Weg van het Leven Review (PC)

Stranded Deep heeft me geleerd dat het leven als schipbreukeling het wreedste van de minnaressen kan zijn om te temmen. Conan Exiles, aan de andere kant, heeft me geleerd dat je zelfs de meest oeroude facetten niet moet vertrouwen, vooral als ze een mirage zijn op een verlaten eiland en ver, ver weg van de beschaving. Maar Away From Life introduceert een nieuwe les voor me om over na te denken — dat eenzaamheid en roekeloze verlating alle vormen van negatieve energie kunnen aannemen. Het leert—nee, zegt me dat overleven niet is voor de sterksten, maar voor degenen die moedig genoeg zijn om ver voorbij de comfortzone van de kust te gaan, om alles wat achter het gordijn van een ongekarteerde land schuilgaat te omarmen, dat meer geheimen, mysteries en bedreigingen herbergt dan in enige andere tropische haven. Het vult me niet met hoop, of met de antwoorden die ik nodig heb om mijn hoofd boven water te houden. In plaats daarvan geeft het me een dilemma op een klein stuk perkament en zegt me om me aan te passen aan de rollende golf van klappen.

Leven, ten minste als schipbreukeling, zou nooit een picknick zijn. Net als in Stranded Deep, zou het een strijd bergopwaarts zijn die voornamelijk bestond uit het zoeken naar stokken om kampvuren te maken; een klein stukje eiwit om een onstilbare honger te stillen; en langzaam maar zeker een beetje verder weg te gaan van huis om de inhoud te verkennen die diep onder de oppervlakte schuilgaat. Het zou echter een andere reis zijn. De openingsfase, niet zozeer. Maar de latere secties—de interludes van de twee belangrijkste verhaalpunten—zouden meer te bieden hebben om te verkennen. Het was het bereiken van dat punt in de tijdslijn dat het probleem was.

Away From Life omarmt dat triggermoment—de plotselinge drang om de grond te bereiken en te rennen en alles wat beschikbaar is te vinden om te overleven, alleen nog maar “nog één nacht”. Het geeft je niet veel om mee te werken, maar het geeft je de basis—aangezien een klein verhaal dat gaat over een helikoptercrash, een afgelegen eiland, en de kolossale taak om een schuilplaats te bouwen, gereedschap te maken van het puin en de bast, en langzaam maar zeker te beginnen met de bouw van een vlot dat misschien je naar huis brengt na verschillende uren van zinloos zoeken en jagen. Je hebt geen voordelen, en je hebt weinig tot geen overlevingsvaardigheden. In plaats daarvan besta je als een gewoon mens die wil overleven en zich een weg terug naar huis klauwen.

Als je een van dit soort overlevingsspellen eerder hebt meegemaakt, dan zou je de haak moeten kennen. Vergelijkbaar met de andere spellen in de draad, trekt het je in een verlaten wereld waarin hulpbronnen schaars zijn, upgradetabellen onnodig moeilijk zijn om te navigeren, en zelfs de kleinste creaturen een absolute last zijn om te vangen en te slachten voor alleen maar een klein stukje eiwit. Het is hetzelfde verhaal hier, met verschillende bouwblauwdrukken, wapens, gereedschap en andere uitrustingsstukken. Het doel, kortom, is om lang genoeg te overleven om reizen naar binnen een sterke mogelijkheid te maken en niet, zeg, een hoopvol perspectief dat leidt tot doelloos zwerven en zinloos graften.

Terwijl Away From Life misschien niets doet om het overlevingservaring te herdefiniëren, voegt het zijn eigen strepen toe aan de bestaande formule, met zijn eigen livrei van inlandse geheimen, verborgen gebieden en creatieve mogelijkheden. Bovendien presenteert het zich als schoon en intuïtief, met een schat aan vertrouwde gameplay-mechanica en een diepgaand overlevings-craftingsysteem dat je in staat stelt om verschillende wegen te verkennen, of het nu gaat om gevechten, exploratie of basisbouw. Er is niet veel van een verhaallijn om uit te graven, maar dat is te verwachten van een schipbreukeling-sim, eerlijk gezegd. Het is wat je ervan maakt. Het is een non-lineaire ervaring, en dus een spel dat je kunt vormen naar je eigen sterktes en verlangens.

Er is iets dat Away From Life een snede boven de rest maakt, en dat is de toevoeging van een co-op-modus. Met de hulp van vrienden, kun je alles aanpakken wat er te zien en te doen is aan land, inclusief het zoeken naar gedeelde voorraden, het bouwen van schuilplaatsen en het jagen op wilde dieren om eiwit te verkrijgen, enzovoort. Het is nog steeds het zelfde ervaring, maar met een gedeeld gevoel van doel en een communale geest. Dat op zich gaat een lange weg als het gaat om overlevingsspellen, echt.

Terwijl er nog steeds veel ruimte is voor groei hier, heeft Away From Life een goede basis om op te bouwen, met veel gebieden die nog moeten worden verkend als de tijd vordert. Het mag dan niet het beste overlevingsspel van zijn soort zijn, en het mag dan niet veel lagen toevoegen aan de vertrouwde blauwdruk. Toch is er een solide spel hier dat moet aanspreken bij het doelpubliek. De vraag is, maakt het een beter spel dan, zeg, Stranded Deep of Green Hell?

Oordeel

Away From Life stuurde zijn vlot de zelfde verlaten wateren in als de meeste schipbreukeling-overlevingsspellen van zijn soort, niet met de intentie om volledig bestaande knooppunten op de boom te repliceren, maar eerder om zijn eigen elementen toe te voegen aan het ecosysteem, zodat het een aantrekkelijk spel kan zijn voor beginnende overlevingsspecialisten die gewoon verlangen naar de kans om ondraaglijke kansen en onvergeeflijke landschappen te doorstaan. Het mag dan niets bijzonders goed doen, maar het biedt een stevige ruggengraat voor een solide overlevingsspel dat je kan laten verlangen naar twee stokken om urenlang te wrijven. En dat is alles wat een overlevingsspel nodig heeft: een klein beetje hoop—een kwetsbaar benchmark dat je laat willen overleven tegen de toorn van de wereld en een beetje dieper in zijn diepten graven.

Terwijl ik persoonlijk Away From Life niet zou neerzetten als een perfect overleving-craftingspel, kan ik zeker getuigen van veel van zijn handtekeningen. Vanuit een grafisch oogpunt is het een goed uitziend spel met veel glans en technische polish. Gegeven, het spel zelf wijkt niet veel af van wat je zou hebben gezien in alternatieve werelden, maar het tikt zeker aan op alle juiste aspecten van een langdurig overlevingsverhaal om een goed afgerond spel te maken.