Disney Illusion Island Review (Switch)

Toen ik dacht dat ik eindelijk de zaden had gezaaid in het idyllische rijk van Dreamlight Valley en die vervelende Night Thorns had weggevaagd, riep Disney me alleen maar opnieuw, met zijn armen uitgestrekt om me in een heel andere reis te trekken; iets traditioneels en oneindig verschillend van zijn levenssimulatie-tegenhanger. Met een glinstering en een vonk sloop Illusion Island over de Switch, en bood me opnieuw de kans om te duiken in de magisch bombastische geest van de immer-prominente Walt Disney. Natuurlijk aanvaardde ik de uitnodiging, en met een laatste vaarwel aan de vrienden die ik had verworven in Dreamlight, maakte ik me uit de voeten om opnieuw te beginnen, naar een rijk van grote schoonheid met een onderliggend probleem dat alleen het geliefde kwartet kon oplossen.

Na veel tijd te hebben besteed aan het doorzoeken van de laatste side-scrolling-avontuur, is het redelijk om te zeggen dat Illusion Island een soort thuis ver van huis voor me is geworden. De vraag is, hoe kwamen de heilige gronden die speciaal waren gebouwd voor mijn innerlijke kind om los te laten, tot bloei? Nou, hier is hoe de reis verliep, en hoe de drie grote Boeken van Monoth hun magieën in mijn dagelijkse routine konden kanaliseren. Voor een hele week, mag ik wel zeggen?

Moeilijkheden zijn aan de gang

Voordat we dieper ingaan op de ervaring van het doorzoeken van de hoeken en gaten van Illusion Island, laten we eerst het verhaal ontwarren. Wat is Illusion Island eigenlijk, en waarom zijn Mickey, Minnie, Donald en Goofy opnieuw het middelpunt van een wereldwijde catastrofe? Alsof het viermanschap in lastige situaties terechtkomt niet alledaags is op dit punt — zoals je doet.

Illusion Island richt zijn aandacht op de magisch verweven wereld van Monoth — een volledig netwerk van fluorescerende kamers, cybernetische tunnels en steeds veranderende omgevingen. Als de vier levenslange vrienden (dat zijn Mickey, Minnie, Donald en Goofy, voor het geval je nog niet hebt begrepen) die per ongeluk op het eiland zijn gestuit op zoek naar een perfecte picknickplek, vind je jezelf geconfronteerd met een nieuwe taak: het terughalen van drie oude Boeken — boeken van kracht, als je wilt. Het blijkt dat ze zijn gestolen door drie ongehoorzame dieven en zijn verspreid over — verrassing, verrassing — drie volledig verschillende delen van de kaart. Drie oude Boeken? Drie unieke biomen? Drie aanstaande baasgevechten? Je snapt het idee.

Zo hartverwarmend als het maar kan

Er is iets vreselijk bittersweet over Illusion Island — onbeschrijfelijk nostalgisch, zelfs, op de manier waarop het visueel opvallend herinnerd aan traditionele side-scrolling-favorieten. Het is ook beladen met alle clichés die je zou verwachten in een platformspel, recht tot en met de spring-geactiveerde bijtende planten en elektrificerende wezens die de zelfde paden patrouilleren als een klok. Het is ook vol met de gebruikelijke obstakels; er is veel springen, muur-tot-muur-bouncen en natuurlijk, huppen op voorwerpen die vaak een of andere vorm van gezondheidsboost hebben om je op weg te helpen.

Het spreekt voor zich dat Illusion Island mechanisch gezien niets bijzonder revolutionairs ontvangt. Dat gezegd hebbende, het houdt zich aan de zegswijze van: ‘als het niet kapot is, repareer het dan niet.’ En dat is precies wat Disney Games heeft gedaan om een klassiek blauwdruk te formuleren die talloze keren eerder is uitgeperst, maar met een enorme hoeveelheid Disney-geïnfecteerde energie en vertrouwde vriendschap tussen oude vrienden.

Ondanks dat de mechanismen enigszins voorspelbaar zijn, is het de hartverwarmende setting zelf die de oude formule echt doet werken. Geschenkt met een reeks betoverend elegante biomen die even fel als aantrekkelijk zijn, Illusion Island levert iets echt magisch aan fans van de eeuwenoude franchise. En voor zover side-scrolling-spellen gaan, is het zeker een van de meest aangename ervaringen die ik ooit heb gehad.

De vele, vele deuren van Monoth

Om het nogmaals te zeggen, het spel in Illusion Island is meestal platform-gebaseerd en bestaat uit het rondspringen in gebieden terwijl je verschillende voorwerpen verzamelt om je dichter bij het volgende doel te brengen. Dit is allemaal elementaire dingen, wat betekent dat de enige echte uitdaging die je op enig moment in je reis zult tegenkomen, het leren van een paar onhandige sprongen is. Behalve dat, is er niet veel anders om mee om te gaan; een stel kwaadaardige cactussen, misschien?

