Deadline Delivery Recensie (PC)

Need for Speed is al een tijdje real stil sinds Deadline Delivery de leren handschoenen heeft aangetrokken en achter het stuur is gekropen. Ik weet niet helemaal zeker of Criterion Games nu jaloers is of gewoon verward door het hele concept van apen met post en gevaarlijk rijden met matchbox-driften. Hoe dan ook, ik voeg mijn twee cent toe aan de discussie en zeg, weet je, het is een goed idee, zelfs als het een beetje kooky is. Maar het is niet het concept dat hier vreemd is; het is de manier waarop Deadline Delivery zijn gameplay en gevaarlijke gevolgen weeft met irritant verslavende drifteigenschappen. Het is een beetje als Tokyo Drift met een woedeaanval – een chaotische achtervolging die doet denken aan de fantasie van een peuter. Deze wereld heeft toevallig apen als koeriers en bommen als pakketten. We laten je de rest van de inhoud van de envelop halen.

Het idee is eenvoudig: lever een verzameling pakketten af in een zwakke maar veelzijdige zeepkisttruck terwijl je vecht tegen de klok en, belangrijker nog, het explosieve apparaat dat net toevallig is bevestigd aan een timer. Als je je artikelen succesvol levert binnen de toegestane tijd, kun je door naar een van de achttien niveaus. Als je mislukt om je bestemming te bereiken voordat de bom zijn gewicht verliest, moet je de levering opnieuw starten. Met andere woorden, het is een “vredige” koeriersimulatie met een aantal dodelijke gevolgen en een zandloper die afhankelijk is van je vermogen om door het verkeer te navigeren en botsingen te vermijden. Nogmaals, het is een eenvoudige setup die niet te veel aan de verbeelding overlaat, maar blijf bij ons. Oh, we zijn nog niet klaar .

Deadline Delivery draait allemaal om het verzamelen van die belangrijke dopamine-boost om de snelle afgifte van je waardevolle lading te garanderen. Zoals ik al zei, het doel is zo duidelijk als water: om snel door een reeks wegen, snelwegen en lachwekkende asfaltformaties te manoeuvreren door het gebruik van een drifmechaniek of door blindelings door de straten te rijden, en pakketten op tijd af te leveren. Denk aan een Trials aflevering, alleen kom je hier niet aan je einde bij de finishvlag, maar op de open weg als en wanneer je per ongeluk de verkeerde prompt gebruikt of recht in het verkeer rijdt. Dat is het punt hier. Het gaat niet om het afleveren van pakketten; het gaat om het voorkomen van een gruwelijke climax op de weg. Maar dat is waar vaardigheid en berekening om de hoek komen kijken.

Terwijl het door de straten racen niet zo ingewikkeld is, maakt Deadline Delivery het wel zo dat elk van de achttien stages zijn eigen reeks uitdagingen en verkeerd geplaatste hindernissen heeft om te overwinnen. Het verkeer is één ding – maar dan zijn er de andere problemen – de stunt-sprongen, het roekeloze rijden en de multiplayer-modus die je dwingt om oorlog te voeren met een hele reeks van slechtgehumeurde koeriers die hun rempedaal niet van hun richtingaanwijzers kunnen onderscheiden, bijvoorbeeld. Deadline Delivery heeft alles daarvan, en nog meer . Het is geen moeilijk spel op zich, maar het is wel een spel dat van je vraagt om op het moment te denken en moedige beslissingen te nemen in het heetst van de strijd. De toevoeging van een gewapend explosief is alleen de kers op de taart hier, maar het dient ook zijn doel als een wrede stimulans om je ogen op de weg te houden en je geest uit de goot. En het werkt, ook. Wie had dat gedacht?

Als je bekend bent met spellen als Park It en andere kleine voertuiggevechtss spellen à la Cel Damage, dan zou je een vaag idee moeten hebben van hoe Deadline Delivery de wereld visualiseert en hoe matchbox-auto’s kunnen lijken op slinkse kartonnen dozen met de mogelijkheid om te lanceren, te rollen en te jackkniften in elke richting. Het is hetzelfde geval hier, behalve dat je niet tegen andere voertuigen vecht, maar alles doet om flinterdunne stukjes rubber en plastic tot het randje van catastrofale mislukking te brengen voordat de timer van een bom afloopt. Het is snel, desoriënterend en toch ook veel plezier – zelfs met de druk van een explosief in je achterbank, vreemd genoeg.

Visueel gezien is wat je ziet hier wat je krijgt: een komische afbeelding die zichzelf niet al te serieus neemt. Het doet niet veel om grafische innovatie te verhogen, ik geef toe, maar het dient zijn doel als een instap-indie met een tastbare esthetiek die verrassend gemakkelijk op de ogen is. Ziet het er goed uit? Nee. Maar ik geef krediet waar krediet due is en zeg dat het is een passende keuze voor de aard van het spel.

Natuurlijk, terwijl ik zeker niet zou doen alsof ik een blind oog zou sluiten voor een paar extra stages en een paar extra modi om mee te werken, lijkt het erop dat Deadline Delivery het potentieel en, belangrijker nog, de capaciteit heeft om meer inhoud te adopteren in de nabije toekomst via DLC en post-launch-updates. Maar dat is een brief die we nog niet kunnen versturen. Voorlopig neem ik genoegen met de bestelwagen en de aap, het kleine pakket niveaus en de ongebreideld drift. Hierbij hopen we dat, met een beetje geluk, er in de komende maanden meer zal volgen. Faal ons niet, GOOD1 Studios.

Oordeel

Deadline Delivery is een beetje als Hot Wheels met een twist van vluchtige asfalt, of beter nog, Lonely Mountains met een paar extra botsingen en stoutmoedige, duivelse prestaties. Het mag dan een relatief eenvoudig spel zijn dat kapitaliseert op de basis van een matchbox-drift-IP, maar dankzij zijn explosieve elementen en domweg vermakelijke stunt-gebaseerde rijmechanieken, is het ook een spel dat levert op alle fronten en, bovenal, je terug laat komen voor nog een snelle rit door de bewegingen, of het nu is als een eenzame koerier met een godcomplex of als een troep met een gedeelde obsessie met roekeloos rijden en hoge octaan-getier. Heck, als Trials het kan, dan kan Deadline Deliveryhet ook.