Cozy Forest Cafe – Recenzja (PC)

Nie ma nic przytulniejszego niż Nom Nom: Cozy Forest Cafe. To prawie jak powrót do czasów konsoli Nintendo DS – do ciepłych popołudni spędzanych na dodawaniu dekoracji do uroczych zakamarków, uzbrojonym jedynie w zużyty rysik i mały zestaw narzędzi do dopasowywania najdrobniejszych elementów kolorowej układanki. W tym świecie mam jednak do dyspozycji więcej niż w jakimkolwiek wcześniejszym kreatorze na DS. Kawiarnia to tylko lukier na torcie; warstwy pod spodem kryją jednak o wiele więcej skomplikowanych detali, a absurdalnie urocza estetyka wizualna sprawia, że jest to znacznie bardziej kuszące.

Przede wszystkim, Nom Nom: Cozy Forest Cafe to przyjazna początkującym hybryda gry biznesowo-rytmicznej, która przemyca swój urokliwy czar w elementy kreatywnego dekorowania i dynamiczne minigry rytmiczne. Jako gracz w tym cukierkowym świecie masz szansę zaprzyjaźnić się z lokalnymi sąsiadami, uczyć się przepisów, dostosowywać własną przestrzeń roboczą i inwestować zasoby w rozległe ulepszenia oraz składniki, wszystko to, podtapiając do chwytliwych melodii utopii skupionej wokół gumy balonowej, kremowych lemoniad, ciast, gofrów i lodów. Trochę jak tradycyjny symulator kulinarny, ale z przyjaźniejszymi klientami i mniejszą konkurencją na drodze do tego ważnego podium.

Gofry & Posypki

Stwierdzając oczywiste, Nom Nom: Cozy Forest Cafe nie szczyci się byciem wymagającym przedsięwzięciem biznesowym, lecz raczej gładkim, wprowadzającym doświadczeniem, które faworyzuje swobodną rozgrywkę ponad bezlitosną konkurencją. W związku z tym nie zmusza cię do terminowego wykonywania zadań, ani nie rzuca wyzwania, byś wychodził poza swoją strefę komfortu dla zysku z częstych kamieni milowych. Nie, gra po prostu daje ci czas, byś mógł płynnie przechodzić przez kolejne etapy i budować swoje kulinarne imperium w dowolny sposób, który uznasz za odpowiedni lub na tyle relaksujący, by usprawiedliwić poświęcony czas i wysiłek. I wiesz co? Czasem właśnie tego potrzebujesz: pretekstu, by spędzić kilka godzin na graniu dla samego grania. Nie potrzebuje do tego wstążki, ani nie musi być niczym więcej.

W sercu wszystkich tych uroczych dodatków i momentów przesiąkniętych tęczą znajduje się prosta gra rytmiczna, która wymaga synchronizacji z bitem – czynność, którą możesz wykonywać, przeglądając przepisy i realizując zamówienia dla klientów. To proste zadanie i z pewnością nie wymaga dużego wysiłku ani zaangażowania. Ale o to właśnie chodzi. Bo choć gra oferuje ci mnóstwo ścieżek do odkrycia, to w żadnym momencie bez skrupułów nie sugeruje, byś żonglował tysiącem zadań jednocześnie. Przyznam, że rozkręca się dość powoli, ale to także mnóstwo frajdy, by usiąść i współpracować z nią, choćby dla miłych gestów i ciepłego poczucia wspólnoty, które splata się z opowieścią i jej urokliwymi zwierzątkami z podwórka.

Dziwaczne Wyroby Cukiernicze

Jak na stosunkowo mały indie, powiem, że dostępny jest solidny wybór kolekcjonerskich przedmiotów opartych na progresji oraz kreatywnych opcji do wyboru. Oprócz zwykłych, skupionych na rytmie technik gotowania, masz również swobodę angażowania się w dekorowanie, aranżację i szczerą sztukę rozmowy, przy hojnej liście znajomych postaci i zestawie wizualnym obejmującym ogromną gamę konfigurowalnych elementów scenografii, które zajmą cię na wiele godzin. To wciąż krótka gra o niewielkiej formule, ale otrzymała też mnóstwo serca i wigoru, kolorowych osobowości i interaktywnych elementów. I to właśnie bardzo mi się w niej podoba: fakt, że mimo braku pełnego ciężaru kulinarnego dzieła, wnosi na stół mnóstwo smaku i piękne poczucie wspólnotowej harmonii na pierwszy plan swojego świata.

Nie ma tu zbyt wiele “fabuły”, w którą mógłbyś się zagryźć, choć jest mnóstwo szczerych rozmów, które możesz dzielić ze społecznością, gdzie każdy bywalec ma swoje własne, unikalne gusta i preferencje, historie i doświadczenia do odblokowania. I przypuszczam, że o to właśnie chodzi: nawiązywanie silnych więzi z klientami, aby odblokować więcej przepisów, więcej możliwości, a przede wszystkim więcej przestrzeni do popisu dla twojej kreatywnej mocy i tym podobnych. To prosty pomysł, który widzieliśmy już setki razy, ale oddając sprawiedliwość, gra niezwykle dobrze oddaje jego istotę w swoim własnym, zamkniętym uniwersum.

Chociaż nie ma tu zbyt wiele wyzwań do rozwikłania, Nom Nom: Cozy Forest Cafe ma spory apetyt na różnorodne przepisy i dekoracje, które często mogą wymagać dodatkowych magicznych akcentów lub unikalnych składników, aby zaspokoić potrzeby gości. Poza kilkoma osobistymi ulubieńcami, które wymagają dodatkowej warstwy smaku, nie ma się jednak zbyt wiele czym martwić. Krótko mówiąc, to urocza i prosta przygoda z dekorowaniem, która łączy rytmiczne podpowiedzi i ciasta, pośród kilku innych kreskówkowych ozdobników wizualnych.

Werdykt

Nom Nom: Cozy Forest Cafe dostarcza idealnie czystą i przytulną indie-hybrydę biznesowo-rytmiczną z mnóstwem artystycznego polotu i radosnych mini-gier, konfigurowalnymi elementami scenografii i bąbelkującymi osobowościami, by stworzyć łatwą w graniu kulinarną przygodę dla wszystkich grup wiekowych. Wciąż jest w podobnym smaku co wiele symulatorów zarządzania kuchnią na rynku, ale ma też mnóstwo własnych, unikalnych składników, smakowitych rozrywek i cech, co czyni ją bardziej wszechstronną i godną alternatywą dla tradycyjnego symulatora gotowania. I to wiele o niej mówi, naprawdę.

Jeśli, przez jakiś przypadkowy zbieg okoliczności, podoba ci się pomysł zanurzenia się w bulgocącym kotle cukrowych aktywności kulinarnych i dziwnie satysfakcjonujących przepisów opartych na rytmie, to pokochasz wgryźć się w Nom Nom: Cozy Forest Cafe i jej smakowity serwis znanych dań i bliskich postaci. Jest krótka, orzeźwiająca, a przede wszystkim zaskakująco przyjemna kulinarna przyjemność, która ma wiele do zaoferowania, mimo że jest raczej szybką i prostą przystawką niż pełnoprawnym, wielodaniowym doświadczeniem kulinarnym dla zmysłów. Czasem jednak właśnie tego potrzebujesz, by podrażnić kubki smakowe i zaostrzyć apetyt.