Bar After Bar Recensie (PC)

Peak, Only Up Rush, en een scheut van Trials Fusion hebben gezamenlijk samengevoegd om het perfecte vat van woedende drankjes te destilleren in een bizar bedwelmende co‑op‑sim waarin vijf roekeloze wielrijders wanhopig en dronken proberen een plekje op de top van een gigantische berg te veroveren. Blind dronken en sociaal ongemakkelijk, OneMan Tim belicht een eenvoudige vraag: hoe ver kan de dronken dorpsidioot reizen voordat hij zijn organen uitscheurt in een vlaag van door alcohol veroorzaakte woede? Niet ver, blijkbaar.

Bar After Bar, die, zoals de titel lachend impliceert, zijn eigen onder‑de‑balie merk van sterke drank serveert in de multiplayer‑ruimte, is eindelijk de mainstream binnengewandeld, niet met de bedoeling hun eigen nul‑procent drankje in de kast te schuiven, maar om te bewijzen dat tequila een verschil kan maken wanneer het wordt geconsumeerd met een snufje asfalt, ijs en een rubberen mixer. Net als RV There Yet? of How to Fish, lijkt het een goed gesmeerde cocktail van high‑octane capriolen te mengen en te produceren die je maag kan laten draaien en je stemming tot een recordhoogte kan brengen. De vraag is, levert het een aangename smaakbeleving op, of laat het een bittere nasmaak op de punt van je tong achter en laat het je zowel mentaal als fysiek crashen? Laten we erover praten.

Rijden onder invloed van alcohol is een gevoelig onderwerp, en niet per se iets dat wij in de kleinste mate zouden goedkeuren. Bar After Bar moet echter als een uitzondering worden gezien. Net als RV There Yet? en zijn absurde fascinatie voor sigaretten, weet je dat nicotine slecht voor je is, maar wanneer het erop aankomt, omarm je het vrijwillig, niet omdat je wilt dat, maar omdat het het enige middel is dat je dichter bij je eindbestemming brengt. Bar After Bar verschilt niet veel, aangezien het alcohol centraal stelt om je van en naar de controlepunten te vervoeren. Aan boord van een voertuig heb je een eenvoudige taak te voltooien: dapper draaien en slingeren door een bergketen, en verschillende dranken brouwen en distribueren om de stemming te verlichten, bij wijze van spreken.

Hoewel het drinken van gallons witte rum en cola een belangrijk onderdeel is van Bar After Bar, , is het geen noodzaak. Zie, het algemene doel van het spel is iets meer ondoordacht, in die zin dat je niet nodig bent om jezelf dronken te drinken om het stuur te beheersen. In plaats daarvan nodigt het spel je uit om gezellig met je vrienden te zitten, verschillende sterke dranken te mixen vanaf de voorstoel van je auto, en samen een meedogenloze wereld van obstakels en dodelijke met ijs bedekte kloven te beklimmen. Natuurlijk kun je je zelfgemaakte toversap naar je metgezellen slingeren — een handeling die, getrouw aan de kracht van sterke drank, hun rijgedrag kan veranderen en hun perceptie van de realiteit kan manipuleren, uiteraard. Dat gezegd hebbende, is het hier geen verplichte zaak. Mixology is een effectieve manier om het ijs te breken, maar het is geen brandstofbron die je dichter bij de top kan brengen. Zie zelf maar.

Bar After Bar is net zo goed een Trials‑achtige obstakelparcours als een beginnersgids voor mixologie. In het grootste deel laat het spel je irritant complexe omgevingsgevaren aangaan aan boord van een voertuig dat, dankzij physics, een absolute nachtmerrie is om te besturen. Met alcohol, kun je nieuwe ideeën lanceren en de gameplay wijzigen, waarbij rum, tequila en gin fungeren als je primaire wapens voor de tocht. Bijvoorbeeld, als je een cocktail creëert en distribueert — laten we zeggen een Pina Colada — kun je in theorie de ontvanger dwingen te werken met een nieuw perspectief. Het scherm kan wazig worden, en de kleuren kunnen samensmelten tot een misselijkmakend heldere strook van overdreven felle patronen. Maar natuurlijk, je snapt het idee. Alcohol is bad, maar het is ook het enige dat jullie als team van gelijkgestemde fanatiekelingen dichter bij elkaar brengt.

