Klimdier dieren: Together Recensie (PC)

Achter zijn deegachtige boerderijesthetiek en knipperende ogen, Klimdier dieren: Together herbergt een wolf in schaapskleren – een rage game, van sorts, dat je liefde om gedachteloos te grazen, maar ook haat om langer te spelen dan absoluut noodzakelijk. Maak je geen zorgen, het is een schattig multiplayer-spel dat van je houdt om je kleine porties van klei-achtige stoffen te voeren. Maar het is ook een spel dat, net als de meeste obstakelbaan-titels, niet terugdeinst om je op de knokkels te slaan wanneer je je op je gemak voelt bij zijn belachelijke fysica. De vraag is, dient een schattige buitenkant als een goed tegenwicht voor wat is, met alle respect, een basisplatform-excusie? Laten we praten.

Het idee hier is eenvoudig: acht boerderijdieren komen een kolossale omgeving binnen met zwevende objecten en andere structuren en, in een poging om naar de top te klimmen, werken ze wanhopig samen (of tegen elkaar) om een zwaar set van uitdagingen aan te pakken. Het is niet het minst verwarrend, noch is het een spel dat je moet nadenken over urenlang om het echt te begrijpen. Het is een obstakelbaan, compleet met de woedeaanvallen en de komisch slechte fysica die je zou verwachten in elk standaard party-spel. Klimdier dieren: Together gebeurt toevallig een beetje, nou, pudgy.

Waarschijnlijk een van de ergste dingen die je kunt doen wanneer je een spel zoals Klimdier dieren binnenkomt, is het verkeerd interpreteren als een ontspannend couch co-op-ervaring. Het is niet helemaal dat. In plaats daarvan is het een spel dat houdt van rondspelen met je en test je geduld, je timing en bovenal, je bereidheid om groener te worden in een wereld die, nou, je wilt laten lijden.

Natuurlijk is het niet allemaal doem en somberheid hier; Klimdier dieren heeft, geloof het of niet, enkele waardevolle aanrakingen om te delen. Naast een cast van squidgy boerderijdieren – varkens, kippen en koeien, bijvoorbeeld – biedt het spel ook een hinderlijk aantrekkelijk landschap dat barst van de kleurrijke setstukken en felgekleurde opblaasbare dingen. Als je al deze dingen op waarde kunt schatten, dan zou je Klimdier dieren niet moeilijk moeten vinden om het te interpreteren als een plezierige ervaring. Maar, dat is de clou hier: het is waardevol, maar het is ook perfect in staat om aan je touwtjes te trekken en je iets te geven om over te klagen. Maar, hey – het is plezier, toch? Toch?

Net als de meeste obstakelrenners, Klimdier dieren probeert je terug te laten komen voor een andere ronde van pijn, niet met een brede selectie van banen, maar met een wispelturige belofte dat, als je bereid bent om hetzelfde lot te ondergaan keer op keer, enorme mogelijkheden zullen langzaam ontstaan uit ontelbare mislukkingen. Als je valt, begin je opnieuw vanaf het begin, natuurlijk. Echter, in een poging om dingen een beetje op te schudden, biedt elke baan je verschillende wegen om te verkennen, wat betekent dat je altijd een andere keuze hebt. Toegegeven, de meeste gangen leiden vaak tot veel pijn en lijden. Het vinden van de juiste weg, aan de andere kant, kan je een vreemd bevredigd gevoel geven. Of, op zijn minst, beter dan de andere dieren in de kamer.

Ik kan mezelf niet brengen om te zeggen dat Klimdier dieren een briljant spel is, omdat, net als alle obstakelbanen die een gimmick hebben, het nog steeds een niche-ervaring is die net zo goed doof kan zijn als het een handvol uren of meer kan lenen. Gezien het feit dat het alleen maar vertrouwt op hetzelfde procedé – om te springen, te vallen en dezelfde fouten te herhalen – zijn de kansen dat je een diverse ervaring vindt hier vrij klein. Of, tenminste, in de single-player-modus, anyway.

Net zoals de titel openlijk impliceert, Klimdier dieren is een spel dat het best geserveerd wordt als een multiplayer-aangelegenheid. Met maximaal acht spelers in de kamer, vindt het spel natuurlijk zijn eigen ritme en wordt het een boeiende ervaring die zowel vermakelijk als vreselijk concurrerend is. En dat is waarschijnlijk het beste ding over het spel: de samenwerkende inspanning die jij en je vrienden met tand en klauw proberen te bereiken. Oh, het is stressvol, en ik zou liegen als ik zei dat het niet puur rage-bait op een deegachtig bord is. Maar, in tegenstelling tot de populaire mening, is er een leuk platformspel hier.

Als je benieuwd bent of Klimdier dieren een moeilijk spel is om te leren – het is niet. Gezien het feit dat de meeste ervaring grotendeels gebaseerd is op basisplatform-elementen – springen, lopen en zigzaggen over smal terrein, bijvoorbeeld – hoef je geen expert in het veld te zijn om deeg en vooruitgang te boeken op je reis. Een beetje geduld, zeker, maar niet veel vaardigheid, vreemd genoeg.

Wanneer Klimdier dieren zijn ritme vindt en begint te vallen op zijn plaats, kan het vaak geweldig voelen om doelloos rond te rennen. Het is niet zonder zijn fouten en tekortkomingen, ik geef toe. Maar, om de credits waar ze toebehoren te geven, het levert op zijn belofte om een eenvoudig, haar-trekkerig party-platformspel te creëren dat kan worden genoten met vrienden voor een paar uur, geef of neem. Met een solide variëteit aan banen om aan te pakken en genoeg obstakels om te overwinnen, vindt het zijn plaats als een snelle, betrouwbare en budgetvriendelijke excursie, niets meer, niets minder. De vraag is, is het waard om je hart en ziel in te storten, of is het bloed, zweet en tranen veel te zichtbaar om de beloning de moeite waard te maken?

Oordeel

Klimdier dieren: Together vindt troost in deeg als een schattig maar irritant aanvulling op het multiplayer-platformgenre. Het biedt misschien niet veel meer dan een standaard rage-bait-obstakelbaan, maar ik kan net zo goed vinden om het de credits te geven die het waarschijnlijk verdient. Het is perfect niet, maar het is een heleboel plezier om te doorstaan naast een paar vrienden. Of, tenminste, het is, totdat de wereld instort en de kippen falen om de coop voor de twintigste keer te verlaten. Daarna wordt het gewoon een ontzettend frustrerend oefening.