Recenzja gry Microtopia (PC)

Obecnie stanowię jedność z robo-ulowym umysłem zbiorowym, pełen zapału, by poddać tę teorię próbie. Jestem Królową, ale bez dobrze naoliwionej infrastruktury i linii lojalnych poddanych, które utrzymałyby zautomatyzowany świat w całości – brakuje mi konkretnego wsparcia, by wprowadzić tę niewielką kolonię w erę innowacji. Podobnie jak ci, którzy powstali przede mną u podnóża gór, droga przede mną jest aż nazbyt jasna – stworzyć sieć, przyłączyć podobnie myślący umysł zbiorowy i zaspokoić potrzebę automatyzacji wszystkiego, co nie jest pod kluczem. Ale gdy przychodzi co do czego, mam zwyczaj upadać na ostatniej przeszkodzie. Może jest zbyt wiele do zrobienia, a może biorę na siebie trochę za dużo odpowiedzialności. Albo może po prostu porównuję niemal każdy aspekt Microtopii z innymi symulatorami automatyzacji, zapominając o fakcie, że mrówki myślą inaczej i że kiepski umysł zbiorowy nie jest samowystarczalny. Mam trochę doświadczenia w dziedzinie automatyzacji systemów i manipulowania ich przebiegiem w celu osiągnięcia prestiżowych wyników – wystarczająco, być może, by znać się na wielotorowej taśmie transportowej i wszystkich jej przeplatających się mechanicznych urządzeniach. Ale mrówcze kopce to zupełnie inna liga, a robomrówki takie jak te w Microtopii są zupełnie odrębnym gatunkiem. Jest tam umysł zbiorowy, widzisz, i jeśli się z nim nie zintegrujesz, to jesteś tylko tak dobry, jak twoi najwięksi wrogowie. I jeśli jest jedna rzecz, której nauczyłem się podczas mojej przygody z Microtopią, to to, że każde zadanie, niezależnie od jego rozmiaru, wartości czy celu, było wysiłkiem zbiorowym. Jeśli nie zaadoptowałeś tego umysłu zbiorowego, miałeś niewielkie szanse na ustanowienie się siłą, z którą konkurujące kolonie muszą się liczyć.

Automatyzować

Microtopia nadaje klasycznemu symulatorowi automatyzacji nowy obrót dzięki swojej własnej unikalnej, mrówko-centrycznej konfiguracji. Oprócz mocnego nacisku na ogólny akt kolonizacji i monopolizacji ula (podróż pozwala na rozbudowę i tworzenie rozległych, niezależnych kolonii, tak dla kontekstu), skupia się również na gigantycznych drzewkach technologicznych, formowalnych batalionach strażników i wynalazców oraz wymiennych sieciach robotycznych. U swego podstawy to tradycyjne doświadczenie automatyzacyjne, ale dzięki sprytnemu dodaniu kilku dogłębnych stacji ulepszeń, unikalnych gatunków mrówek i konfigurowalnych bramek logicznych, nagle staje się czymś więcej. O tak, to gra o automatyzacji – ale to także gra taktyczna z głębokimi pokładami mentalności ulowej. Podróż zaczyna się w stosunkowo prosty sposób: tworzysz bramki logiczne – niestandardowe ścieżki, które pozwalają twoim mrówkom przejść i spełnić określone kryteria zadania – i używasz serii mrówek-wynalazców, aby odblokować większe korzyści na nadrzędnym drzewku technologicznym. W miarę jak gra postępuje, stopniowo zaczynasz zdobywać więcej punktów z ciągle rozszerzającej się kolonii, których możesz użyć do tworzenia wydajniejszych mrówek, przyspieszania produkcji i karmienia Królowej, aby zdobywać więcej zasobów. Proces produkcji trwa, a z każdym nowym punktem technologicznym, który ustanowisz, otwiera się przed tobą kolejna ścieżka, skutecznie dając ci możliwość rozszerzenia zasięgu i zapuszczenia korzeni w alternatywnych ulach. W skrócie: budujesz, konsumujesz i ewoluujesz. To, w przeważającej części, jest twoja rola jako nadzorcy robotycznych uli.

