Happy Pet Recensie (PC)

Black Mirror’s The Throng heeft me alles geleerd over virtuele huisdieren, behalve twee belangrijke lessen: nooit laat je ze voor langere tijd aan hun lot over, en altijd houd je hun basisbehoeften in de gaten om ze te laten floreren en evolueren. Het punt is, zelfs echte huisdieren zijn niet zo veeleisend als virtuele huisdieren. Verdomme, ik herinner me de Tamagotchi-tijd, en hoe die zakformaat huisdieren vaak eisen stelden aan je, zelfs tijdens je slaap, als het niet voor een traktatie was, dan wel voor een momenteel signaal dat je nog steeds geïnteresseerd was in hun verzorging, net zoals toen je ze uit de verpakking haalde. Ik dacht dat ik eroverheen was, en dat idle-companions niet langer zo aanwezig waren als in ’04. Maar Happy Pet heeft bewezen dat de Tamagotchi-tijd niet, in feite, voorbij is.

Het is een ontzettend simpel concept: een klein katje neemt een klein deel van je bureaublad in beslag, en door een reeks piepjes en hartelijke gebaren, vraagt het jou, de verzorger van dit vriendje, om te doen wat je wordt opgedragen. En daarmee bedoel ik: voeren, schoonmaken, spelen en, natuurlijk, praten. Daarin ligt de doel van het spel: je taken als huisdiervriend voltooien binnen een bepaalde tijd en munten verdienen. Als je erin slaagt de verzoeken in een bepaalde tijd te vervullen, verzamel je punten om je huisdier te laten groeien en floreren. Als je faalt om hun behoeften in de gaten te houden, dan – verrassing, verrassing – verlies je punten. Het is hier het geval dat je je tijd moet afstemmen op die van hen, en alles in je macht moet doen om genoeg punten te verdienen om een verschil te maken in hun vooruitgang.

I’ll Be There For You

Om de olifant in de kamer te erkennen — ja, Happy Pet is een slaaploze idle titel, wat betekent dat, zelfs als je besluit om af te melden en je leven te leven, de companion hier zal doorgaan met zijn eigen ding en je lastigvallen totdat je terugkomt om de boel op te ruimen. Een beetje een tweesnijdend zwaard, dat — het feit dat je kan verliezen als je faalt om terug te keren op cruciale momenten in het spel om bepaalde schuivers op hun toppunt te houden. Het feit dat je ook punten kan verliezen, en daarmee de kansen om je huisdier naar een betere plek te brengen, voor niet op de bal te blijven, is ook een beetje een last. Maar we dwalen af, omdat waar er een pixel-perfect kitten is om te adopteren, er een loyale verzorger is die graag de rol speelt en geen vragen stelt.

Gelukkig is het verzorgen van deze on-screen vriend van je niet echt een last. Of tenminste, is het niet, zolang je maar aandacht besteedt aan hun behoeften en voldoende tijd spendeert aan hun affectie. Met dat, zijn er maar een paar basisopties om uit te kiezen, wat betekent dat het echt een kwestie is van op het juiste tabblad klikken wanneer nodig, en toekijken hoe de punten zich opbouwen over een bepaalde tijd om je loyaliteit aan het huisdiervriend-zijn te bewijzen. En ja, er is een leaderboard om je toewijding te bewijzen — omdat dat er natuurlijk is.

Needs Must

Qua gameplay is er niet veel aan de hand hier. Scratch dat — er is niets aan de hand, minus, misschien, het rare chatboxje dat af en toe op het scherm verschijnt om je een ultimatum van een soort te bieden. Bijvoorbeeld, je kon worden gepresenteerd met twee keuzes, waarvan er een je meer tijd gaf om op bepaalde verzoeken te reageren, en de andere je meer verzoeken gaf, maar met minder tijd om te reageren. Het is op momenten als deze dat je het proces een beetje kunt veranderen en aanpassen aan je smaak — niet veel, maar genoeg, zal ik toegeven. Maar behalve dat, is er niet veel voor je te doen hier.

Het irritante dat me het meest stoort, is dat Happy Pet niet altijd, nou ja, gelukkig is. In feite, maakt het spel een gewoonte van je om je slecht te laten voelen omdat je niet genoeg tijd spendeert met je harige vriend. Er zijn verdrietige, verdrietige ogen die je moet ondergaan elke keer dat je terugkeert, en een deprimerende citaat uit het hart, waarvan de meeste alleen maar dienen om aan je hart te trekken en je te laten geloven dat je een incompetent sufferd bent zonder ziel. Het is niet zo erg, maar je snapt het idee — als je niet genoeg tijd spendeert aan het klikken op de juiste knoppen en het bewijzen van je waardigheid via de online leaderboards en het in-game puntensysteem, dan zal de kat je dat laten weten. Het punt is, zelfs mijn eigen kat is niet zo oordelend. Kun je een goed ouderwets pixel art pet-keeping simulator niet verwijten, eh? Die verdomde puppy-ogen.

Verdict

Ik ben voor het idee van het voeren van een geëtiketteerd huisdier om de zoveel tijd om hun tanden te laten glimmen, maar zelfs ik moet een grens trekken en mijn voet neerzetten als die korte ontmoetingen overgaan in bodemloze lasten. Ik zeg niet dat Happy Pet niet schattig en lief is, maar het is het puntensysteem, het gebrek aan incentives en de oordelende ogen die je constant het gevoel geven dat je moet voldoen aan elke wens van een virtueel huisdier om je waardigheid te bewijzen. Op een gegeven moment wordt het minder een schattige idle clicker en meer een last op je schouders — een omslachtige hinder die je gemakkelijk kunt missen.

Het zilveren randje hier is dat Happy Pet in alle redelijkheid op je bureaublad kan worden geplaatst terwijl je andere administratieve oefeningen uitvoert. Maar opnieuw, zelfs als het boven je hangt en in je perifere zicht bungelt, nog steeds heb je die stem in je achterhoofd — een irritante echo die je herinnert aan het feit dat er meer te doen is, en dat jouw taken niet zo belangrijk zijn. Misschien is dat alleen maar ik, en misschien is het die post-Tamagotchi-fase die ik doormaakte die oude herinneringen oproept. Toch moeten we onszelf die allerbelangrijkste vraag stellen: op welk moment houdt de zinloze daad van het voeren van een virtueel huisdier op leuk te zijn en meer een zinloze klus wordt? Veel om over na te denken bij deze.

Natuurlijk, als je van eenvoudige idle clickers houdt die niet afhankelijk zijn van vaardigheid of geluk, dan zul je ongetwijfeld genieten van de eenvoudige daad van praten met een kat voor een paar uur in deze pixel-georiënteerde kattenbak. Voor de duidelijkheid, katten kunnen ontzettend obsessief en melodramatisch zijn.