Recenzja Forbidden Solitaire (PC)

Forbidden Solitaire wstrzykuje meta-paliwo, nasączone kodem z lat 90., do krwi przyjaznego CD-ROM-u – rzekomo „przeklętej” gry, która, przynajmniej według archiwów internetowych, była znana z zabijania swych graczy. Więc, wyobraźcie sobie moje zaskoczenie, gdy znalazłem egzemplarz w lokalnym sklepie z używanymi rzeczami. Powinienem go pozostawić, aby zbierał kurz. Jednakże, coś pobudziło moją ciekawość – swędzenie , które pragnęło udowodnić, że jest to tylko aplikacja, która nie ma wpływu na duszę. Przyjaciel ostrzegał mnie, aby nie uruchamiać go. Natomiast, myśli natrętne i brak superstycji mieli większy wpływ na mnie. Chciałem wrócić do lat 90. i chciałem zobaczyć, czy tak zwana Forbidden Solitaire może zabić tak samo, jak może cofnąć czas.

Jako dziecko lat 90., nie zajęło to dużo czasu, aby paliwo nostalgii wstrzyknęło się bezpośrednio do moich żył. Straszny współczynnik proporcji; niskopoligonalne wizualizacje; przesadna narracja; i bezwstydnie nachalne ściany tekstu, które krwawiły czcionką Times New Roman. Po prostu, było to jak spacer wzdłuż alei pamięci – do czasu, kiedy wszystko było podrzędnego poziomu, a jednak tak kuszącego i pulchnego w dotyku. Uwielbiałem to. Ultravioletowe ekstrakty z lochu pokrytego mitycznymi stworzeniami; gromki głos narratora, który nie mógł powstrzymać się od nadkompensowania braku technicznego polerowania i graficznej złożoności. To było jak w domu. To było jak lata 90.

Pomiędzy wpadaniem w FMV-utworzoną norę starego i pozornie uszkodzonego CD-ROM-u, często znajdowałem się w sytuacji, w której byłam zmuszony do powrotu do teraźniejszości. Bańka czatu pojawiała się na pulpicie, a małe bloki tekstu pojawiały się, aby zakłócić podróż nostalgii i zniszczyć immersję.

„Czy nadal grasz w tę grę?” Zmartwiony przyjaciel zadawał mi to samo pytanie jak zegar, gdy ja, zgubiony w przeszłości, natychmiast zamykałem zakładkę, nie myśląc dwa razy o przywiązaniu wycinka gazety przedstawiającego śmierć byłego gracza. Nie miałem czasu, aby się nad tym zastanowić. Miałem grę Solitaire , którą musiałem wygrać, a także cały kwiat warstw lochów wypełnionych potworami, które mogłem rozkoszować się.

Solitaire było znajome – wygodne , nawet. Nie wymagało lewej nogi, aby zrozumieć podstawy klasycznej gry karcianej w tym zakresie. W rzeczywistości, większość Forbidden Solitaire była tak prosta, jak tylko można było sobie wyobrazić – wymagała od gracza sformułowania fundamentu, kolekcji kostiumów i zastosowania okazjonalnego modułu punktowego. To było proste, znajome i chwiejące się na pulpicie w stylu Windows 98, pełne nostalgii. Stopniowo trudniejsze, oczywiście, ale ogólnie dość łatwe do nauczenia i rozgrywania.

Jeśli nie były to krótkie momenty szybkiej gry w solitaire, które łączyły doświadczenie, to były to fragmenty nowoczesnego horroru – rozmowy, raporty prasowe i załączniki, które sprawiały, że wierzyłem, iż idę ścieżką, z której nie mogę się wydostać. To nie czuło się, jakbym wygrał szanse lub zbliżał się do końca. Raczej, czuło się, jakby każde małe zwycięstwo było krokiem w złym kierunku. Gra ukrywała więcej sekretów niż potworów i chciała , abym odblokował drzwi, aby ujawnić prawdę.

Wystarczy powiedzieć, że fani PSX z pewnością znajdą godny portal do przeszłości w Forbidden Solitaire. Gra może być dość prosta – aby angażować się w krótkie gry w solitaire, aby odblokować drzwi, konfrontować się z wrogami i postępować głębiej w loch – ale ogólna kompozycja jest zarówno nostalgiczna, jak i głęboko zakorzeniona w lekkich uderzeniach horroru. Przerażające? Nie. Ale niespodziewanie kuszące i, w pewnym stopniu, niepokojące. Szczerze, nie mogłem prosić o więcej. To było grube, pulpe i pękające na szwach ze wszystkimi B-movie’owymi cechami, które pokochałem w latach 90.

Pomimo tego, że większość Forbidden Solitaire jest pokryta tradycyjnie podrzędną skórą i zdjęciami, które pasują do okresu, sama gra działa raczej dobrze, z gładką grą karcianą i stabilnym, ale sprawiedliwym balansem, który sprawia, że doświadczenie jest bardzo przyjemne. Z dodatkiem pikselowych skoków i niektórych nowoczesnych, VHS-podobnych ujęć, aby nasmarować zawiasy, gra prezentuje się jako dobrze zrównoważona miłość, która przypadkowo ujmuje najlepsze z obu światów. Czy jest genialna? Nie. Czy jest najlepsza od Solitaire? Nie. Jednak dodaje nową warstwę do znajomej konstrukcji – i to się liczy.

Jak w przypadku większości ody do starej wierności PSX, jest niepokojąca atmosfera, której nie można w pełni wyjaśnić. Jeśli jesteś fanką starych, makabrycznych horrorów CD-ROM, to będzie to jak dom z dala od domu. Ale dla tych, którzy oczekują więcej, może nie pokazać swojej największej wartości w talii, którą oferuje. Ale to właśnie sprawia, że jest tak dobrze – fakt, że uchwytuje istotę swojego wybranego tematu. Może nie jest idealna, ale uderza w sedno z infusionami janku z lat 90. i B-movie’owego pulp.

Werdykt

Forbidden Solitaire łączy rustykalną rdzę starej gry CD-ROM z wystarczającymi nowoczesnymi elementami wizualnymi, aby dostarczyć przekonujące zanurzenie w głębokie lochy znanej gry karcianej. Chociaż dość krótkie i pozbawione dużej głębi w dziale gry, sama gra reprezentuje najlepsze ze starych gier biurkowych – i to się liczy. I dlatego, nie mogę powstrzymać się od śpiewania jej pochwał. Oczywiście, może brakować nowoczesnych innowacji, ale szczerze, nie chcę nowoczesności. Szczerze, jestem więcej niż zadowolony, że mogę spędzić trzy godziny, relaksując się w dniu z mojego dzieciństwa. Forbidden Solitaire, dziękuję, dostarcza to samo zaproszenie.