Gore Doctor Review (PC)

Het spreekt voor zich, maar ik verwachtte niet dat ik zonneschijn en regenbogen zou zien als ik afdaalde in de verwrongen doolhof van Gore Doctor. Met een titel als die, wist ik dat, als ik geen maag had voor groteske gruwelen en barbaarse martelwerktuigen, ik het waarschijnlijk niet zou kunnen waarderen. Om volledige openheid te geven, heb ik geen maag voor het; ik verdraag het – net zoals ik de dingen zoals SAW, Hostel, of Terrifier, voor dat matter, net verdraag. Maar, voor de sake van het geven van een definitief antwoord voor uw eigen vermaak, dacht ik dat ik voorzichtigheid zou laten varen en mijn tenen zou dopen in zijn besmette bloed- en botpoelen voor, weet je, onderzoek. Ik kan niet zeggen dat ik wilde een instrument te zijn in een of andere verdorven dokters onheilige apparaat, maar, daar ga je – ik was. Bedankt, Salient Games.

Vanaf het moment dat je duikt in de ondoorzichtige gangen van Gore Doctor, wordt de algemene esthetiek van het spel overvloedig duidelijk: het is geen standaard survival-horror, maar eerder een gore-georiënteerde kunstinstallatie die zich verheugt in zinloos geweld en twijfelachtige middeleeuwse praktijken. Het is een liefdesbrief aan John Kramer, zo je wilt, in de zaak dat het niet ongebruikelijk is voor moordenaars in varkensmaskers om je te doden met zaagmachines, of afgesneden ledematen die handig aan kettingen en darmen hangen van het plafond. Gore Doctor heeft alles van dat, wat natuurlijk het punt illustreert dat dit geen spel is, per se, maar een vat voor omstreden ideeën, en dus, een excuus om de grenzen van moderne horror naar misselijkmakende nieuwe hoogtes te duwen. Kudos, denk ik?

Dus, is het eigenlijk waard om te spelen? Of is een betere vraag, doet het het licht van zijn leerboek-tegenstanders vasthouden? Laten we praten.

O, de barbaarsheid!

In tegenstelling tot wat de titel impliceert, was de zogenaamde Gore Doctor niet altijd een sadistische beoefenaar; in feite was de doolhof waarin je exploreert ooit het thuis van revolutionair medisch onderzoek, en niet te vergeten een lichtpunt in de gedachten van zijn patiënten. Maar de tijden zijn sindsdien veranderd, en de bovengenoemde dokter is in een vrij donkere staat van ontkenning terechtgekomen – een van welke voortkomt uit het ongelukkige lot van zijn voormalige vrouw – en heeft dus de uiteindelijke beslissing genomen om het instituut om te vormen tot iets van een andere, meer gruwelijke aard. Dit is, helaas, waar je je reis begint – in de beerput die nu het thuis is van enkele van ‘s werelds meest barbaarse apparaten en medische instrumenten, en op zoek naar een uitgangspunt dat geen offer vereist om een sleutel te maken.

Gore Doctor speelt zich af als veel survival-horror-spellen, in de feit dat, je primaire doelen ofwel verband houden met het verkennen van de spookachtige gangen van de medische instelling, of het oplossen van relatief eenvoudige, hoewel mogelijk saaie puzzels die niet veel verder gaan dan de basis. Er is een beetje gevecht, ook, hoewel deze taken niet helemaal zijn uitgewerkt; om een lang verhaal kort te maken, je kunt basis-melee-wapens verkrijgen, maar ze vereisen niet veel input om in het veld te worden gebruikt. Om een lang verhaal kort te maken, je slaat dingen – veel, maar het doen van dergelijke dingen voegt niet veel toe aan de algehele ervaring. Behalve dat, taken draaien meestal om tussen gebieden te sluipen en naar nieuwe manieren te zoeken om vooruit te komen, of het nu gaat om een eenvoudige puzzel zoals het afstemmen van de radiogolven op een paneel, of het gebruik van gereedschap A om deur B te kraken, enzovoort.

