Boss Up İncelemesi (PC)

Nihai formuma -bir Boss‘a- evrilmeme ve yalnızca mermi kovanlarını şeker gibi kusan o arada birki kartal üzerinde değil, aynı zamanda hayatımı hâlâ bir kabusa çeviren eski eşim üzerinde de sonsuz övünme hakkını elde etmeme on iki savaş kaldı. Bu acı verici derecede uzun bir yolculuk olduğundan değil, düşmanlar arasındaki ironik dostluk anlarından oluşan aralara rağmen, savaşların yorucu -klavyeni kıracak kadar yorucu- olmasından. Ama bu iş tanımında var, bu yüzden koşullardan pek şikayet edemem. Eh, keşke kavgaya atılmadan önce bullet hell oyunları ile daha fazla zaman geçirseymişim. Sanırım Boss Up birçok şey. Öncelikle, yüksek tempolu arcade nişancı oyunlarına yazılmış, kurşun yüklü bir aşk mektubu -bu kavram, yalnızca serbest akışlı bir twin-stick nişancının adrenalin patlamasından zevk alanlara değil, aynı zamanda yaklaşan başarısızlıkla gelen negatif enerjiye de aşina olanlara hitap edecek türden. Bunu sevgiyle söylüyorum, ancak açık olmak gerekirse, Boss Up adımlarınızı yavaşça atarken elinizden tutacak türden bir oyun değil, en ufak hatanızda bile sizi uyaracak bir oyun da değil. Bunun yerine, size berbat olduğunuzu söylüyor ve bu yetersizliğinizi, aptalca acımasız ölüm sekanslarında ve sürekli tekrarlanan, gülünç derecede zorlu durumlar döngüsünde yansıtıyor. Bu bile başlı başına bir çok insanı oyundan soğutuyor. İşin iyi tarafı, Boss Up zamanınız ve sabrınız için sizi ödüllendiriyor. Kabul, ödüller her zaman fedakarlığa değer hissettirilmiyor, ancak yalnızca on sekiz aşamadan oluşan nispeten kısa bir kampanyada size küçük dopamin dozları damlatmak için takdire şayan bir çaba sarf ediyor. Bu yeterli mi? Belki.

Mermiler & Kan Açlığı

Geçmişten twin-stick nişancı oyunlarına aşinaysanız, Boss Up‘ın kartlarını nasıl oynadığına dair muhtemelen bir fikriniz vardır. Geleneksel bullet hell oyunlarına benzer şekilde, oyun sizi daha çok agresif dünyaların yırtıcı bir ortamına dalıp yan kaydırmalı bir çılgınlık içinde kaos yaymaya zorluyor. Bununla birlikte, kaçınılması gereken binlerce mermi ve füze, savaş açılacak devasa boss’lar ve inanabiliyorsanız, biraz gerekli intikam için pazarlık yapılacak eski eşler var. Ama ona daha sonra değineceğiz. Boss Up‘ın acımasız derecede zor bir bullet hell arcade nişancısı olmasının yanı sıra, oyun aynı zamanda birkaç farklı türe de bir saygı duruşu. Özünde ise, o, doymak bilmez derecede karmaşık bir kitlesel imha silahı -dürüst olmak gerekirse, beyninizle biraz fazla oynamaktan keyif alan, duygu ve renk yüklü bir duyusal bombardıman. Ama bence tüm bunlar onun cazibesinin bir parçası. Gerçekten de, oyun kolay bir yürüyüş değil, ne de sizi mekaniklere alıştırmak veya küçük başarılarınız için sizi övmek niyetiyle yapılmış. Daha iyi bir tanım bulamazsak, o bir kan gölü ve ilkel katliam buketine davetiyedir. Eğer bu, hemen kaçınmayı tercih edeceğiniz bir yolculuksa, dürüst olmak gerekirse, sizi suçlamam.

