Hitman Series Review (Xbox, PlayStation, Nintendo, Mobile & PC)

Hitman zet de standaard met zijn creatieve aanpak van moorden en bevredigende tactische executies, niet als een pionier in zijn vak, maar als een duizendpoot-IP met de formidabele complexiteiten van een open sandbox met zoveel mogelijkheden. Het geeft je niet alles op een presenteerblaadje, en het *vertelt* je zeker niet hoe je een Bond-achtige superschurk moet nadoen. In plaats daarvan geeft het je een kort tijdsbestek om een plan te smeden, en een glimp van *wie* je in het vizier zou moeten hebben. In tegenstelling tot de meeste van je op moord gebaseerde stealth shooters, geeft *Hitman* je echter geen spoor van broodkruimels om te volgen; integendeel, het heeft de gewoonte om zijn kruimels over grote afstanden uit te strooien, en je te vertellen dat je, om je doelstellingen te *bereiken*, buiten de gebaande paden moet denken, of de gelukkigste kale moordenaar in de ruimte moet zijn. En weet je wat? Ik zou het niet anders willen.

Over het algemeen staat *Hitman* op een totaal ander spectrum dan de meeste stealth-games, niet vanwege zijn omvangrijke catalogus en universele lof, maar omdat het niet de gewoonte heeft om een orthodoxe gameplay-ervaring te bieden. Meer specifiek, het zet je niet op een lineair pad en duwt je niet door het hele proces. In plaats daarvan geeft het je een vaag idee van wat je probeert te bereiken, en zegt het je vervolgens om je eigen meesterwerken te creëren terwijl het vanaf de zijlijn toekijkt. Het hoeft op geen enkel moment sluw of zelfs maar een beetje professioneel te zijn; het hoeft alleen maar te *werken* — zelfs als dat betekent dat je een letterlijke jack-in-the-box bent voor een verrassingsfeestje. Maar dat is een ander moordverhaal voor een andere keer.

Als het gaat om het benutten van creatieve mogelijkheden en niet-lineaire oplossingen voor het volbrengen van doelstellingen, schrijft *Hitman* praktisch het boek, met zijn dynamische progressie en open gameplay die een unieke en meeslepende ervaring biedt die *aanvoelt* als een nieuw avontuur bij elk contract. Hoewel voorzien van een vergelijkbare interface en alle klassieke kenmerken van een hoofdstuk in de lopende serie, is *elke* missie duidelijk anders dan zijn soortgenoten, met originele locaties, doelen, overwinningsvoorwaarden en mogelijkheden om je taken te verkennen en uit te voeren op een manier die bij je speelstijl past. En als ik “creatieve” mogelijkheden zeg, bedoel ik niet alleen dat het je toestaat te experimenteren met een repertoire aan wapens en gadgets, maar een hele wereld van fantasierijke ideeën—zoals rollenspel, dat toevallig een enorme rol speelt in de ervaring.

*Hitman* is een serie die je min of meer in een paar dagen kunt doorlopen en opruimen. Maar door dat te doen, zou je het niet *ervaren*; je zou zo’n negentig procent van het materiaal overslaan. Kijk, hoewel elk deel in de saga je de optie geeft om met je speelgoed te gooien en chaos te zaaien onder de bevolking, beloont het je op geen enkel moment voor het nemen van zo’n route. Nee, want als de serie moeite deed om je een schouderklopje te geven voor het doen van, nou, *precies* wat je in een andere third-person shooter zou hebben gedaan, dan zou het gewoon geen *Hitman* zijn. In plaats daarvan viert *Hitman* creativiteit en vooruitdenken, vlotte uitvoering en roekeloze voorbereiding. Het *voelt* niet altijd alsof het volgens plan verloopt, maar dat is de helft van de strijd, en vreemd genoeg ook de helft van het plezier.

Natuurlijk zou het overlopen van alle missies in de serie geen haalbare optie zijn, aangezien het, als mijn geheugen me goed dient, veel terrein heeft bestreken sinds zijn ontstaan. Maar wat ik wel kan zeggen is dat, voor een serie die niet veel plot levert, het wel een uitstekende poging doet om Agent 47 in de schijnwerpers te houden met verse content, moorden, omgevingen en innovatieve manieren om het konijn uit de hoed te toveren, om het zo te zeggen. En eerlijk gezegd is dat iets wat de *Hitman*-serie nog decennia lang kan blijven produceren. Het is als een sitcom, maar met creatieve sterfgevallen en een episodisch verhaal dat geen ander doel heeft dan je onder te dompelen in op zichzelf staande avonturen en je de tekenmaterialen te geven om je eigen panelen uit te broeden. Nou ja, soort van.

Hoewel het geen geheim is dat *Hitman* onder een niche-paraplu valt, is het een franchise die een oprechte poging doet om onwaarschijnlijke fans te verleiden om de rode stropdas en dubbele pistolen aan te trekken. Nogmaals, omdat het een enorm scala aan paden en voorwaarden, consequenties en risico’s biedt, is het een serie waar je vrij gemakkelijk in kunt glijden en die je je eigen kunt maken, om het zo te zeggen. Natuurlijk is het veel beter als je de moeite doet om *de rol te spelen*. Maar dan hoef je ook weer geen meesterbrein in verhulling en list te zijn om van de reis te genieten. Hoe je het ook wilt bekijken, het is een win-winsituatie; de trigger-happy types hebben een excuus om chaos te zaaien, en de stille moordenaars hebben de kans om het bord te manipuleren en hun eigen verhalen te vertellen.

Oordeel

*Hitman* maakt rechtstreeks een sprint naar de top van stealth-gebaseerde monolieten als een prominente franchise die de kracht en infrastructuur heeft om gemakkelijk oneindige mogelijkheden en creatieve oplossingen te formuleren voor zijn beginnende kale moordenaars om uit te voeren. Met een overvloed aan contracten om door te werken en een enorme verscheidenheid aan wegen om te bewandelen en je eigen te maken, garandeert de serie in essentie een alomvattende dynamische ervaring met alle kenmerkende kwaliteiten van een tijdloze saga.

Ik geef toe, het zal niet *iedereens* perfecte kop koffie zijn. Dat gezegd hebbende, voor waar *Hitman* tekortschiet in een meeslepend verhaal en diepgaande personages, maakt het dat zeker goed met zijn zorgvuldig ontworpen leveldesigns en overwinningsvoorwaarden, creatieve moorden en doe-het-zelf-strategieën. Het volstaat dus te zeggen dat als je een stealth-serie wilt die de teugels een beetje laat vieren, en die je de vrijheid biedt om je eigen gevechten, paden en exitstrategieën te kiezen, je zeker moet overwegen om in te vallen voor Agent 47 en te zien waar de weg je brengt.