Church Simulator Review (PC)

En op de zevende dag schiep God misschien het meest chaotische ode aan het christendom in de losse vorm van een simulatievideo-game. Church Simulator — het is geen bijbels sonnet voor het geloof; het is een onhandige, vaak godslasterlijke hoop rommel die gewoon werkt wanneer het dat waarschijnlijk niet zou moeten doen. Is het een spel? Eh — het is iets, hoewel een volwaardig videospel geen accurate beschrijving is van wat het is, als het al iets is. Nee, wat Church Simulator is, is eigenlijk een lachwekkend eenvoudig, misschien zelfs gebroken onafhankelijk project dat kleine uitbarstingen van religieuze ondertoon in een vreemde maar hinderlijk vermakelijke build ’em up sim laat zien. En met dat hebben we onze eerste hindernis: het gebrek aan originaliteit in het concept.

Helaas is Church Simulator veel dingen, maar een solide vertegenwoordiging van het moderne christendom is het niet. Maar dat is niet waar het zich als presenteert; in plaats daarvan maakt het een geldige argument dat niet alle religieuze IP serieus hoeft te zijn om, weet je, leuk te zijn. En ik zal eerlijk zijn, Church Simulator is leuk — tenminste voor de eerste paar hoofdstukken. Daarna wordt het minder over bijbelstudie en meer over afwijken van de lijnen om vreemde maar wonderlijke iteraties van hetzelfde boek te genereren. Het is geen religieus spel, per se, hoewel het wel op de fundamenten van het christelijke geloof en de cultuur balanceert. Toch is de aandacht voor de spirituele aspecten van de kerk zo onbeschrijfelijk klein dat je ze nauwelijks opmerkt.

Om je bubbel te doorprikken voordat we zelfs maar beginnen, zal ik dit zeggen: als je hoge verwachtingen had van het instappen voor een bijbelse revival in een interactieve vorm, dan kun je maar beter geloven dat Church Simulator het slechtste mogelijke kandidaat is om de vlag voor het christendom te dragen. Met dat in het openbaar, laten we beginnen.

Op de achtste dag…

Church Simulator is precies wat het klinkt: een gerepliceerde, bijna verzadigde versie van een generieke chore core business simulation game. Denk aan elk spel dat een kassa, een koor van loyale volgelingen en een broze botstructuur voor een centraal hub heeft, en je zou, in alle waarschijnlijkheid, een goed idee moeten hebben van hoe het eruitziet voordat je het zelfs maar opent in een 1:1-verhouding. Het punt is, als je een beetje vertrouwd bent met spellen die leunen op allemaal dezelfde clichés als de Supermarket Simulator, dan hoef je je geen zorgen te maken over de mogelijkheid om nieuwe mechanismen of instructies te moeten leren, want Church Simulator is, ondanks zijn beste pogingen om kennis en wijsheid op zijn gebruikers over te dragen, een saaie simulator die is overgoten met heilig water. En dat is het.

Net als de overgrote meerderheid van zijn peers, biedt Church Simulator je de kans om een kleine schil van een gebouw om te vormen tot een bastion van geloof en trots. Ook zoals de overgrote congregatie, geeft het je de vrijheid om te experimenteren met verschillende manieren om rijkdom en andere vrij luxueuze voordelen te verwerven. Maar, hier ligt de tweede hindernis: het feit dat zelfs de grootste beloningen in het spel grotendeels verborgen zijn achter een onoverkomelijke cortex van domme voorspelbare en saaie banen.

Eentonige taken horen bij het terrein, denk ik — maar dat verandert niet het feit dat Church Simulator nog steeds een absolute slaapfest is. En het ergste is, het leert je niets over religie; als het al iets doet, geeft het je de flexibiliteit om er een parodie van te maken. En dat is een beetje een tweesnijdend zwaard, want het spreekt inderdaad een beroep op diegenen die liever God spelen dan dienen als een digitale discipel, maar ten koste van het verlies van zijn authenticiteit en integriteit.

Om te leren is om te onderwijzen

Spreek over eentonige taken en saaie gameplay-haken, Church Simulator bevat veel van hetzelfde generieke vulmiddel dat voorkomt in een standaard business sim. Daarmee bedoel ik, met alle respect voor kerkpriesters, banen die het voeren van gesprekken met kerkbezoekers, het installeren van kleine maar effectieve decoratieve items — verf, banken en andere thematische items — en (je moet jezelf beter voorbereiden op deze) dopen van pasgeboren baby’s. Met al deze taken komt een eenvoudige lus voor je om te volgen — een cyclus die je ongeveer dertig minuten kost om te voltooien voordat de cyclus van nature herhaalt zichzelf en je opdraagt om, weet je, af te spoelen en opnieuw te doen.

Om krediet te geven waar het toebehoort, Church Simulator heeft wat het nodig heeft om religieuze studies lachwekkend komisch te maken. Het is allemaal een beetje tong-in-cheek, want ondanks zijn beste intenties om zijn wereld om het voetstuk van de traditie te centreren, neemt het zichzelf niet te serieus, noch probeert het om onnodig jargon te voeren om de leegtes op te vullen, zogezegd.

Helaas (en je kunt dit met een korrel zout nemen), Church Simulator is een soort technische en visuele ramp. Net als zijn soortgenoten, ontbreekt het helaas aan de gratie en de rand van de grafische mogelijkheden die nodig zijn om spelers in een authentieke ervaring onder te dompelen. Maar misschien is dat niet zo erg. Zeker, als je over het feit heen kunt komen dat het het niet is van de religie-georiënteerde spellen, dan zul je waarschijnlijk geen moeite hebben om van de half-bakken godslasteringen te genieten die in deze problematische sim zitten.

Uitspraak

Church Simulator zou niet ter sprake moeten komen op je volgende bijbelstudiegroep, niet omdat het ontbreekt aan de leringen van Jezus Christus of het christendom, maar omdat het meer of minder zijn rechterarm uitsteekt om je de kans te geven om het script om te draaien, zogezegd. Dit is geen slechte zaak, hoor; in feite is het een zaak die ongetwijfeld een aanzienlijk deel van de mensen aanspreekt, met name diegenen die een interesse delen in vreemde en opzettelijk half-bakken simulatorspellen. Maar zelfs dan komt het met een prijs — een prijs die ik me kan voorstellen dat veel beginnende bekeerlingen zou doen sidderen in hun schoenen.

Ik kan mezelf er niet toe brengen om te zeggen dat Church Simulator een goed spel is, maar ik kan bijna de aantrekkingskracht zien. Is het een vermakelijk spel? In korte uitbarstingen, ja — maar niet omdat het het eenvoudige feit van het bouwen van een religieuze gemeenschap een bevredigend gevoel geeft, maar omdat het zijn hele wereld centreert rond het doelbewust negeren van de noodzaak om zijn kern te versterken met solide fundamenten. Het is een gebroken spel, en zeker, het is even solide als een kleuter speelgoeddoos. Toch, als alles is gezegd en gedaan, is er nog een enorm genoegen in dat. Zeker, als het er slecht uitziet, en het is schaars matig — maar het is, zo veel als het me pijn doet om toe te geven, frustrerend leuk om uit te pakken. Nou, voor de eerste paar uur, tenminste.

Natuurlijk, als je van mindless simulatietitels houdt die zichzelf niet te serieus nemen, dan zou je in staat moeten zijn om voorbij het gordijn van onvolwassenheid te kijken dat Church Simulator omhult. Als je echter op zoek bent naar iets authentiekers, dan, voor de liefde van alle dingen machtig, doop de baby niet.