KIJK NIET NAAR OMA Review (PC)

Oma is niet uit op de liefdevolle omhelzing van haar familie; ze heeft dorst naar bloed en satanische neigingen, anti-rituele gedragingen en, bovenal, een kans om haar dierbare kleinkind te vertellen over het belang van oogcontact maken als ze wordt aangesproken. In haar rijk, verlichten de afwezigheid van koekjes en huiselijke troost alleen maar de donkere kant van haar ooit-humblie huis. O, oma is niet haar gewone zelf. Er gebeurt iets vreselijk raars in de onderbuik van haar huis, en het is aan ons om te ontdekken wat er gaande is vanuit de sombere kamers die onder de oppervlakte huizen. Hier is KIJK NIET NAAR OMA niet alleen een titel; het is een waarschuwing.

Stel je een gewoon spel van verstoppertje voor, alleen in plaats van naar twee maat acht te zoeken die uit de gordijnen steken, ben je actief op zoek naar een paar bloeddoorlopen ogen in het donker; een dodelijke blik die je uitnodigt om dieper in hun iris te kijken. Als je ze vindt, hoef je het niet te zeggen; je draait je om en verbergt je onbekwaamheid voordat ze de wind van je aanwezigheid krijgen. Dit is, in het kort, de basisopzet voor KIJK NIET NAAR OMA: een spel van verstoppertje met een satanische twist. Het enige probleem is dat, in tegenstelling tot de regels van het schoolpleinspel, oma wil dat je haar vindt.

KIJK NIET NAAR OMA gaat over het redden van een bejaarde vrouw uit handen van een agressieve demonische entiteit die alleen maar wil dat ze dieper in de klauwen van het kwaad wordt getrokken. Als een met sterren in de ogen kijkend kleinkind in dit bovennatuurlijke verhaal, jij hebt de verantwoordelijkheid om erfstukken te vinden, een ritueel uit te voeren en de demonische geest te verdrijven die zich aan je familieboom vasthecht. Veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, houd er rekening mee.

Hou op naar me te kijken, Oma

De regels van het spel zijn zo eenvoudig als het maar kan zijn: vind verschillende erfstukken die rond het huis zijn verspreid, en ontdek de rituele gronden om het kwaad dat zich aan je oma vasthecht te verdrijven. Een roadblock of twee, natuurlijk, komt in de vorm van een bejaarde vrouw die, waar voor het horror-genre, een onnatuurlijke neiging heeft om je te stalken en te kijken terwijl je langzaam vordert naar het doel. Het slechte nieuws is dat, als je per ongeluk rechtstreeks in de ogen van oma kijkt, het eigenlijk game over is. Het goede nieuws is dat, als je je ogen op de taak gericht houdt, je uiteindelijk de vijand uit de duisternis kunt verdrijven en, in ruil daarvoor, vrede kan herstellen in je familie. Zoals ik al zei, een rechttoe rechtaan opzet — maar eentje met een paar voorbehouden om je op je tenen te houden.

Er is niet veel dat je kan doen in KIJK NIET NAAR OMA. Het is een beetje als een collect-a-thon, alleen zoek je geen munten en pocket monsters, maar familie-erfstukken en voorwerpen van interesse die de kracht hebben om het kwaad dat in de schaduw loert te verdrijven. Denk aan MADiSON, Layers of Fear, of misschien de meeste horror-spellen die een soort aanbodtafel hebben, en je moet een ruwe schets hebben van KIJK NIET NAAR OMA, in een notendop. Het laat niet veel aan de verbeelding over, maar het leunt wel aan tegen een concept dat is getest en verfijnd door talloze iteraties. En als je je afvraagt of het meer toevoegt aan die tijdloze mix — nee, het doet dat niet.

KIJK NIET NAAR OMA heeft zijn eigen unieke manier om zijn publiek te boeien, maar keert uiteindelijk terug naar veel van dezelfde genetische tropen die we <em"honderden keren eerder hebben doorlopen om zijn wereld te construeren. Het is verstoppertje met een satanische thema; een spel van kat en muis met een waakzaam paar ogen en een zak losse huid. Het is alsof je een spel speelt met een OAP, behalve dat ze de regels niet kennen, en ze niet kunnen helpen maar glimlachen en zwaaien terwijl je probeert het uit te leggen.

Alle ogen op jou

Het moeilijkste deel van KIJK NIET NAAR OMA is niet zozeer het vinden van de rituele relieken om het kwaad te verdrijven, maar ontwijken van oma’s blik terwijl ze talloze manieren vindt om in je perifere zicht te komen en je vooruitgang te dwarsbomen. Het is een hoofdpijn, en het brengt vaak enkele saaie momenten met zich mee die je ertoe kunnen brengen om een tweede, derde of vierde poging te doen. Maar het is een beetje een tweesnijdend zwaard, eigenlijk, omdat het je iets geeft om bang voor te zijn, maar het betekent ook dat je je zorgen moet maken over het verliezen van je vooruitgang door een soort bovennatuurlijke onzin die, frustrerend genoeg, niet altijd gemakkelijk te doorgronden is.

Het goede nieuws is dat KIJK NIET NAAR OMA ten volle profiteert van een proceduraal gegenereerde wereld en alle gerandomiseerde attributen om zijn algehele replay-waarde te verhogen. Bijvoorbeeld, wanneer je een nieuwe ritueel start, heb je nieuwe relieken, nieuwe locaties en verschillende verstopplekken om te verkennen, evenals enge ontmoetingen met oude oma om te verwachten. Zeker, het proces van rommelen door de verschillende hoeken en gaten van het huis van oma is een beetje een pijn in de rug, maar het is ook een verrassend diverse die zich vreemd genoeg lonend voelt om te voltooien. Is het altijd eerlijk? Nee. Doet het genoeg om je in het moment te houden? Absoluut.

Natuurlijk heeft een indie-horror waarschijnlijk een paar losse tanden hier en daar. Helaas is KIJK NIET NAAR OMA geen uitzondering, vooral wanneer het gaat om de grafische stijl die het aanneemt. Om de credits waar credits zijn, de wereld die het spel naar voren brengt is, volgens de ontwikkelaar, een getrouwe reconstructie van hun oma’s huis. Ik kan dat niet bekritiseren; als iets, dan juich ik de inspanning van de maker toe om het een beetje persoonlijker te maken. Echter, KIJK NIET NAAR OMA komt vaak tekort in zijn audiovisuele compositie. Maak je geen zorgen, het is niet altijd slecht, maar ik zou niet zeggen dat het het beste van zijn potentieel naar boven haalt. Het is, eh — acceptabel, maar ik zou niet zeggen dat het iets bijzonders ontvangt.

Uitspraak

KIJK NIET NAAR OMA mag dan een paar tanden short van een complete set tanden zijn, maar het doet zijn doelen bereiken met de onrustwekkende sfeer en de bejaarden-gecentreerde jump scares die het in zijn eenvoudige maar vreemd boeiende collect-a-thon kistje kweekt. Het is niet het grootste horror-spel dat je dit jaar zult spelen, maar het is er een die je moet overwegen om te controleren als je ooit het gevoel hebt, nou, spookachtig.