Silent Hill: Townfall Recenzja (PS5 & PC)

Wypłynąwszy na brzeg nadmorskiego miasteczka St. Amelia, nie znając swojej przeszłości ani powodów, dla których tu jesteś, rozpoczynasz Silent Hill: Townfall z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Jak zwykle w serii, szukasz zaginionego bliskiego i odkrywasz tajemnicze wydarzenia wokół siebie. W przypadku St. Amelia, ponownie oddaliłeś się od oryginalnego Silent Hill ustawienia w Ameryce i trafiłeś do Szkocji. Akcja rozgrywa się w 1996 roku, choć niektórzy mogą rozpoznać autentyczne szczegóły i miejsca zaczerpnięte z rzeczywistej wioski rybackiej St Monans. To niezwykle piękna gra do eksploracji, zanurzona w przytłaczającej atmosferze tajemnicy i depresji. Z pewnością coś tu nie gra, a twoja obecność jest katalizatorem, który rozpoczyna łańcuch zdarzeń: rozwiązywanie zagadek, tajemnic, przetrwanie ataków i wszystko pomiędzy.

Od Silent Hill 2 Remake (2004) i Silent Hill f (2025), Konami udowodniło, że nadal potrafi wywołać dreszcze w Twoim kręgosłupie dzięki przerażającej atmosferze i wciągającym historiom. Ożywili serię, która jest jednym z filarów gatunku survival horror, porównywalnym do Resident Evil. Co ciekawe, tym razem Konami przekazało pochodnię kolejnego eksperymentalnego studia. Szkockie studio Screen Burn Interactive stoi na czele projektowania i tworzenia najnowszego wpisu w serii Silent Hill. Relatywnie nowo powstałe studio, które zdecydowanie stanowi ryzyko, mogące pójść w dwie strony. Jednak kiedy zakończyłem swoją przygodę w St. Amelia, wiedziałem, że tak, Konami naprawdę wróciło. Jeśli kiedykolwiek istniały wątpliwości, moja recenzja Silent Hill: Townfall powinna szybko je rozwiać.

Utracona tożsamość

Byłbym przerażony, gdybym wypłynął na brzeg innego kontynentu. Amerykanin jest protagonistą Silent Hill: Townfall, który budzi się z amnezją w St. Amelia. Nie ma nic, co mogłoby wyjaśnić, co się z nim stało i dlaczego trafił tutaj, poza identyfikatorem szpitalnym przywiązanym do jego nadgarstka. Zawiera ono jego imię, Simon Ordell, oraz grupę krwi, co przyda się w dalszej części gry. Najważniejsze jednak jest odkrycie, kim jesteś i jaki jest twój cel w St. Amelia. Dlatego, wchodząc z zasłoniętymi oczami, tak samo jak bohater, zaczynamy dokładnie przyglądać się każdemu szczegółowi. To proste, biorąc pod uwagę, jak zachęcająca jest St. Amelia. 

Raczej zapraszająca jest w powietrzu tajemnicy, które natychmiast maluje na mglistych ulicach, odległych szumach i pewności, że coś przerażającego czai się w cieniach. Chcesz iść naprzód, ale zachowujesz ostrożność wobec tego, co szaleństwo może ujawnić, czy to w zaskakujących zwrotach fabuły, czy w opowieściach środowiskowych. To dość wciągające doświadczenie, stopniowo nadające sens wydarzeniom. Na początku wciąż znajdujesz wskazówki i szczegóły, które rodzą więcej pytań niż odpowiedzi. Nasz bohater nie ma pojęcia, dopóki później nie pojawią się dwie kolejne grywalne postacie. Zoe i Richard mają znacznie większą głębię w swojej przeszłości i roli w St. Amelia. Ich historie wprowadzają cię w wir intensywnych emocji. 

Cicha świadomość

Walczysz z przytłaczającymi tematami winy i straty, które poprzednie Silent Hill gry opanowały tak doskonale. To zdecydowanie Silent Hill historia, im więcej odkrywasz, tym bardziej przyciąga twoją uwagę dzięki zaskakującym zwrotom i satysfakcjonującemu zakończeniu. Być może jedyną moją uwagą jest Simon Ordell, którego pusty płótno może działać na jego niekorzyść jako postaci przyciągającej uwagę. Choć poznajesz jego przeszłość i powody pobytu w St. Amelia, tempo, w jakim nawiązujesz te połączenia, może być przytłaczające, przynajmniej w porównaniu do Zoe i Richarda, których temperament od razu pobudza zmysły.

Kolejnym mocnym elementem narracji jest otoczenie, które posiada imponujący design i szczegóły. Wydaje się być miejscem, które mogłoby istnieć (i rzeczywiście istnieje w rzeczywistości), jednak deweloperzy włożyli naprawdę dużo wysiłku, aby zapewnić dokładność i autentyczność. To ogólne przedstawienie miasta, które wydaje się odizolowane, by później ujawnić swoje ukryte wrogości. Wszystko jest przytłoczone mgłą, a wkrótce odkrywasz, że mgła jest jedynie narzędziem maskującym prawdziwe niebezpieczeństwo czające się w tym przerażającym miejscu. Z pewnością odczuwasz ukłucie niepokoju, gdy starasz się pozostać niewidzialnym wobec zagrożeń wokół siebie. Czujesz strach, nie z tego, co widzisz, lecz z tego, co wyobrażasz sobie, że może cię zranić i zabić. To szczegółowy, przytłaczający i żyjący świat, nawet jeśli to, co oddycha, nie jest od razu widoczne.

