Floor 9 Review (PC)

Herinner je de hallucinaties uit The Shining? De tweeling, de bloedige muren en de schijnbaar eindeloze gangen, bijvoorbeeld? Neem dat beeld, en voeg een interactief puzzel-element met uitgebreide anomalieën toe, en je zou een vaag idee moeten hebben van wat Floor 9 probeert te bereiken. Net als de anomalie-jachtspellen die eraan voorafgingen, kiest Floor 9 voor die vertrouwde permanente cyclus – de onregelmatige routine die voornamelijk bestaat uit het herhalen van dezelfde taak telkens opnieuw, en het gebruik van een derde oog tot je beschikking om objecten te spotten, te ontcijferen en effectief te elimineren die er, nou, uit de toon vallen. Exit 8 komt meteen in je op, natuurlijk.

Laat het volstaan om te zeggen dat de core gameplay-loop vergelijkbaar is met eerdere iteraties van een standaard anomalie-gebaseerd horror-spel: je betreedt een kamer, zoekt naar details en neemt een beslissing over of je voortgang maakt naar de volgende verdieping. Als je een anomalie spot, ga je naar het volgende gebied, waar je dezelfde taak herhaalt totdat je uiteindelijk ontsnapt. Als je echter niet de olifant in de kamer spot, ga je terug naar de oorspronkelijke verdieping en begin je je zoektocht opnieuw. Weer, niets wat we nog niet honderd keer eerder hebben gezien. Toch, we dwalen af.

Het is niet verwonderlijk dat Floor 9 vertrouwt op zijn eigenaardige objecten, psychologische effecten en frequente jump scares om zijn fundament te leggen. Net als andere spellen van zijn soort, slaat het een blinde oog toe voor context en prioriteert het in plaats daarvan de occasionele visuele of audio-cue, of het nu een kort gezicht van een hotelhuishoudster is of een klein stukje verontrustend voer dat je nieuwsgierigheid aanwakkert terwijl je dieper in zijn wereld treedt. Het heeft geen verhaal, maar eerder een reeks schijnbaar willekeurige stappenstenen die alleen maar dienen om je op je tenen te houden terwijl je wanhopig probeert “het grotere plaatje” te begrijpen. Het punt is, je moet heen en weer springen gewoon om erachter te komen. Maar dat is een anomalie-jachtspel voor je, in een notendop; context en heldere wereldbouw is niet echt zijn sterkste punt, noch is het iets wat Floor 9 probeert te accommoderen.

Met alles wat hierboven is gezegd, maakt Floor 9 geloof het of niet, een rillingwekkende ervaring. Hoewel het een vrij korte ervaring is en niet de volle gewicht van een verhaalgedreven campagne heeft, brengt het spel zelf veel geweldige ideeën met zich mee. Naast zijn schatkist van anomalieën en griezelige ontmoetingen, herbergt Hotel Liminal een geweldige sfeer, met enkele fantastische verlichting en psychologisch diverse kamers, die elk hun eigen soort horror naar de oppervlakte brengen. Toegegeven, de schrikken slaan niet altijd de spijker op de kop, maar wanneer Floor 9 moeite doet om je te betrekken en te houden, doet het een redelijk goede job.

Terwijl Floor 9 niet veel meer toevoegt aan de vergelijking dan wat eerdere observatiespellen hebben gebracht naar de voorgrond van het genre, vindt het wel troost in zijn eigen vertrouwde territorium. Het doel kan een beetje te vergelijkbaar zijn met die in bestaande anomalie-spellen, maar om credit waar credit due is, brengt het veel kwaliteit en tedere momenten met zich mee, met enkele goed georkestreerde peek-a-boo-momenten en een puzzelend effect dat je veel langer dan gebruikelijk over de fijne details kunt doen nadenken. Weer, het is nog steeds een goed oud observation-spel met dezelfde permanente twist, maar Hotel Liminal maakt zeker een ideale setting voor zo’n mengsel om te floreren.

Hotel Liminal, als een setting die duidelijk verloren is in een permanente cyclus, propt een aanzienlijke hoeveelheid in zijn kleine ruimte, met een slanke gang die een claustrofobische sfeer herbergt en een hele reeks eigenaardige details. Toegegeven, het is nog steeds een relatief moderne hotel, en dus zie je wat je krijgt: een minimaal geïsoleerde gang met uitgebreide muren en kleine oneffenheden die elke standaardresort passen. Wat dat allemaal betreft, leunt Floor 9 naar een traditioneel rijk van accommodatie. Het is wat het doet om je weg te voeren van conventionele decoratie, dat telt het meest hier.

Natuurlijk is er nog steeds een korte game hier die niet veel meer doet dan anderen hebben bereikt in eerdere iteraties. Het is een korte game, en het pakt niet veel in zijn core. Dat gezegd hebbende, voor de relatief lage vraagprijs, zou ik zeggen dat het een solide tijd-splurging-ervaring maakt, vooral als je van casual spot-the-difference-puzzels houdt die aan je hart trekken en je op je tenen houden voor twintig of dertig minuten of zo. De vraag is, hoe vergelijkt het met de likes van Exit 8 en andere cultklassiekers in het anomalieveld?

Oordeel

Floor 9 gebruikt zijn inspiratie uit de likes van 1408 en The Shining om zijn eigen anomalie-gebaseerde verhaal te weven in een korte maar grijpende spot-the-difference-ervaring, compleet met alle gebruikelijke verleidelijke onderwerpen en bovennatuurlijke details die je waarschijnlijk verschillende keren eerder hebt ontmoet in alternatieve poorten. Om te zeggen dat het steelt verschillende van zijn componenten van andere gangen kan een beetje een strekking zijn. Echter, er is een vertrouwd thema hier dat je eerder hebt gezien. De lus kan voorzien in zijn eigen roster van anomalieën, en de locatie kan verschillen van je vorige romp. Toch is het het beste om het allemaal met een korrel zout te nemen. Als je één anomalie-spel hebt gespeeld, dan heb je Floor 9 waarschijnlijk ook gezien.

Met alles wat hierboven is gezegd, staat Floor 9 nog steeds als een goed afgerond observation-spel met veel te bieden aan zijn doelgroep. Hoewel het het beste spel van zijn soort niet is, zou ik zeggen dat het is een spel dat het waard is om je hand in je achterzak voor te steken, dubbel zo als je van claustrofobische observation-spellen houdt die je dwingen om buiten de box te denken en je omgeving in twijfel te trekken. Meer in het bijzonder, als je van spellen zoals Exit 8 houdt, dan vind je waarschijnlijk wat je zoekt bij Hotel Liminal.