11:11: Memories Retold Recensie (Xbox, PlayStation & PC)

11:11: Memories Retold illustreert een kant van de oorlog die wij, als gewone toeschouwers die door vertekende mediakoppen en gescheurde propaganda worden gedreven, niet vaak de kans krijgen te zien. Het verhult de waarheid niet, noch resoneert het met één individu in een poging de andere te negeren. In plaats daarvan deelt het beide kanten van het argument, met twee unieke perspectieven die direct corresponderen met de Grote Oorlog. Met Elijah Wood in de rol van een optimistische Canadese fotograaf en Sebastian Koch die de spotlight neemt als Duitse ingenieur, maakt het een hartelijk statement over de belangrijkheid van loyaliteit, respect en de noodzaak om te vechten voor een natie die niet bloed wil vergieten, maar zich wil verenigen met een vreedzame conclusie. Het benadrukt onschuld, moed en bovenal twee wanhopige individuen die eenvoudig willen overleven in een turbulent wereld die dichter bij een verontrustende toekomst balanceert.

In slechts vier uur 11:11: Memories Retold vat twee uiteenlopende verhalen, met één dat het verhaal vertelt van een fotograaf die zich bij de Grote Oorlog aansluit als ondergeschikte van een formidabele generaal, en een andere die de wanhopige zoektocht van een ingenieur naar zijn verdwaalde zoon aan het front onthult. Tussen twee werelden en twee uiteenlopende perspectieven, nodigt het spel je uit om van beide kanten van de oorlog te opereren, met één deel van de reis dat vereist dat je specifieke gebeurtenissen fotografeert en verschillende puzzels oplost—bijvoorbeeld een schip door een mijnenveld helpen—and een ander deel dat logische puzzels vereist, zoals het repareren van kapotte radio’s, het leveren van voorraden en het communiceren met andere soldaten om het verhaal verder te vertellen.

Om het duidelijk te zeggen, 11:11: Memories Retold is geen volwaardig spel. Nou, het is, maar het is ook een olieverfschilderij met kleine interactieve elementen. Zie, terwijl het je wel vaker vraagt om puzzels op te lossen en de wereld te verkennen—aangezien dit voornamelijk bestaat uit het spreken met andere soldaten van beide kanten van het front—11:11: Memories Retold vindt de meeste comfort in de armen van een hartelijk verhaal dat je dwingt te denken en, belangrijker nog, te relateren aan beide facties. Aan de ene kant heb je een Canadese fotograaf die eenvoudig verlangt om een meisje thuis te imponeren, terwijl je aan de andere kant een wanhopige soldaat hebt die alleen maar naar de verste uiteinden van de aarde wil reizen om zijn vermiste zoon te vinden. Met andere woorden, er zijn hier geen “slechte jongens”—alleen korte verhalen, emotionele escapades en situaties die de donkere kant van de oorlog benadrukken.

Om het overduidelijke te zeggen, 11:11: Memories Retold doet een fantastische job om aan je hartssnaren te trekken. Dankzij een sterrenbezette cast en een melancholische ambiance, ziet het er niet alleen uit als een oorlogsthema met lichte assets; het voelt er ook zo aan. Met olieachtige texturen en provocerende scriptwijzigingen, dramatische intervallen en twee volledig afzonderlijke perspectieven, is de reis is, om het zacht uit te drukken, een getrouwe ode aan wat helaas een van de moeilijkste perioden in de menselijke geschiedenis is—and dan nog meer. Weer, het mag niet goed zijn als een volwaardig videospel. Maar als een cinematografische ervaring die de ademruimte heeft om eenvoudige puzzels en omgevingsuitdagingen te accommoderen, schittert het zeker als een briljante ervaring die verdient om te worden gedeeld onder gameliefhebbers en oorlogsbuffels.

Terwijl 11:11: Memories Retold een vrij korte game is die niet veel meer onthult dan de absolute basis, moet ik credits geven waar credits due zijn en zeggen dat, voor wat het doet naar de tafel brengt, het een opmerkelijke en vaak emotionele ervaring maakt met veel om over te schrijven. Gegeven, het heeft nog een paar losse schroeven, en bepaalde dingen doen de algehele ervaring verstoren. Bijvoorbeeld, personages lopen vaak door onbezielde objecten, en de onhandigheid van de beweging kan de immersie zo nu en dan een beetje bederven. Echter, als je voorbij de kleine imperfecties kunt kijken, dan zou je geen probleem moeten hebben om Memories Retold te zien voor wat het is: een prachtig maar ontzagwekkend liefdesbrief aan de Grote Oorlog en al zijn verloren verhalen. Net als Valiant Hearts, heeft het niet als doel om je een echte gameplay-ervaring te geven, maar kiest ervoor om een verhaal te vertellen—aangezien het je dwingt om je every beslissing te betwisten en te resoneren met beide partijen.

Het spreken over beslissingen, 11:11: Memories Retold heeft zijn eerlijke deel aan keuzes en kruispunten, waarvan sommige je vragen om fotograferen van bepaalde delen van de oorlog (en vervolgens de afbeeldingen naar je thuiselijke vriend doorsturen om hun perspectief te veranderen), en sommige dwingen je om impulsief te handelen om het verhaal in een van de vele richtingen te duwen. Natuurlijk, ik zou het haten om het te bederven, maar voor het record, elke keuze die je hier heeft een gevolg van enige soort. Gegeven, het feit dat een overhaaste beslissing nemen geen nieuwe zaak is in de wereld van videospellen, werkt het duidelijk in deze specifieke context. Vraag niet—speel gewoon. Je kunt ons later bedanken.

Uitspraak

11:11: Memories Retold levert een prachtig maar somber gedetailleerd meesterwerk in Grote Oorlog-verhalenvertelling, met een briljant geconstrueerd dubbelzijdig verhaal en een score die (en waarschijnlijk zal) je ernaar doet reiken naar de tissues lang na de credits hun laatste moniker hebben laten zien. Hoewel nog steeds liminaal in verband met gameplay-aspecten, maakt het zeker een unieke ervaring die verdient om te worden genoten door zowel gameliefhebbers als historici. Het mag niet het perfecte videospel zijn, maar het is er een die de kloppende hart van een verontrustende periode in de menselijke geschiedenis aanspreekt en, door de kracht van boeiende scripts en relatable characters, geeft je iets om over na te denken. Dat, voor mij, maakt het de moeite waard om de vraagprijs alleen al te betalen, echt.

Als de likes van Valiant Hearts of This War of Mine niet genoeg waren om je eetlust naar emotionele oorlog-rompende episodische sagen te stillen, dan kun je 11:11: Memories Retold overwegen als een ideale alternatief voor je schoorsteen. Om te echoën, het is niet het beste spel dat geld kan kopen, maar het is er een dat je moet overwegen om toe te voegen aan je to-do-lijst, als het alleen al om zijn sterrenbezette cast en unieke twist op Grote Oorlog-perspectieven. Simpel gezegd, het is een meesterwerk dat verdient om te worden bewonderd. Als je toevallig een paar euro’s over hebt, dan raad ik sterk aan om deze specifieke herinneringen te onthullen de volgende keer dat je op zoek bent naar een paar tranen te schenken.