Cinemaster Cinema Simulator Recensie (PC)

De standaard zaken simulatie spel is veel zoals een goedkope zak magnetronpopcorn: barstensvol van smaakloze zaden die eruit zien als absolute rommel, en om nog maar te zwijgen over saai verpakt in een foodgang die je meestal zonder er twee keer over na te denken zou overslaan. Ik zeg niet dat alle er slecht zijn – alleen dat er een formule is die een beetje te comfortabel is in zijn eigen huid. Neem Cinema Simulator, bijvoorbeeld. Net als popcorn (het is een passende metafoor op dit punt, ik laat het hierbij), bevat de zak voornamelijk een ongeordende verzameling van goede en slechte zaden, waarvan de tweede helft even smakelijk is als – je raadt het al – een goedkope zak magnetronpopcorn. Maar er is wel iets goeds aan dit product, en het zou niet rechtvaardig zijn als ik niet een beetje tijd zou besteden aan het prijzen van zijn betere punten.

Natuurlijk, als je me had verteld dat ik mijn weekend zou doorbrengen met schuiven van popcorn en het sorteren van de wekelijkse filmschema voor een kudde bioscoopbezoekers, zou ik je hebben doorverwezen naar de opmerking over goedkope zakken magnetronpopcorn. Zeker, ik heb geen intentie om ooit een popcornhandelaar te worden, maar dan kan ik ook niet zeggen dat ik ooit de intentie heb gehad om een geit, een vis of een hogedrukreiniger te worden. Maar dat is het punt: ik plan niet om een van deze dingen te doen, en toch is er een klein deel van me dat ernaar verlangt om voorbij het gordijn van bepaalde beroepen te kijken om te zien hoe hun onderdelen werken. En, zoals het blijkt, is de bioscoop geen uitzondering op dat.

Wil ik popcorn maken? Nee. Maar zal ik het toch doen? Zeker – en dan zal ik gaan en Shreks moeras reinigen.

Popcorn & Promos

Cinema Simulator houdt de traditie in stand door niets anders te zijn dan een doorsnee, van rags-to-riches chore core gig – en ik bedoel dat in de meest positieve zin. Op een soortgelijke manier als zijn collega’s, bestaat het voornamelijk uit een wand-tot-wand routine – een typische dienst, als je wilt, die bestaat uit het uitvoeren van basis taken, zoals het vullen van de schappen, het bedienen van klanten, het aanvragen van kamerupgrades en het onderhouden van de structurele integriteit van het betreffende gebouw. Het enige grote verschil tussen dit en andere carrièresimulatoren, natuurlijk, is dat je geen tomaten inslaat – je slaat films in. Behalve de overvloed aan verschillende zilveren schermkenmerken, is Cinema Simulator wanneer alles is gezegd en gedaan, een beetje zoals Supermarket Simulator, alleen met verstelbare stoelen en een aanpasbare catalogus van PG-13-films. En weet je wat? Het is eigenlijk heel veel plezier om te spelen.

Net als bij elk spel van deze soort, Cinema Simulator neemt een beetje tijd in beslag om over te gaan van een kale chore naar een iets meer immersive en, laten we eerlijk zijn, bevredigende ervaring. Zeker, het begint eenvoudig, meestal met een kale kamer, een verontrustende hoeveelheid decoraties en een paar films die, eerlijk gezegd, niemand echt iets kan schelen. Echter, als je de moeite neemt om dieper in het werk te gaan, dan ontgrendelen bepaalde voordelen uiteindelijk, en dat is waar het spel uiteindelijk zijn voeten vindt. En er zijn best een aantal upgrades om na te streven, trouwens, waarvan sommige zijn vergrendeld achter een progressiesysteem, en anderen een bepaalde hoeveelheid ervaring of geld vereisen om te ontgrendelen. Het is het bereiken van dat punt in het proces, dat is het probleem. Nou, dat is, als je niet de geduld van een heilige hebt, tenminste.

