Schattige Avonturen Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Schattige Avonturen’ kijk op de wildernis is stralend met idyllische optimisme en hartelijke correspondentie, emotionele warmte en zelfs een vleugje humor. Een nieuwsgierige ever; een bosbrand die eenheid verhindert; en een eigenaardig gevoel voor reuk dat een familie kan herenigen, wat er ook gebeurt. Oh, Schattige Avonturen is, waarheidsgetrouw aan zijn woord, een schattig derde-persoon avonturenspel dat zijn prioriteiten recht heeft, en een dat, in de geest van vastberadenheid, levert een belonende vertelling die uitgerekt vermaak omzet in bevredigende culminaties met gezellige climaxen. En ja, Boris de ever is evenzeer schattig als de naam impliceert.

Wat aanvankelijk begint als een bosbrand in een ogenschijnlijk pittoresk bos, gaat al snel over in een gezellige coming-of-age-verhaal dat Boris volgt – een jonge ever met een neus voor broodkruimelsporen en aanwijzingen – en zijn wanhopige zoektocht om zijn familie te herenigen tegen de achtergrond van een levendig park. Als de ever in kwestie, is het aan jou om de kracht van reuk te gebruiken en een reis te ondernemen naar de verste uithoeken van een wereld geïnspireerd door het Nationaal Park Cévennes. Een eenvoudig doel, maar een dat ook toevallig veel gewicht en hapklare momenten van bevredigende resultaten heeft, gelukkig.

Schattige Avonturen gaat over het verkennen van een wereld en leren hoe je weer contact kunt maken met de natuur. Aanvankelijk heb je een korte verbinding met de wildernis en een bibliotheek van geuren die geen verband houden met je natuurlijke instincten. Echter, als je eenmaal door het bos loopt, klautert over rotsachtige richels en splasht door fonkelende rivierbeddingen, begint de catalogus van geuren uit te breiden en wordt al snel een route zichtbaar die naar huis leidt. Het is dit punt in het verhaal bereiken en uitvinden hoe je je band met de natuur kunt versterken, dat is het moeilijke deel. Nou, ik zeg moeilijk deel als ik eigenlijk bedoel, een zwakke hindernis op een anders vredige wandeling.

Als je je zorgen maakt over Schattige Avonturen als een moeilijk spel met complexe puzzels en onnodig meedogenloze platformuitdagingen, dan ben je voor een verrassing. Eerlijk gezegd, als je de onderbroken lijn kunt volgen en met de wereld kunt communiceren via lichte prompts en knoppen, dan kun je waarschijnlijk dit verhaal zonder problemen afhandelen. Zie, terwijl het spel wel afhankelijk is van je vermogen om geuren te verzamelen en ze op een manier te kronieken die gunstig is voor je zoektocht, dwingt het je niet om ongebruikelijke puzzels op te lossen of moeilijke taken te overwinnen. Nee, want als Schattige Avonturen iets is, is het een gezellig zandbak dat openlijk beloont experimenteren. En als gevolg daarvan heb je geen achtergrondervaring nodig om het te begrijpen, laat staan spelen. Gewoon, je bent een ever die ever-dingen doet.

Tegen een levendige achtergrond die allerlei kleuren en excentriciteit uitstraalt, komt Schattige Avonturen tot zijn recht als een liefdevol gecreëerd derde-persoon wild avontuur met veel hart en energie. De animaties zijn schattig, en de wereld zelf is vol met kleine details en verborgen geheimen voor jou om te ontdekken. En, opnieuw, er is geen druk om dingen op tijd af te maken. Het is gewoon jij, een bos vol verrassingen en schattige activiteiten – fotografie, races en mysteries vol lore, bijvoorbeeld – en een steeds evoluerend gevoel voor reuk dat je naar grote werelden leidt en je aanzet om meer mini-spellen en kleine pockets van vreugde in de wildernis te ontdekken. Zeker, het is eenvoudig, maar het is ongelooflijk gemakkelijk om verliefd te worden.

Als je je reukzin niet verfijnt en een portfolio van geuren niet uitbreidt, dan ben je ofwel door banden heen springend, cairns ontdekkend of foto’s makend om een checklist van zijtaken af te maken. Toegegeven, geen van deze taken zijn verplicht om het spel te voltooien, hoewel ze wel een beetje extra vlees aan de botten toevoegen, zogezegd. Als je negeert de optionele taken, dan kun je gemakkelijk door de hoofdmissie heen komen in een uur of twee. Maar, opnieuw, het zijn de kleine klusjes die de reis de moeite waard maken om een pauze te nemen. Vier uur, en je hebt bijna alles gezien wat Schattige Avonturen te bieden heeft. Niet dat dit een slechte zaak is, hoor.

Uiteraard, terwijl het spel zelf vrij kort is en geen grote wendingen of plotwendingen heeft, is zijn wereld en al zijn geheimen duidelijk overvloedig hier. En, eerlijk gezegd, het is gemakkelijk om je in dit spel te verliezen, met genoeg routes, gebaande paden en gezellige versieringen om je urenlang of langer de wonderen van de natuur te laten ontdekken. Zou ik persoonlijk terugkeren naar het spel? Waarschijnlijk niet, nee – maar om een goede reden. Zie, Schattige Avonturen is als een goed boek: je geniet van het lezen, maar zodra je de laatste pagina’s hebt doorgebladerd, voel je je niet alsof er meer te ontgrendelen valt. Het is geen sciencefiction-epos, en het bevat geen onderliggende boodschappen die je alleen op de tweede lezing kunt ontcijferen. Je geniet van de tijd die je met het spel doorbrengt, en voelt je vervolgens tevreden als het eindelijk het hoofdstuk afsluit en het boek voor je sluit. Vreemd, ik vind dat soort einde niet erg.

Conclusie

Schattige Avonturen voelt aan als een goed boek – een gezellig coming-of-age-verhaal over een ever, een zoektocht en een geschenk. Het mag dan niet de wielen uitvinden en de as van een conventioneel derde-persoon zandbakspel smeren, maar waar het ontbreekt aan moderne innovatie, maakt het dat goed met schattigheid en hartelijke vertelling, eenvoudige gameplay-mechanica en lichtgewicht puzzel-elementen. En ik neem aan, tot dat einde, Schattige Avonturen leeft zijn belofte na om een korte ervaring te bieden die, simpelweg, zowel mooi als ongelofelijk schattig is.

Het is het beste om geen zwaar spel te verwachten met allerlei plotwendingen en karakterontwikkelingsbochten hier. Als je jezelf kunt brengen om van schone en lichtgewicht interactieve elementen en een hartelijke boodschap van de wildernis te genieten, dan kun je jezelf mogelijk langer dan verwacht in het gebaande pad verliezen.