Blackbeard’s Treasure Recensie (Switch & PC)

Ik heb een paar fijne herinneringen aan de Grand Pier in Weston-super-Mare – een plek die, geografisch, niet zo ver van Bristol ligt, dat natuurlijk de beroemde vertrekhaven is waar de beruchte Edward Teach (Blackbeard, voor de ongecultiveerde piraten) voor het eerst de anker liet zakken om de hoge golven van de West-Indië te veroveren tijdens de gouden eeuw van de piraterij. Maar ik herinner me de piraten van Weston niet; ik herinner me de speelautomaten en de suikerrietverkopers. Scratch dat, ik herinner me de muntgooimachines meer dan alles anders – de verplichte rommel van de traditionele arcade, en niet te vergeten de koppige centerpieces die je vaak aantrof vastgenageld aan het versleten dek van elk Brits zeeresort. Nu, als ik Blackbeard’s Treasure als iets zou moeten labelen, zou het iets van een soortgelijke beschrijving zijn: koppige rommel met een overweldigend piratenthema.

Als jij, net als ik, relatief onschuldige herinneringen hebt aan een vochtige arcade op een pier in het midden van april, dan kun je je thuis voelen bij Blackbeard’s Treasure. Het heeft piratendingen in zich, waar, maar dit is geen Black Flag-kloon; het is een arcadesimulatie van muntgooien, en een die, waar voor de geest van de zinloze rommel van een Brits zeestad, bestaat uit het gooien van goud naar een schuiver en hopen op de beste mogelijke prijs die uit zijn plastic bakje kan komen. Is er meer aan dan dat? Een beetje, misschien, maar ik zou liegen als ik zei dat het overstroomt met een buitengewone hoeveelheid nautische goeds, ook. Nog, misschien spring ik te snel op deze een, dus laat me het een beetje terugdraaien.

Een Gouden Oorlogsschip

Blackbeard’s Treasure is een eenvoudig spel. Het is eenvoudig, voornamelijk omdat het geen nieuwe kaarten toevoegt aan een bestaand deck, noch durft het de boot uit te proberen door ongekarteerde wateren te testen, zogezegd. Nee, wat je hebt hier, als iets, is een korte muntenslag – een beetje rommel dat je gemakkelijk onder de oceaanrug kunt vegen in een paar uur, geef of neem. Het vereist niet veel inspanning; in feite geniet het meer van de eenvoud van zijn ontwerp – die in de eerste plaats een levendige weergave is van het arcademodel. Als zodanig hoeft het spel niet veel vooruit te denken; het is meer een kwestie van “tactvol” munten naar het slagveld gooien en langzaam maar zeker de gezondheidsbalk van een tegenstander op het scherm verminderen – zoals de Kraken, bijvoorbeeld.

Het idee is eenvoudig: munten naar een van de verschillende stapels op de achterbord gooien en getuige zijn van hoe het een reeks schatten gevulde pockets doet ontstaan. Simpel gezegd, hoe meer buit je weet te verkrijgen uit de goot, hoe groter de kans is dat je de gezondheidsbalk van een overzeese onderdrukker kunt verminderen. En dat is eigenlijk waar deze reis over gaat: een reeks van mini-baasgevechten en zeereizen die draaien om het eenvoudige feit van munten gooien en handenvol goud verzamelen. Is het Blackbeard’s schat? Wie weet – maar het maakt niet uit, want het maakt geen enkel verschil voor het verhaal. Annuleer dat, het maakt geen enkel verschil voor, nou ja, alles. Het is allemaal goed en wel om schat te verzamelen, maar als alles is gezegd en gedaan, maakt het echt iets uit? Nee, niet echt.

Rond de Zeven Zeeën

Blackbeard’s Treasure bestaat uit verschillende niveaus, waarbij elk niveau doorgaat als een tong-in-cheek-stoot naar een piraatnormale kwetsbaarheid, zoals grote witte haaien, reusachtige octopussen en vigilante-piraten, bijvoorbeeld. In elk van deze niveaus is het doel om “meesterlijk” je schip te beschermen tegen schade door munten (ze zijn eigenlijk kanonskogels, laten we eerlijk zijn) naar het zeeniveau te gooien met je vertrouwde JoyCons en door een combinatie van goed getimede domino-effecten en domme pech te gebruiken om een aanzienlijk deel van de gezondheidsbalk van de tegenstander te elimineren. In ruil voor het verslaan van deze niveaus, ontgrendel je eigenlijk extra niveaus om te verkennen en draag je bij aan een leaderboard van een soort; het laatste is een onderdeel van de vier-spelersmultiplayermodus.

Als we het hebben over leaderboards, Blackbeard’s Treasure heeft een doel voor je om na te streven – een stimulans die komt in de vorm van een lokale podium met wekelijkse updates eraan bevestigd. Als dat het soort ding is dat je fascineert, dan kun je genoeg reden vinden om deze specifieke emmer van zijn lokale multiplayer-gebaseerde feodale charme te schrapen. En als dat niet voor je werkt, dan kun je misschien worden verleid om te rommelen in een van de secundaire modi van het spel, zoals Endless of Ranking. Toegegeven, geen van deze twee modi voegt een enorme hoeveelheid toe aan de pot, aangezien elk van hun respectievelijke instellingen bijna identiek is aan de vanille – maar met de toegevoegde bonus van een scoresysteem en een modus die je laat doorgaan tot in het oneindige, is er genoeg om je deelname te rechtvaardigen. Dat is, natuurlijk, totdat de nieuwheid eraf is – wat onvermijdelijk is, helaas.

Uitspraak

Blackbeard’s Treasure heeft een nieuwheidsfactor die, zoals zo veel anderen van zijn soort, begint te verdampen naarmate je jezelf meer aan zijn magere bestaan blootstelt. Het is een aantrekkelijk idee, en er is zeker een vreemd verlichtende charme aan, maar dat betekent niet dat het zonder een vervaldatum is. De waarheid is, Blackbeard’s Treasure begint na verloop van tijd te irriteren. Laat me niet verkeerd begrijpen, de beloningen voor het doen zijn vaak overvloedig, maar als alles is gezegd en gedaan, zijn er echt maar zo veel keren dat je de leaderboard kunt versieren met je houten been voordat het gevoel van prestatie begint over te gaan in een iets minder opportununistische mentaliteit. En dat is jammer, echt.

Ik kan mezelf niet brengen om te zeggen dat Blackbeard’s Treasure een slecht spel is – want het is dat niet. Met dat gezegd, het heeft een vrij korte houdbaarheidsdatum, wat betekent dat, terwijl je kan veel van zijn fijne elementen absorberen en een goed deel ervan genieten zonder dat je de bank hoeft te breken, er echt maar zo veel is om te zien en te doen voordat het uiteindelijk begint zich te herhalen en in een staat van verval valt. Het is leuk in korte uitbarstingen, maar het brengt niet hetzelfde niveau van replay-waarde met zich mee als veel andere arcade-achtige muntgooiers aan de stuurboordzijde. Neem daaruit wat je wilt, jonge piraten. Als je een sucker bent voor alles wat naar de Jolly Roger verwijst, dan kun je misschien een kick uit deze krijgen voor een paar uur.