Net als veel side-scrolling-spellen met een heleboel verschillende gebieden, is Monoth de thuisbasis van talloze vergrendelde deuren, die allemaal achter obstakels schuilgaan die alleen speciale vaardigheden kunnen overwinnen. Bijvoorbeeld, om bepaalde afgesloten gebieden te bereiken en de verhaallijn voort te zetten, kan het zijn dat je eerst een kennis moet vinden en een vaardigheid moet leren. Meestal betekent dit dat je je stappen moet terugvolgen om dieper in de biomen te duiken. Niet dat dit veel van een probleem is, trouwens, aangezien de kaart altijd uitbreidt en alternatieve routes introduceert om je naar je volgende zoekpunt te brengen.

Het meest voorkomende thema in Monoth is het gebruik van vergrendelde deuren. Zoals je relatief vroeg zult ontdekken, zullen de meeste van je taken bestaan uit het vinden van drie sleutels om een betoverde deur te ontgrendelen die naar het volgende gebied leidt. Weer simpel, maar je weet, zoals ze zeggen, eenvoud is de sleutel…figuurlijk en letterlijk.

Een reis door het verleden

Behalve de frequente reizen tussen regio’s, Illusion Island beschikt ook over een adequate hoeveelheid volledig geanimeerde scènes om de belangrijkste wendingen in de verhaallijn te scheiden. Net als veel fragmenten uit Walt Disney’s hoogtijdagen in de wereld van VCR-televisie, vertonen deze scènes in kwestie altijd een scherpe en vaak komische toon die zowel aantrekkelijk als zeer herinnerend is aan een tijd die veel van ons dachten te zijn vertrokken. En dus, voor iedereen die terug wil keren naar de klassieke wereld van Disney, Illusion Island is waarschijnlijk een van de beste moderne vertegenwoordigingen die je op dit moment kunt kopen.

Er is echter één nadeel, en dat is het gebrek aan originele personages. Gezien het feit dat Disney een sleutel heeft voor vrijwel elke moderne animatie op de markt, kwam het enigszins als een verrassing dat zo’n kleine cast te zien was. Aan de andere kant is het waarschijnlijk dat het hart van de cast naar Dreamlight Valley is gefloten, en dat Illusion Island alleen is gebouwd met de bedoeling om een paar vertrouwde gezichten op te roepen, en niet de hele kas, zogezegd. Het is een kwestie van geven en nemen, en iets dat één persoon kan vinden teleurstellend, en een ander irrelevant. Hoe dan ook, het is duidelijk Disney, dus het feit dat het Mickey Mouse erin heeft, is reden genoeg om het enige overweging te geven, op zijn minst.

Oordeel

Gezien de algehele toegankelijkheid en kwaliteit van het spel, is het gemakkelijk om Illusion Island aan te bevelen aan iedereen die op zoek is naar iets dat zowel mechanisch solide als zonder zijn eigen netwerk van onderliggende technische aspecten is. Het is brood en boter side-scrolling, helder als de dag, en het schittert het beste wanneer het is bezaaid met zijn kenmerkende elementen en esthetiek. En dus, vanuit een spelstandpunt, is het ronduit onmogelijk om het neer te schieten als iets wat het niet is — wat een halfbakken ervaring zonder de zorgzame aandacht van een toegewijd collectief is.

Natuurlijk, voor zover verhaallijnen reizen, Illusion Island is zeker niets om thuis over te schrijven. Integendeel, het is echt iets wat we eerder hebben gezien, en over een breed scala aan franchises, niet minder. Maar dat gezegd hebbende, het weet het recept nog steeds behoorlijk goed te dienen, en zelfs, op zijn minst een paar keer, zijn eigen kruiden en smaken toe te voegen om het een beetje meer smaakbaar te maken. En eerlijk gezegd, dat is alles wat we kunnen vragen van de side-scrolling-wereld op dit moment: een spel dat respect heeft voor zijn tradities, maar ook bereid is om nieuwe wateren te testen om het fris en voor altijd in beweging te houden.

Als alles is gezegd en gedaan, is Disney Games’ Illusion Island precies wat het wilde zijn — wat een hartelijk platform-avontuur is dat tot geen enkele specifieke demografische groep behoort. Het is onschuldig plezier, van begin tot eind, en het zal ongetwijfeld een regenboog van glimlachen en lachen oproepen voor iedereen die de sprong waagt in zijn diepten op enig moment dit jaar. Krab dat — op enig moment, ooit.