Expedities: Een MudRunner Game Review (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Als je toevallig de afgelopen paar jaar de rijkdom aan off-road avonturen van Amazon Prime’s The Grand Tour hebt kunnen absorberen, dan ben je gelukkig, want Expedities: Een MudRunner Game is een weerspiegeling daarvan, hoewel misschien zonder de toegevoegde sleepraces over verlaten woestijnen in een Lamborghini Aventador. Gegeven, het is een stuk langzamer, en het maakt geen brood met een nexus van voertuigen van een superieure kwaliteit, maar het heeft wel hoge mijlentochten over uitgestrekte open landschappen en een schatkist van mechanische gereedschappen die zelfs de meest diesel-hongerige automotive-enthousiasten een beetje opgetogen maken van vreugde.

Voor degenen die een jaar of twee uit de lus zijn, is Expedities: Een MudRunner Game een spin-off van Saber Interactive‘s SnowRunner en—surprise surprise—MudRunner, twee kenmerkende derde-persoon rij_simulatie hoofdstukken die volledig zijn gebaseerd op het transport van cargo en andere natuurlijke materialen. Deze keer is er echter geen hout om van de ene haven naar de andere te verschepen; integendeel, er is wetenschappelijk onderzoek op de agenda, en een bootlading aan geologen met driemaal zoveel verzoeken voor je om weg te snijden met een lier en socketsleutel.

Laten we de olifant in de kamer erkennen: Expedities ziet er een heleboel uit als SnowRunner, nietwaar? Nou, het is. Of tenminste, het ontvangt alle dezelfde mechanische componenten en open-wereld-theatrics, maar niet een gladde deken van sneeuw en vorst, van alle dingen. Maar wat heeft het nog meer te bieden? Is het een stap in de juiste richting voor de serie, of is het een enorme stap achteruit? Laten we erover praten.

Expeditie naar Arizona

Expedities: Een MudRunner Game imiteert de core gameplay-mechanica van zijn voorgaande hoofdstukken, tot het punt van het hebben van een reeks handige gereedschappen om in het veld te gebruiken, een selectie van goed uitgeruste wrakken, en een reeks contracten om doorheen te rommelen over verschillende dagen, weken en—als je de ever-shifting aard van de baan kunt doorstaan—maanden. Het spel, als geheel, is niet moeilijk te kraken: er zijn drie kaarten om te verkennen—Little Colorado, Arizona en de Karpaten—en een selectie van wetenschappelijke ondernemingen die beginnende professoren in je curriculum hebben geschreven. In een echte MudRunner-stijl, moet je een geschikt voertuig kiezen dat past bij het type terrein, en een route plannen naar een bepaald punt op de kaart, ofwel om de basis te leggen voor een onderzoeksproject, of om een veldtechnicus naar het epicentrum van een onderliggende geografische kwestie te brengen.

Er is echter een nadeel aan al het bovenstaande: het is niet open-wereld. Of tenminste, niet op de manier waarop je het zou verwachten, toch? Er is, gelukkig, een optie om rond te rijden in een van de drie beschikbare kaarten, maar zulke luxe wordt pas beschikbaar als je de primaire expedities hebt opgeruimd en de plank schoon hebt geveegd van alle objecten en POI. Tot dan is het gewoon een kwestie van contracten accepteren en je voertuig in de wereld inzetten voor het voltooien van een aantal taken, en dan de klok terugspoelen om, tja, het allemaal opnieuw te doen.

Opzij van de missies, biedt het spel een goede selectie van upgradbare componenten voor je om te bekijken op je eigen gemak. Deze suites, hoewel niet precies zo uitgebreid als die in MudRunner en SnowRunner, zijn gemakkelijk te navigeren, waardoor serie-nieuwkomers niet in uitgebreide tutorials hoeven te verdrinken.

Mud Stranding

Om een referentiepunt toe te voegen, is Expedities enigszins vergelijkbaar met Death Stranding, in de zin dat je inderdaad cargo hebt om te vervoeren, en met dat, een belachelijke hoeveelheid oneven terrein om over te steken op weg naar een ankerpunt in een ander deel van de wereld. In een soortgelijke lijn als zijn voorgangers, bestaat elke rit door de modder uit het gebruik van verschillende gereedschappen om omhoog en omlaag te klimmen over rotsachtig terrein, het leeglaten van een set banden om je grip te verhogen, en het zoeken naar nieuwe manieren om dodelijke prestaties te bereiken terwijl je een stevige greep houdt op de game’s steeds veranderende omstandigheden en elementaire effecten.

