Hoop Fighters: Party Basketball Recensie (PC)

Wie heeft ooit gedacht dat het een goed idee zou zijn om basketbal om te turnen in een contactsport, moet zijn hoofd laten onderzoeken. En het is niet eens een contactsport die Hoop Fighters: Party Basketball naar de rechtbank brengt. Heck, het is niet eens basketbal. In plaats daarvan brengt het een glimp van mayhem en goed ouderwets gevecht – en soms niet in het beste belang van de rechtbankbezoekers. Is het basketbal? Gee, misschien. Maar ik denk niet dat het zo genoemd wil worden; het leeft alleen om een rel te veroorzaken en een paar vriendschappen aan te wakkeren onderweg. Iritant, maar dat is bijna alles wat een vangende squad-gebaseerde partijgame maakt. Ga figure.

In Hoop Fighters zijn er geen regels waar je je aan moet houden, noch zijn er enige kans om een klap op de pols te krijgen voor slechte rechtbanketiquette. In plaats daarvan beloont de game slecht gedrag en roekeloos spel. Vreemd, het dwingt je niet eens om fatsoenlijke schoten te maken. Maar het nodigt je uit om hoofden te bashen met je rivalen en alles te doen om punten te scoren, zogenaamd. Met dat bedoel ik, waar naar de donkerdere kant van de sport, dingen zoals hitten, bowlen en een algemene nuisance voor het rivaliserende team. Denk aan ijshockey met een basketbal, en je hebt een goed idee van waar we het over hebben. Dat, in het kort, is Hoop Fighters.

Om het absoluut duidelijk te maken, Hoop Fighters is meer een arena-gebaseerde vechtgame dan een liefdesbrief aan de traditionele sport. Zeker, het bevat alle thematische componenten van basketbal, maar wanneer het gaat om uitvoeren van de weergave ervan, eh – het komt tekort. Toch, ondanks alles, slaagt het spectaculair. Vreemd, dat.

Vergeten van Rechtbanketiquette

Hoop Fighters zet twee teams tegen elkaar op in een beetje-grote kaart – een cartoon-achtige arena die alle gebruikelijke onderdelen van een gewone basketbalveld herbergt. Als speler in een van deze teams – een atleet die je essentieel kunt aanpassen met verschillende gezichtskenmerken en cosmetica, overigens – heb je de mogelijkheid om chaos te veroorzaken op de rechtbank op een manier die zeer concurrerend en onorthodox is. Bijvoorbeeld, als je toegang hebt tot een wapen, zoals een boombox of een bokshandschoen, dan mag je, als de tijd het toelaat, het gebruiken om de pogingen van je vijanden om punten te scoren te verhinderen. Helaas, er zijn geen fouten, noch zijn er enige gevolgen voor onfatsoenlijk gedrag. Het is, om het duidelijk te zeggen, een free-for-all die soms een basketbal als middelpunt gebruikt.

Om het overduidelijk te maken, Hoop Fighters is geen onschuldig spel; als het al iets is, is het een excuus om chaos te manifesteren en pandemonium in een contactloze sport te brengen. Maar dat wil niet zeggen dat het een slecht ding is, aangezien het spel eigenlijk een goede balans vindt tussen een roekeloze ode aan extreme sporten en een verslavende arena-vechtgame die de essentie van een goed spel wast.

Ik geef toe, het idee is een beetje voorspelbaar, en het ontbreekt zeker aan de diepte van een volwaardige NBA-entree die een grote Carrière-Modus en alle gebruikelijke extra’s heeft. Dat gezegd hebbende, zelfs zonder de extra gameplay-modi en passieve opties, Hoop Fighters weet nog steeds zijn toevlucht te vinden in zijn eenvoudige, navigeerbare plug-and-play-benadering. Is het met zijn eigen vorm van nieuwheidsfactor? Absoluut. Maar het is een behoorlijk goede, tenminste.

Chaos op de Rechtbank, Alstublieft

Ronden in Hoop Fighters zijn snel, sporadisch en vol met snelle, confronterende momenten die je keer op keer terug zullen brengen voor een volgende kans. Daarmee brengt het een leercurve voor je om te tackelen tijdens de voorlopige fase – een tijd die voornamelijk bestaat uit knoppen indrukken en het testen van de waters met welke wapens en illogische trucs je maar kunt vinden op de rechtbank. Maar daarna komt het spel echt uit zijn as en naar een rijkdom aan echt genietbare segmenten, sommige waarvan resulteren in barrels van lachen, anderen waarvan, waar naar de geest van concurrerende tijden, een gevoel van zelfhaat en haat oproepen. Kan het niet fout zijn, denk ik.

Terwijl er nog steeds veel ruimte is voor Hoop Fighters om te groeien in de nabije toekomst, is het spel, tenminste in zijn huidige staat, nog steeds een enorme hoeveelheid plezier om te spelen naast een paar gelijkgestemde vrienden. Kan het met een paar meer avatar-skins, instellingen en spelmodi? Zeker. Maar ik ga geen punten aftrekken voor dat, aangezien het een verbluffende hoeveelheid replay-waarde bevat in zijn huidige driedollar-incarnatie.

Uitspraak

Hoop Fighters is niet de liefdesbrief aan de NBA die je misschien hoopt te vinden, noch is het de volgende beste ding aan je gebruikelijke basketbal-haunt. Dat gezegd hebbende, zal ik graag credits geven waar het due is en zeggen dat, ondanks al zijn zwakheden en fouten, Hoop Fighters is, in alle eerlijkheid, een absolute blast om doorheen te shovelen, zelfs als het geen moeite doet om de grenzen van moderne basketbal-emulatie te pushen. Maar dat is een kleine hobbel in een anders gezonde PvP-ervaring – een amper merkbaar gebrek dat nauwelijks de moeite waard is om naar de rechtbank te brengen, waarheid gezegd.

Ik denk, wanneer alles is gezegd en gedaan, dat je, voor zo weinig als een paar dollar, niet veel te verliezen hebt. Zeker, als je hebt de patience om te verliezen, evenals het hart voor goed ouderwets rechtbank-gebaseerde cameraderie en onconventionele shenanigans, dan kan ik me niet voorstellen dat je uit de pocket komt. Om te echoën, het is niet je standaard basketbal-spel, dus je moet dat uit je systeem wissen voordat je de bal en de boombox aantrekt. Niettemin, als je gemakkelijk tevreden bent en een paar uur over hebt, dan moet je zeker overwegen om voorzichtigheid te laten varen en de steen van deze uitzonderlijk goed gemaakte ode aan roekeloos basketbal te stelen. Of, whatever je het maar wilt noemen. Alles behalve basketbal, blijkbaar.