Het spreekt voor zich dat er hier een gedurfd woedende spel is dat precies weet hoe je je smaakpapillen moet prikkelen, je zelfvertrouwen moet ondermijnen, en je een beetje gek maakt tegelijk. Rijden, bijvoorbeeld, is een hoofdpijn, net als het schieten langs de randen van een glibberige helling in een slordige 4×4 met alarmerende snelheid. Het enige wat niet aanvoelt als een doorn in je kant, is het mixologie‑aspect. Zie, het spel zelf biedt je een schat aan recepten om te brouwen, met talloze ingrediënten die beschikbaar worden naarmate je geleidelijk je wanhopige klim naar de top van de berg maakt. Terwijl je verschillende obstakels voltooit, ontgrendel je meer ingrediënten, en daarmee meer kansen om de nuchtere geest te herstellen. Het is een simpel concept dat op papier niet geweldig klinkt. Met vier vrienden, is het echter verrassend vermakelijk om vanaf de zijlijn te kijken. Dat is uiteraard tot het moment dat jij de laatste kwart vodka consumeert.

Het is het vermelden waard dat, zoals de meeste gimmicks, Bar After Bar wel degelijk zijn beperkingen heeft. Hoewel het in het begin leuk is om erdoorheen te razen, verliest het geleidelijk zijn aantrekkingskracht naarmate je de berg doorkruist en de aan boord aanwezige brouwsels test. Zoals bij de meeste multiplayer‑games, draait het echter vooral om het gezelschap dat je om je heen hebt, evenals de zijmissies die jij creëert om een breder verhaal te vertellen. Alone, is het een beetje saai en repetitief. Met het juiste team onder je vleugels kan het echter een gemakkelijke manier zijn om een handvol uren te verliezen.

Natuurlijk is dit een spel dat je al meerdere keren eerder zou hebben gezien tijdens je doelloze avonturen in de platformwereld. Conceptueel is het allemaal tamelijk simpel. Het mixologie‑aspect, hoewel op zichzelf basaal, voegt een extra laag toe aan de ervaring — en dat is een geweldig voordeel. Dat gezegd hebbende, Bar After Bar blijft toch een schoolboekplatformer met een lichte gimmick. Het zal waarschijnlijk geen prijzen winnen voor originaliteit, maar het zal je zeker een korte tijd vermaken. Het zal je ook achterlaten met de ergste soort kater. Wie houdt niet van een hoofdpijn?

Beoordeling

Bar After Bar combineert woedende platforming met een vleugje feest‑mixologie om een uitdagende, zij het visueel bedwelmende ervaring te creëren die, hoewel nog steeds gimmicky en inhoudelijk arm, ontzettend leuk is om samen met een paar gelijkgestemde vrienden te drinken. Oh, het blijft nog steeds een bittere pil om door te slikken, en het is een gemakkelijke manier om een kater‑hoofdpijn op te roepen, maar het is ook een plezierige ijsbrekende ervaring die dag‑drinken vreemd genoeg aantrekkelijk maakt.

Als je helemaal voor het idee bent om shots witte rum te mixen met Trials-achtige hindernisbanen, zul je waarschijnlijk genieten van het gorgelen van dubieuze sterke dranken vanuit de bar aan boord van Bar After Bar. Natuurlijk zou ik het niet aanraden om de klim alleen aan te gaan, want het is, nou ja, een een beetje deprimerend. Met drie of vier vrienden is het echter een prestatie die veel gemakkelijker te overwinnen is, en het is er één die je keer op keer wilt ondergaan — alleen niet nuchter.