HOLES Review (PC)

Diep begraven in een leegte van eeuwige wanhoop en zuur smakende herinneringen staat een symbolische hand – een monument voor het idee dat spijt drastische gevolgen met zich meebrengt. In dit goddeloze beerput, waar wispelturige vingers en slanke armen dreigen en giechelen, begint een verhaal zich te ontvouwen als origami – een papieren kraanvogel met één te veel vouwen en plooien. Het vertelt ons een verhaal van wee en ellende, dodelijke voorgevoelens en angstige gedachten. Tevreden, als het maar even, kunnen we niet anders dan luisteren en leren, voelen en sidderen.

HOLES duwt ons diep in een honingraatdoolhof van verwrongen ledematen en bleke fragmenten – een liminale put waar smalle gangen ons uitnodigen om te verkennen, en een altijd ongrijpbare poort die naar het oppervlak leidt, kronkelt en wankelt als een ontrouwe mirage, altijd de prooi tartend in een poging om hun moreel te ondermijnen. Het is veel zoals uw traditionele Backrooms-exploit, alleen, u onderwerpt uzelf niet aan een eindeloze lus van doelloos ronddwalen door vreemde patronen, maar veeleer aan het feit dat u handen ontloopt en diep in een afgrond zakt die vreemd genoeg doen denken aan een VHS-tape uit de jaren 90.

Als de “held” in HOLES’ donkere en delicate leegte, vinden we onszelf genesteld diep in een angstaanjagend knooppunt, verloren, en met alleen de broze glinstering van een zwak licht om onze wanhopige zoektocht naar de dichtstbijzijnde uitgang te begeleiden. De wereld verandert en transformeert, zoals het onvermijdelijke handen en andere symbolische ligamenten oproept om u van het gebaande pad te houden. Toch blijft het doel – ons doel – zo zwart en wit als altijd: de gangen navigeren en de spleet ontdekken die ons naar huis zal brengen, terug naar enige vorm van normaliteit.

Alle Handen Wijzen Zuid

Een psychologische horror in hart en nieren, HOLES nodigt ons uit om zijn konijnenhol van Backrooms-achtige kamers en gehavende PSX-geïnspireerde diorama’s te betreden en deel te nemen aan een reeks vertrouwde excursies, van kat-en-muisspel tot verhalen die de lore volgen, van stille ontmoetingen tot waarheidzoekende avonturen. Het geeft ons een eenvoudig doel, waar, maar maakt het ook zo dat het feit van het bereiken ervan wordt geconfronteerd met een soort kruispunt of een omgevingscurvebal, hetzij een rondsluipende hand of een holle illusie, een ondeugende verschijning van een hoopvolle ontsnapping, of een slanke arm die u nog dieper in de duisternis van de retro-geïnspireerde onderwereld lokt.

HOLES neemt een blad uit het boek van verschillende traditionele corridor-scrubbing horrors, met zijn core gameplay-elementen die ofwel focussen op liminale exploratie of stealth-gebaseerde plundering. In een ware liefdesbriefstijl, geeft het ons de kans om een grotachtig rijk te verkennen dat evenzeer rijk is aan delicate details als aan verontrustende illusies en twijfelachtige onderwerpen. En weer, terwijl het een soort lege hoofdtaken voor ons biedt om te overwinnen, genereert het ook een solide variëteit aan bochten en wendingen, kruispunten en hallucinatoire effecten. Een beetje zoals een maïsdoolhof, misschien – maar met handen en de occasionele afgehakte arm, om zo te zeggen. Maar meer daarover straks.

De Konijnenhol In

Net als bij de meeste, zo niet alle videogames die liminale horrors en Backrooms-achtige escapades aanbieden die de thrill van de chase bevorchten boven geleidelijke verhaalopbouw, maakt HOLES’ gebrek aan handen vasthouden voor een inspannende ervaring die vaak een beetje frustrerend is om door te snijden. Structureel gezien is het allemaal vrij vanzelfsprekend: een held verkent verschillende ondergrondse gangen en gebruikt, in een poging om te verlaten gangen, zowel de kracht van duisternis als licht om te navigeren en uiteindelijk in kaart te brengen het netwerk en zijn geheimen te leren. Het is een eenvoudige setup in hart en nieren, maar één die een aanzienlijke hoeveelheid voorbehouden en curveballs biedt om u aan het twijfelen te brengen over uw waarachtige locatie en motieven.

HOLES’ korrelige compositie heeft niet veel visuele complexiteit, hoewel het wel een passende hommage maakt aan talloze cultfavorieten die ruwe en bereidwillige VHS-esthetiek bevorrechten boven de gebruikelijke moderne vulling en flair die we in de meeste grote budgetthrillers vinden. En ik neem aan dat hetzelfde geldt voor veel van HOLES’ basisfuncties. Gameplay-wise doet het niet veel om te verschijnen als een triomferende horror die, onder de juiste licht, een kaarsje kan vasthouden tegen de schijnbaar perfecte leegtes van zijn tegenstanders. Maar, ondanks alle tekortkomingen, HOLES weet eigenlijk om de belangrijkste taak te volbrengen – en dat is een wereld opbouwen die de speler willen doen graven, net een klein beetje dieper.

Met al het bovenstaande gezegd, zou ik zeggen dat er genoeg goede botten zijn om over na te denken. Gegeven, er zijn enkele kleine problemen die een beetje extra tijd in de oven zouden kunnen gebruiken in de nabije toekomst. Dat gezegd hebbende, zoals het er nu voor staat, HOLES is, als u het excuus wilt, een gapende leegte voor bloeiende ideeën en vooruitzichten. Het is niet het einde, noch is het een die is gezegend met de finesse van een goed geoliede triple-A-game. Toch, voor wat het doet brengen naar de tafel, zou ik zeggen dat het de toegangsprijs waard is.

Uitspraak

HOLES’ donkere en delicate onderbuik van liminale gangen en verontrustende inscripties maken voor een verrassend boeiend diorama dat alle passende visuele en esthetisch aantrekkelijke kwaliteiten heeft van een memorabele psychologische horror. En weer, terwijl de wereld nog een paar vingers te kort komt van een hele vuist, en niet te vergeten een paar losse rimpels te diep om een soepele hand te conterfeiten, zo u wilt, heeft het spel zelf nog steeds een enorme hoeveelheid potentieel dat, eerlijk gezegd, de aandacht zou moeten trekken van zowel horrorfans als PSX-enthousiasten.

Als u een fervente fan bent van liminale horrors en Backrooms-achtige escapades die de thrill van de chase bevorrechten boven geleidelijke verhaalopbouw, dan is er een sterke kans dat u HOLES zult waarderen. Het is nog steeds een relatief korte horror die een behoorlijke hoeveelheid te wensen overlaat bij het einde, hoewel voor de tijd dat het doet besteedt aan het uitdiepen van zijn gaten, het zeker een solide fundament biedt om mee te werken. Is het de perfecte horror? Absoluut niet, nee. Maar er is hoop voor het nog.

Als alles is gezegd en gedaan, terwijl HOLES niet exact poster kind materiaal is, is het een goed indie dat pulseert met een enorm hart en ziel. Als dat iets is wat u zichzelf kunt voorstellen om in te springen, dan moet u dit zeker checken de volgende keer dat u op zoek bent naar een goede ouderwetse afdaling.