Schokkende horror

Het is vrijwel zwart-wit op dit punt, maar als je bent het type persoon dat een beetje misselijk wordt wanneer een druppel bloed het scherm bedekt, dan ga je haten – en ik bedoel haten – bijna alles wat Gore Doctors baadt. Simpel gezegd, de thema’s zijn niet voor de zwakkeren van hart, zoals je zal beseffen bijna onmiddellijk als je voet zet in de sombere kamers van de ondergrondse faciliteit. De visuals, hoewel een beetje janky en verouderd, geven prioriteit aan zinloos bloedvergieten boven alles anders – wat passend is, gezien bloed, bot en rot vlees zijn wat het hele uiterlijk vormt dat het probeert te adopteren. Het is niet op hetzelfde golflengte als Scorn, maar het doet een poging om tenminste dezelfde vibes te bereiken als, zeg, Saw: The Video Game, of misschien zelfs Manhunt.

Het spreken over Saw: The Video Game, Gore Doctor is, om een betere vergelijking te geven, een directe kloon van het – en op meer manieren dan één, als je het kunt geloven. Van zijn sombere setting tot zijn reeks ongepaste, gore-geobsedeerde mechanismen en valstrikken, het spel zelf verbergt niet het feit dat het een fervente fan is van Twisted Pictures, noch maakt het een grote inspanning om af te wijken van zijn originele script of ontwerp, ook. En dat is precies wat het zichzelf schildert: een liefdesbrief aan de kunst van shockwaarde – een waardering die, hoewel zeer omstreden in delen, genoeg is om mensen te laten praten, voor beter of voor erger.

Je zult waarschijnlijk niet overleven

Er zijn een paar problemen met Gore Doctor, een van welke is het spel zijn gevechtsmechanieken. Ik ga niet zeggen dat ze slecht zijn of zo, maar op geen enkele manier vormen ze iets om over te pochen. Het schieten, bijvoorbeeld, is ongelooflijk ongelijk en grenst aan lachwekkend, en op geen enkel moment probeert het de kernmechanieken van een full-fledged shooter te emuleren. Maar dan is het geen shooter; het is een experimenteel werk van “kunst” dat een veelvoud van genres omvat, waarvan slechts één enige vorm van artistieke waarde heeft, en dat, niet onverwacht, is de ambiance – een goed georkestreerde palet van verontrustende geluidseffecten, kreten en ingeblikte echo’s. Ik ga geen enkel deel daarvan afkraken, omdat het spel is behoorlijk eng, en dat spreekt vaak volumes in de wereld van horror, zeker.

De karakter-AI is een ander verhaal, echter. Nu, ik zou liegen als ik zei dat ik onder de indruk was, of zelfs in een positie was om het te negeren. Aangezien ik wist waar ik me aan begaf, was ik in staat om overheen te kijken aan de muur-huggende moordenaars en de paragliding onbeweeglijke objecten, want ik wist maar al te goed dat het een onafhankelijk spel was, en dus een project met veel minder middelen en instrumenten om mee te werken. Toch was het vaak moeilijk om de “horror” van het slachtoffer te ervaren in een masker-dragende moordenaar’s doodstraf – vooral toen ik meer tijd besteedde aan het lachen om hun wanhopige pogingen om een treffer te landen in de complete tegenovergestelde richting voor de umpteende keer. Was ik doodsbang dat het me zou kunnen doden? Niet eens in het minst, nee – maar ik waardeerde hun vastberadenheid, niettemin.

Uitspraak

Ik kan niet zeggen dat ik verbaasd was om zo’n dikke laag gore te zien tussen de omtrekken van Gore Doctor, wat met het feit dat het praktisch afhankelijk is van het om zijn tekortkomingen te benadrukken. Met dat gezegd, kon ik niet goed beslissen of het genoeg was, of dat het een beetje eenzijdig en uiteindelijk overcompenseren was voor het gebrek aan verhalen en gameplay-mechanica. Zoals het spreekwoord zegt, kun je nooit te veel van één ding hebben. Nou, het blijkt dat, weet je, je wel te veel van één ding kunt hebben – en ik denk dat dat de plek is waar Gore Doctor zichzelf verliest. Zeker, het wil zich verheugen in gore-theatrics en verontrustende beelden, maar er komt een punt waarop het niet lijkt te weten wat het nog meer wil behalve dat.

Voor het record, Gore Doctor is geen slecht spel; het is een onafhankelijk spel, en dus een benchmark die het waard is om te vieren, ongeacht of het helemaal speelbaar is, of zelfs een beetje leuk, voor dat matter. Op die noot, zou ik het persoonlijk benaderen met enige voorzichtigheid, want het is niet waarschijnlijk dat het je verbaast, zo je wilt, maar eerder de innerlijke morbide nieuwsgierigheid die ongetwijfeld over je schouder hangt. En als dat is het soort ding dat je zoekt, dan hoef je niet verder te zoeken dan dit.