Jesteśmy Jednością

Nie powiedziałbym, że to gra wymagająca, choć jest to tytuł, który może sprawić jedną lub dwie początkowe trudności osobom z małym doświadczeniem w symulatorach automatyzacji lub budowy miast. Jeśli potrafisz przejść do porządku dziennego nad olbrzymim systemem drzewka technologicznego, który służy jako główny punkt postępu w grze, to szczerze mówiąc, nie ma się o co absurdalnie martwić. W rzeczy samej, jeśli możesz skierować swoje zasoby w niezbędną infrastrukturę i odblokować odpowiednie węzły na drzewku umiejętności tak wcześnie, jak to możliwe, to nic nie stoi na przeszkodzie, byś na pierwszej próbie zaczął zmierzać ku tej końcowej sagę. Naturalnie, prawdopodobnie natkniesz się na jedną lub sześć krzywych uczenia się, ale dzięki hojnej porcji przydatnych samouczków i systemowi kamieni milowych, który jest zarówno płynny, jak i intuicyjny, będziesz miał trudności ze znalezieniem jakichkolwiek poważnych problemów we wczesnych partiach podróży. Oczywiście, gra polega na testowaniu świeżych taktyk w celu poprawy ogólnej wielkiej strategii i w żadnym momencie nie zniechęca cię do przyjęcia złej taktyki. W miarę jak naturalnie zaczynasz posuwać się naprzód i rozwijać węzły na swoim drzewku technologicznym, istniejące bramki logiczne i rutyny stają się bardziej dostrojone do twojego zachowania i ideologii. I mniej więcej wtedy Microtopia znajduje swój grunt – gdy początkowe granice zostały wyznaczone, a „zwycięska” formuła została ustalona, by zrobić miejsce dla większych innowacji i inwestycji. To, zabawnie rzecz ujmując, późniejsza część procesu automatyzacji jest tą zabawną. Ale to w zasadzie można się spodziewać po tego rodzaju projektach automatyzacyjnych „od pucybuta do milionera”.

Robienie gór z mrowisk

Grafika w Microtopii jest zaskakująco przyjemna. I nie tylko przyjemna, ale także znacznie bardziej solidna i imponująca wizualnie niż spora część alternatywnych symulatorów automatyzacji na rynku. Pomaga też fakt, że gra wyposażona jest w elegancki, choć często mało inspirujący system interfejsu użytkownika, który jest zarówno tematycznie trafiony, jak i usiany wieloma fantastycznymi cechami bio-mechanicznymi. Podobnie, projekt dźwięku i ogólna atmosfera wybranej futurystycznej lokalizacji są miłym uzupełnieniem interfejsu. Naprawdę nie mogę się zmusić, by złożyć skargę na cokolwiek z tego. Jeśli chodzi o techniczne wpadki, Microtopia ma jedną lub dwie drobne zawirowania. Cóż, nie posunąłbym się tak daleko, by stwierdzić, że w kodzie tkwi coś szczególnie gryzącego, ale też skłamałbym, gdybym powiedział, że każda bramka logiczna, którą stworzyłem podczas mojej kariery, była konstrukcyjnie solidna i wystarczająco zdolna, by przepuścić też tępe mrówki. Jak się okazało, kilka mrówek faktycznie co jakiś czas utykało na torze, co oznaczało, że musiałem albo zignorować ich istnienie, albo wymyślić coś, by utrzymać je na przydzielonym torze. Nie był to błąd z definicji; po prostu niektóre mrówki nie chciały współgrać z kodem im przypisanym. Ale hej – przy tak wielu mrówkach i tak wielu bramkach, można się było tego spodziewać, zgaduję.

Werdykt

Microtopia oferuje czyste, uporządkowane i dobrze zrównoważone doświadczenie automatyzacji, które jest konsekwentnie satysfakcjonujące, angażujące i potrafi trzymać cię w napięciu, gdy nawigujesz przez jego naturalne wciągacze. Oprócz tego, że ma więcej niż wystarczająco bramek logicznych do przesiania i punktów technologicznych do wyznaczenia i rozwinięcia, zapewnia także gigantyczną gamę konfigurowalnych kolonii, z których każda charakteryzuje się własnymi wyzwaniami, sieciami i hierarchią. Wystarczy powiedzieć, że na tych kościach jest sporo mięsa, więc jeśli szukasz na rynku solidnego projektu automatyzacyjnego, to ten świeży zwrot w gatunku powinien odhaczyć wystarczająco pól, by zagwarantować twoją uwagę na kilka godzin czy coś koło tego.