Fałszywa nadzieja

Rozgrywka nie powinna cię zaskoczyć, jeśli grałeś w wiele gier survival horror. Szczególnie w gry psychologicznego horroru, które polegają bardziej na skradaniu niż na akcji. W rzeczywistości odkryjesz, że masz większe szanse na przeżycie, jeśli pozostaniesz cichy, ukryty i poza zasięgiem wzroku. Oczywiście istnieją opcje walki, ale niewiele jest tak solidnych jak w Resident Evil. Masz przedmioty, które możesz podnieść w otoczeniu i użyć jako broni kłutej. Niestety, łatwo się łamią i mogą zostawić cię na lodzie wobec groźnych wrogów. Wtedy bieganie staje się jedynym rozwiązaniem, a pozostanie poza wzrokiem – koniecznością. Możesz strzelać z niektórych broni, ale i tak są one ledwo wiarygodne. Amunicja wyczerpuje się tak szybko, nie wspominając o tym, że pistolety są strasznie głośne. Może być zabawne opróżnianie magazynków w kierunku wroga, który na to zasłużył, ale za jaką cenę? 

Jeśli znajdziesz się w klaustrofobicznych obszarach gry i popełnisz błąd, alarmując wrogów swoją obecnością, ucieczka stanie się prawie niemożliwa. Najprawdopodobniej będziesz biegać w kółko, utkniesz w rogu, a wrogowie nie pomyślą nawet o rozerwaniu cię na strzępy. W takiej sytuacji możesz podnieść swoje zdrowie przy pomocy przedmiotów leczniczych i nawet wskrzesić się za pomocą worków dożylnych. Kiedy naprawdę ich potrzebowałem, worki dożylne uratowały mnie przed koniecznością ponownego wczytania ostatniego zapisu. Mimo to warto zachować rozwagę, mądrze gospodarując zasobami i dbając o to, by unikać śmierci. To właśnie radość z survival horrorów – przetrwać wrogów, którzy są zdecydowanie silniejsi i zabójczy niż ty. 

Lie in Wait

Więc jesteś zmuszony do stealth. Używam słowa „zmuszony”, bo, cóż, nie zawsze jest to najlepszy system, do którego się przyzwyczaić. Silent Hill: Townfall daje ci stary skaner reliktów, który wykrywa, kiedy wrogowie są w pobliżu. Potrafi wykrywać tylko jednego wroga naraz. Dlatego musisz nieustannie skanować poziomy. Strategia polega na określeniu, gdzie znajduje się wróg, i jeśli jest w pobliżu miejsca, do którego zamierzasz się udać, musisz poczekać, aż się przemieści. To może zająć sporo czasu, zmuszając cię do ukrywania się przez frustrujące okresy. Mimo to fajnie jest zaglądać za rogi i próbować dostrzec wroga. W innym wypadku skradanie to po prostu ukrywanie się i czekanie, aż wrogowie opuścią swoje pozycje. 

Rzucanie przedmiotów, aby odwrócić uwagę wrogów, jest możliwe, albo możesz włączyć pobliski radio. Szkoda, że nie ma więcej kreatywnych sposobów na naprawdę ciche omijanie wrogów. Podoba mi się, jak niektóre gry survival horror dodają różne typy przeciwników. Niektóre mają zaburzenia wzroku, inne są nadwrażliwe na dźwięk. Ta różnorodność budzi niepokój. Poza tym pozostaje ostatni kluczowy element rozgrywki – rozwiązywanie zagadek. I w tej dziedzinie muszę przyznać, że Silent Hill: Townfall trafił w dziesiątkę. Niektóre zagadki to prawdziwe łamigłówki. Inne angażują w eksplorację w poszukiwaniu przedmiotów potrzebnych do ich rozwiązania. Zagadki to obszar, w którym Silent Hill zazwyczaj odnosi sukcesy.

Verdict

Z uwzględnieniem wszystkich zalet i wad, czy Silent Hill: Townfall warto zagrać? Zdecydowanie tak. Jednak twoje pełne zaangażowanie powinno iść w parze ze świadomością, że sekcje skradania mogą być frustrujące. Będziesz musiał ukrywać się i czekać długie okresy, aż wróg opuści swoje miejsce. Oczywiście dostępne są opcje ataku bronią kłutą i nawet bronią palną, ale są one znacznie mniej niezawodne. 

Twoim najlepszym rozwiązaniem jest skradanie, które niestety nie jest tak głębokie ani strategiczne, jakbyś tego pragnął. Na szczęście zagadki i zwłaszcza fabuła, włącznie z postaciami i otoczeniem, w pełni spełniają swoją rolę. Są wciągające, fascynujące i utrzymają twoją uwagę, gdy będziesz próbował rozwikłać, jakie potworności nawiedzają St. Amelia. 

Masz mnóstwo pytań na początku swojej podróży w Silent Hill: Townfall, a ich rozwiązywanie to najlepsza część doświadczenia, głównie dlatego, że jest niepokojące i może prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów.