Box of Broken Nails Recensie (PC)

De boeien en kettingen van Silent Hill 4: The Room zijn weer tot leven gekomen, en rammen tegen de ogenschijnlijk ondoordringbare deur van nog een sombere holte. De deur, ondanks dat hij omringd wordt door vertrouwde schilderijen en erfstukken, is niet van deze wereld. Er is iets aan hem, bijna alsof hij een vijandige geest herbergt – een geheim, of een entiteit die liever zou willen binnenkomen dan vertrekken. Ik moet hem verborgen houden. Ik moet alles doen om te voorkomen dat de andere kant over de drempel komt. Een hamer; een doos met spijkers; en veel wensdenken. Het lijkt erop dat ik zo goed als dood ben.

Box of Broken Nails is niet het type dat visuele hints in je keel duwt, noch is het het type dat je hand vasthoudt en vertelt je wat wat en wie wie is. Nee, Box of Broken Nails is een horror die transparantie afwijst en openlijk geheimhouding omarmt. Het geeft je geen wortel op een stok, en het zegt je niet hoe je moet overleven wat voor monsterlijkheden er in het donker loeren. In plaats daarvan geeft het je een eenvoudige nota, en een doel: houd de deur dicht, zelfs als het je dood wordt.

Achter dit vrij kale doel schuilt een eenvoudig spel van fetch-and-fix – een lus waarin je zelf moet initiatief nemen om een leeg huis te verkennen en de materialen te vinden die nodig zijn om een mysterieuze deur te barricaderen en te boarden. Je weet niet wat de deur is, of zelfs hoe hij daar terecht is gekomen. Heck, je weet niet eens wie of wat er aan de andere kant van de deur is. Maar, je weet dat wat hij verbergt slecht is, en dat je alles in je macht moet doen om het op afstand te houden. Eenvoudig, maar vreemd genoeg intens.

Klop, Klop

Box of Broken Nails gaat niet in op verhaallijnen met eindeloze karakterbogen; het vindt een canvas, en het settelt voor een eenvoudige penseelstreek. Met andere woorden, je wordt niet meteen onderworpen aan een provocerend verhaal of enige vorm van fascinerend gesprek. Bovendien zijn er geen grote karakterinteracties, noch zijn er enige “speciale” activiteiten of zijmissies om te verkennen. Het is jij, een huis van zwakke kaarten; en een doos met spijkers. Het is Deur Simulator met horror-elementen, eigenlijk.

Terwijl we het over horror hebben, Box of Broken Nails doet, in alle eerlijkheid, enkele excellente ideeën en onrustbare momenten in zijn korte tijd op de drempel. Naast een onrustbare gameplaylus die je meer of minder dwingt om op je tenen te denken vanaf het moment dat je de hamer opneemt tot het moment dat je de laatste spijker in de deurhengsels slaat, Box of Broken Nails heeft ook enkele terechte schrikken en een grote variëteit aan zenuwslopende ontmoetingen. Het is nog steeds een generieke haak, maar het weet enkele fantastische momenten te benadrukken.

Het nadeel van al het bovenstaande is dat het spel wel een handvol technische problemen heeft. Gegeven, het brengt niets ergs naar de tafel, en het baadt niet in een poel van game-brekers, in dat opzicht. Dat gezegd hebbende, om Box of Broken Nails een soepel spel te noemen, zou niet accuraat zijn, aangezien het enkele grafische fouten bevat die, helaas, de immersie verstoren en de stroom van de ervaring een beetje minder aangenaam maken. Een klein grief, maar een die aangepakt moet worden, niettemin.

Wie is daar?

Box of Broken Nails is net zo lineair als het maar kan zijn, wat betekent dat je kan, in alle eerlijkheid, door de doelen heen zeven en alles zien en doen wat er te zien en doen valt in één zitting. Het overblijft niet met enige post-game grandeur, en het laat niet al te veel onbeantwoorde vragen achter als de gordijnen vallen, ook. Met andere woorden, het speelt zijn kaart uit, en het maakt een snelle exit, niets meer, niets minder. En hoewel dat geen slechte zaak is, is het wel iets dat teleurstellend kan zijn voor degenen die een hart hebben voor langere, iets meer uitgewerkte spellen. Nogmaals, geen slechte zaak.

Gelukkig, terwijl het verhaal zelf kort is en geen enkele grote plotwendingen heeft, doet de ervaring zelf wel enkele interessante ideeën. Zoals ik hierboven vermeldde, doet het enkele goede schrikken en confrontaties, en het omhult alles met een strik die zowel thematisch op punt als veel plezier is om naar te kijken voor de korte tijd dat je er mee doorbrengt.

Natuurlijk, Box of Broken Nails zou veel beter zijn als het een beetje meer vlees op de botten had, zogezegd. Echter, voor een stevige maar eerlijke vraagprijs, zou ik zeggen dat het je aandacht waard is, althans voor een korte tijd voordat je het opgeeft en een andere hamer zoekt om die jeuk te krabben.

Uitspraak

Terwijl Box of Broken Nails zeker een solide ervaring levert die akelig eng is om doorheen te ploegen, komt het wel tekort in veel cruciale gebieden. Het is een goede horror met een vrij sterke haak, waar. Maar, het is ook een spel dat moeite heeft om je terug te laten komen voor een tweede, derde of vierde poging, voornamelijk vanwege het gebrek aan replay-waarde en basisappeal. Maak je geen zorgen, het is nog steeds een vermakelijk indie om in te pluggen, maar het is ook een die je jezelf ziet afwenden na de eerste handvol spijkers die in de voordeur zijn geslagen.

Natuurlijk, als je een beetje tijd over hebt en een paar dollar om af te staan, dan moet je zeker de sprong wagen in Box of Broken Nails holle poort. Als je echter hoopte op een andere soort deur – een fort dat meerdere kamers en alle hoeken en gaten heeft – dan kun je teleurgesteld zijn in hoe Box of Broken Nails zijn blauwdruk samenstelt. En toch, voor de relatief lage toegangsprijs, zou ik zeggen dat je zeker erger kunt doen dan Box of Broken Nails. Neem daaruit wat je wilt, vrienden.