleesloze moordenaar verandert. Jaren geleden was het misschien wat te voor de hand liggend, om het zo maar te zeggen. Maar nu... mascottes zijn heel gewoon. Bedankt, Chucky — de kinderen huilen nu.

Het is het seizoen om te moorden.

Het spel zelf kan in één keer worden uitgespeeld, wat één ding betekent: je kunt alles zien wat er te zien is en, nog belangrijker, do Alles wat je kunt doen zonder jezelf te verliezen in jargon en vergezochte plotwendingen. Het is een cliché met een extra laagje – een feestelijk diner dat de sfeer van slasherfilms uit de jaren tachtig gebruikt om de soep te roeren. Daarmee zul je echter niets bijzonders vinden. interessant Niet zomaar een spel, maar eerder een snelle verkenning van een low-poly universum waarin ondeugende elfen dodelijke wapens hanteren en een wanhopige huiseigenaar ernaar verlangt de perfecte setting te creëren voor een feestelijke beproeving.

Zoals ik al zei, is er niet veel plot om formeel te analyseren. Kort gezegd: je kruipt in de huid van een jonge vrouw die, na het erven van het huis van haar overleden oma, besluit een kerstfeest te organiseren om de feestdagen te vieren. En daar zit hem de crux: een merkwaardig sadistische elf. ook wil meedoen en, om de een of andere reden, je pogingen dwarsbomen door je gedachteloos te achtervolgen. Waarom? Nou ja, waarom ook niet, denk ik. Het is Chucky in een nieuw jasje, maar dan met toeters en bellen, gestreepte sokken en schattige gebreide kleding. Maar dat is in principe alles. Er is een klein huisje, een rondzwervende elf met een zwaard en een hoop kat-en-muisspelletjes waarbij je zijwaarts moet bewegen en snel moet reageren.

Dit korte spel vraagt ​​niet veel meer van je dan een zwakke poging om de elfachtige demon te ontwijken en een feestelijk huis in jaren 80-stijl te verkennen in een ouderwetse setting. Qua gameplay is er niet veel om je in te verdiepen, aangezien het min of meer is samengebald tot een tussenliggende ervaring die leunt op PSX-synergieën en -besturingssystemen, zoals lopen, rennen en af ​​en toe een voorwerp bekijken. Met andere woorden, als je PSX hebt gespeeld... Resident Evil of, zeg, 40 knipoogt, dan heb je het min of meer gespeeld. Vakantie Harry.

De kerstsfeer ontdekken

Vakantie Harry Het benut zijn retro-look optimaal met een low-poly VHS-esthetiek en, in een poging de geest van de PSX nieuw leven in te blazen, een compact beeldformaat waardoor je je ogen moet samenknijpen en je hoofd moet krabben terwijl je de partyplanner-outfit draagt. Het is simpel en het vangt zeker de essentie van een ouderwetse gangen-romper, maar dat is dan ook min of meer het beeld dat het oproept. probeert om weer te geven. Toegegeven, het is een beetje rommelig, en de schokkerige camerahoeken dragen ook niet echt bij aan de ervaring. Maar, hoe dan ook, het is een authentieke weergave die de typische gebreken van een PSX-horrorgame niet negeert.

Voor een ode aan gedateerde cadeautjes voor in de kerstsok, kun je hier zeker de nodige technische problemen verwachten. Hoewel het thema wel klopt, Vakantie Harry Het komt vaak over als een rommelig geheel met te veel ontbrekende puzzelstukjes. De beweging kan soms wat onvoorspelbaar zijn en de algehele prestaties laten te wensen over. Begrijp me niet verkeerd, het speelt Het werkt prima om er soepel doorheen te komen, maar beweren dat het bewust de kenmerkende eigenschappen van een verouderd format vermijdt, is niet helemaal waar. Toch voldoet het aan alle eisen, en dat is belangrijk, ook al is het misschien een beetje, laten we zeggen, slecht.

Vonnis

Vakantie Harry Het omarmt ouderwetse tradities met een feestelijk passende VHS-ervaring die meer aanvoelt als een ode aan de wonderlijke wereld van parodie dan als een knipoog naar griezelig rijke slasherfilms. Het is een komedie Met een vleugje Child's Play – een sadistische maar humoristische pantomime die meer komische verlichting dan bloedstollende angst teweegbrengt. Maar nogmaals, ik denk dat dat juist de bedoeling is, dus ik kan er niet echt over klagen. Het is stom – maar in de beste zin van het woord.

Als je op zoek bent naar een perfect, feestelijk sprookje met een schitterende vormgeving en een krachtige boodschap, dan kun je beter ergens anders je kerstkriebels stillen. Maar als een snelle en simpele knipoog naar Child's Play je wel aanspreekt, dan kun je gerust even je handen warmen bij deze feestelijke open haard. Je komt er misschien niet meteen van in de kerststemming, maar het geeft je wel weer een reden om de Elf van de Plank te haten. Het is een kwestie van geven en nemen, denk ik.