Langzaam en gestaag wint de race

Zoals ik al zei, kan het proces best een beetje plezierig zijn, vooral eenmaal je genoeg tijd hebt besteed aan het afwerken van taken en het ontgrendelen van de noodzakelijke ingrediënten om de scharnieren te smeren, zogezegd. Het is een langzaam brandend vuur, geef ik toe, aangezien de overgrote meerderheid van je tijd is gewijd aan je werk en niet, bijvoorbeeld, het vinden van innovatieve manieren om bepaalde aspecten een beetje helderder te maken. En dat is waar veel mensen de boot missen – in de openingshoofdstukken, meestal waar doelen voornamelijk bestaan uit het voltooien van de meest saaie dingen denkbaar, zoals het vullen van emmers met popcorn, bijvoorbeeld. Toch is er een beloningschema in plaats hier voor degenen die ervoor kiezen om door te gaan, wat op zijn beurt helpt om de last van het afwerken van zinloze taken die een tol eisen van je geduld te verlichten.

De reis is ongelooflijk rechttoe rechtaan – tot het punt waar je gemakkelijk een winstgevend bedrijf zou kunnen opbouwen door alleen maar in te klokken en een beetje zakgeld te verdienen aan de kant. Dat wil niet zeggen dat er geen strategisch element in zit, hoewel; in feite vereist het spel vaak dat je projectieschema’s maakt – tijdschema’s die je kunt aanpassen om een groot aantal verschillende genres te accommoderen. Het strategische element hier is dat je moet blijven bijhouden met trends, evenals piekprojectietijden toewijzen aan films die waarschijnlijk meer geld zullen opleveren. Bijvoorbeeld, waar een goedkope film waarschijnlijk geld zal besparen, is het ook waarschijnlijk dat het resulteert in minder bezoekers – wat betekent een lagere inname op lange termijn. Met andere woorden, als je geen stoelen vult, dan mis je de boot. En eerlijk gezegd, het gaat allemaal om het vinden van dat evenwicht.

Schommels, carrousels & toegangskaartjes

Als je hoge verwachtingen had van het binnenstappen in Cinema Simulator met de verwachting om een visueel aantrekkelijk stuk bewegend kunstwerk te vinden, dan zou je misschien het ticketje willen weggooien en een ander project willen opnemen. Het komt niet als een grote verrassing op dit punt, gezien de associatie met standaard job-georiënteerde sims, maar Cinema Simulator is niet het best uitziende spel op de carrousel, want het heeft enkele vrij slordige componenten en een mechanisch ontwerp dat vaak een beetje een hoofdpijn is om te navigeren. Maak je geen zorgen, het is niet allemaal kommer en kwel, aangezien de basisfuncties eenvoudig te begrijpen zijn. Maar om de olifant in de kamer aan te wijzen – je kunt zien dat het een low-budget titel is en niet, bijvoorbeeld, een triple-A IP met het vuurwerk van een hele natie aan ontwikkelaars met onbeperkte macht en middelen om het te ondersteunen.

Oordeel

Cinema Simulator houdt de vertrouwde formule in stand door te leunen op veel van dezelfde mechanismen, functies en progressiehoepels, waardoor het effectief een kloon is van de aangrenzende werelden van zijn tegenstanders. Maar laat dat je niet misleiden om te denken dat het “nog een job simulator” is, want het slaagt erin om enkele geweldige materialen voor je te creëren om uit te snijden, waaronder een aanzienlijk deel van kamerupgrades, steeds evoluerende projectieschema’s en een vraag-en-aanbodsysteem dat je zeker op je tenen zal houden voor een dozijn of meer uren.

Om een lang verhaal kort te maken, als je van titels zoals House Flipper, Supermarket Simulator, of gewoon elk ander spel dat je toelaat om in te klokken en een vrij generieke baan te simuleren, houdt, dan zal je waarschijnlijk genieten van het opzuigen van popcorn en het opdweilen van frisdrankspetters in Cinema Simulator. Het is niet de epische blockbuster die je zou kunnen willen hebben, maar het moet je bezighouden tot de laatste aftiteling, toch.