Elma Arabasını Sallamak

Boss Up‘ın benimsediği diğer türlere dönecek olursak, oyun şaşırtıcı derecede çeşitli, her birinin kendi enerjik özellikleri, hareket tarzı ve kuralları olan savaşlar içeriyor. Örneğin, bir savaşta, boss’u eski moda bir mermi yağmuru tarzında yenmek zorunda değilsiniz, bunun yerine bir yarışta -bitiş çizgisine doğru güçlendirilmiş, arcade tarzı bir sprintte- yenmeniz gerekiyor. Ayrıca, oyunun genel temeli üzerine serpiştirilmiş, tuhaf bir flört simülasyonu, 2D bir platform savaşı ve B-film klişelerine yakışır bir diyalog katmanı gibi ek bölümler de var. Sanırım tüm bu hareketli parçalarla birlikte, oldukça öngörülemez bir ziyafet sunuyor. Yalnızca bu türleri daha derinlemesine keşfetmeye yetecek kadar uzun süre kalmaması üzücü. Belki de bu iyi bir şeydir. Mekanik açıdan bakıldığında, Boss Up öğrenmesi aşırı derecede zor değil, ancak çözülmesi büyük bir sabır ve kararlılık gerektiriyor. Tipik bir bullet hell oyununa benzer şekilde, çoğunlukla çeşitli dağınık alanlardan kaçınmayı, yuvarlanmayı ve ani manevralar yapmayı içeriyor; bu sırada sinir bozucu derecede haksız kazanma koşullarını aşındırmak ve kovalamak için düşünmeden mermiler savuruyorsunuz. Ve iplerini öğrenmenin ve dünyayı arkaik bir şekilde tahrip etmenin eğlenceli bir süreç olup olmadığı sorusuna gelince –evet, öyle, ancak ihtişamı cezalandırıcı derecede dezavantajlı durumlarla takas eden bir mermi çılgınlığından doğal olarak bekleyeceğiniz gibi, kendi eksiklikleri de var. Görsel olarak, Boss Up bir arcade nişancı oyununun olağan formülünü sarsacak özellikle heyecan verici bir şey yapmıyor. Bununla birlikte, klasik formatların hazinesine hayat üfleme konusunda iyi bir girişimde bulunuyor; gösterişli tarzı, eski okul nişancı oyunlarının hayranları için mükemmel bir zaman kapsülü oluşturuyor.

Hüküm

Boss Up, oyuncularını aksiyona alıştırmak için frenleri sık sık gevşetmeyen, son derece zorlu bir bullet hell nişancı oyunu sunuyor. Yalnızca bu nedenle, bir çok oyuncunun, özellikle de daha misafirperver ve çok daha az korkutucu bir nişancı oyununa gömülmeyi umanların, burada sağlam bir zemin bulmakta zorlanacağını hayal edebiliyorum. Basitçe söylemek gerekirse, Boss Up o tür bir oyun değil; o, mermi ve epik savaşlar, sıkıcı sürprizler ve yaklaşan başarısızlıklarla dolu bir kan gölü. Ancak eğer bu iştahınızı kabartmaya yetiyorsa, o zaman açlığınızı gidermek için burada fazlasıyla ziyafet olduğunu garanti edebilirim. Boss Up dünyanın en uzun nişancı oyunu olmasa da, geniş aşama ve boss savaşı yelpazesinde ciddi bir yumruk gücüne sahip. Karakter tasarımı da, oyundaki her boss’un hem yumruk atılası hem de kötü niyetli derecede benzersiz hissettirilmesine rağmen, onu daha da çekici kılan bir şey. Ama yine, bu, Boss Up‘ı kendi liginde bir rakip yapan küçük bir detay. Seçtiği türler koleksiyonu için güçlü bir aday mı? Sanırım öyle, evet, her ne kadar acımasız mekanikleri ve aşama tasarımı nedeniyle birçok nefret uyandırabilse de. Ama özetle, bu bir bullet hell -yani sanırım bunu olduğu gibi kabul edebilirsiniz.