Hoewel het spel misschien geen traditionele open-wereld-ervaring is in zijn hart, biedt het je wel de vrijheid om je eigen paden te creëren uit de botten van zijn drie regio’s. De setup is echter vrij rechttoe rechtaan: vind een voertuig dat de klus kan klaren, en zet koers naar een bestemming. Het is jouw taak, als chauffeur, om te bepalen hoe je de mijlen wegslijt, of het nu is door de bomen heen te knagen, een relatief diepe watermassa omlaag te duwen, of een berg omlaag te klippen met de hulp van je vertrouwde lier.

Hoewel de objectieven niet precies interessant zijn, kunnen de reizen die je tussen hen onderneemt wel vermakelijk en soms opwindend zijn. Het klinkt vreemd, zeker, maar een van de beste pleziertjes die ik achter het stuur had, waren de momenten die het behoud van brandstof en het doorrijden van de laatste kwart mijl betrof, volledig bewust van het feit dat, als ik één verkeerde inschatting zou maken, ik naar beneden zou tuimelen in een moeras en in een hongerige stroom terecht zou komen.

Rolling in the River

Wat een verrassing is, is het spel’s vreemd verteerbare rij-mechanica—een systeem dat, hoewel verbonden met een rij-georiënteerde wereld, gemakkelijk te navigeren en mee te rollen is — zelfs tijdens de moeilijkere uitdagingen. Om een lang verhaal kort te maken, als je je hand hebt uitgestoken naar vrijwel elk spel met voertuig-mechanica, dan zul je waarschijnlijk in staat zijn om gemakkelijk in Expedities te komen zonder enkele grote problemen. Het is geen Flight Simulator, is wat ik zeg; er zijn geen overgecompliceerde stokken, knoppen of besturingselementen om je hoofd omheen te wrappen, maar eerder een eenvoudig besturingspaneel dat de meeste van zijn functies samenperst in een handvol knoppen en triggers. Dankzij het spel dat ook een eerste-persoon en derde-persoon optie biedt, kun je echt niet verdwalen, ook. En dat is een opluchting, echt.

Met al dat gezegd, Expedities roept een reeks van milieuproblemen op voor je om over te klimmen, waarvan er weinig een vaste hand en een snufje verbeelding vereisen om te overwinnen. Op geen enkele manier is het een sprint, maar eerder een geleidelijke slenter door de bewegingen — baby-stappen die overal van een paar seconden tot verschillende minuten kunnen duren. Het is geen frustrerende ervaring op enige manier, maar het begint te ontmoedigen, vooral als je probeert het hele kaart te ontrafelen voordat het eindelijk een nieuwe deur voor je opent. En dat is iets dat, eerlijk gezegd, ik saai vond: het hele gebied moeten zuigen. Dergelijke taken hebben mijn brandstofverbruik vernietigd, wat me vaak dwong om de klok terug te spoelen en een tweede of derde poging te doen. Ik wilde de sluier niet verwijderen — maar ik moest het wel.

Uitspraak

Ik ga niet zeggen dat Expedities: Een MudRunner Game op gelijke hoogte staat met zijn gelijken, want het is dat niet. Maak je geen zorgen, het is een goede rij-simulator, hoewel het helaas op verschillende gebieden tekort schiet, zoals de kaartgrootte en de missie-objectieven. Dat gezegd hebbende, is de serie’s kenmerkende functie — de fysica-gebaseerde gameplay die draait om je vermogen om door dikke pasta’s en rotsachtige heuvels te slijten en te glijden — nog steeds springlevend. Zeker, de contracten kunnen een beetje formulaïsch en bot zijn, maar op geen enkel moment stopte dat me ervan om een beetje brandstof in de tank te doen en op een nieuwe expeditie uit te gaan — als het maar was om te zien of ik een nieuwe manier kon ontdekken om een bestemming te bereiken en een beetje creatief te zijn met elke nieuwe aanpak.

Al met al is er een goede hoeveelheid inhoud om in te duiken, vooral als je het type gamer bent die ernaar streeft om elk aspect van de wereld en zijn host van verzamelobjecten en gadgets bloot te leggen. De semi-open wereld-functie is niet zo overtuigend als die van zijn voorgangers, maar dat wil niet zeggen dat de trio van biomen die het wel in zijn arsenaal heeft, minder leuk zijn om te verkennen. Voor het gemak zal ik dit zeggen: als je op zoek bent naar een iets minder veeleisende versie van SnowRunner, dan is er een goede kans dat je een kick krijgt van Expedities: Een MudRunner Game. Als je echter liever in het diepe einde duikt en alle bellen en fluiters meteen krijgt, dan zul je waarschijnlijk beter af zijn met MudRunner of zijn sneeuw-georiënteerde broer.