Expelled! Recenzja (PC)

Rozdarty jestem między dwiema bardzo różnymi szkołami myślenia – pierwsza to sprawa nieco dramatyczna i w pewnym stopniu sadystyczna, a druga prostsza, choć bardziej katastrofalna. Waham się, bo z jednej strony mam okazję wziąć na siebie winę za zbrodnię, której nie popełniłem, ale z drugiej strony mam subtelną władzę, by zwalić ją na inną uczennicę tej prestiżowej szkoły z internatem dla „uzdolnionych” dziewcząt. Jeśli wybiorę tę pierwszą drogę, prawdopodobnie zostanę wydalony przed następnym semestrem; jeśli wybiorę tę drugą, bez wątpienia będę musiał zmierzyć się z innym problemem – faktem, że suwak moralności unoszący się nad moją głową najprawdopodobniej się wyczerpie i zmusi mnie do rozważenia alternatywnych opcji na moje przyszłe zejścia do świata akademickiego. Będę szczery – jestem w kropce. Nie będę cię okłamywać, Expelled! postawiło mnie pod ścianą. Oto ja, przeskakuję między zajęciami i buduję mosty z potencjalnymi koleżankami z klasy, które w przyszłości mogę lub mogę nie wbić noża w plecy, zastanawiając się, czy zebrane dotąd dowody wystarczą, by wysunąć wiarygodny argument przeciwko twierdzeniu, że to ja, z nieznanego mi powodu, wyrzuciłem uczennicę przez okno. Dla ścisłości, jestem niewinny – ale to nie znaczy, że jestem poza zasięgiem reflektorów; społeczność uczniowska szkoły z internatem uważa, że za tą tragedią kryje się ukryty motyw. Chyba, gdy już wszystko sprowadza się do sedna, moim problemem jest to, że nie mam wyboru i muszę udowodnić, że się mylą. Albo to, albo zaakceptuję los, który został dla mnie wcześniej napisany. Tak czy inaczej, ta moja podróż nie będzie prosta.

Lekcja Skńczona

Expelled! stawia cię w butach dziewczyny o imieniu Verity – studentki aktorstwa w Miss Mulligatawney’s School for Promising Girls, pozornie nieszkodliwej instytucji edukacyjnej położonej w sercu Anglii. Gra, na sposób prawdziwego dramatu kryminalnego, zaczyna się od tragedii: jedna z prefektek szkoły zostaje wyrzucona przez okno, podczas gdy społeczność uczniowska – kolejna nieokiełznana siła, z którą trzeba się liczyć – postanawia zwalić winę na ciebie. Od tego otwierającego rozdziału masz wybór: udowodnić swoją niewinność, wyruszając na łowiecką wyprawę, by odkryć prawdę, lub po prostu postarać się znaleźć inną biedną duszę, która weźmie winę na siebie. Jednak z każdą podjętą decyzją wiąże się epizod w systemie moralności – oddzielnym suwaku, który, jeśli użyty poprawnie, może zapewnić ci dodatkowe narzędzia, opcje dialogowe lub ścieżki do zbadania. W typowy dla powieści wizualnej sposób, Expelled! zaprasza cię do angażowania się w mnóstwo aktywności; możesz wdawać się w różne rozmowy z uczniami i nauczycielami; zbierać przedmioty o najwyższym znaczeniu, by wspomóc śledztwo; podejmować kluczowe decyzje, które często kształtują przyszłe spotkania; oraz wchodzić w interakcje z określonymi elementami scenografii, aby odblokować dodatkowe obszary, sekrety i inne wskazówki, które pogłębią twoje dochodzenie. W kluczowych momentach tej podróży gracze mają za zadanie formułowanie strategii – punkty zwrotne, które pozwalają posuwać się naprzód w historii na sposób Sherlocka Holmesa. Do odblokowania jest też kilka zakończeń, więc choć możesz skupić się na jednym wniosku za pierwszym razem, nic nie stoi na przeszkodzie, by drugie zanurzenie nie zrodziło alternatywnych scenariuszy. I to świetnie; im większa wartość powtórkowa, tym lepiej.

Mnóstwo Zajęć Pozalekcyjnych

Aspekty rozgrywki nie są tak liczne, jak mogłoby się wydawać, ale nie znaczy to, że Expelled! pozbawione jest interaktywnych funkcji i kluczowych momentów kotwicznych opartych na wyborach. Owszem, zakres gry to w większości tekst, ale przy tak wielu rzeczach do zrobienia, przeżycie gry w całości za pierwszym razem jest niemal niemożliwe. Poza monumentalnym zadaniem oczyszczenia swojego imienia, masz też opcję awansowania na stanowisko Head Girl, nawiązania wyjątkowych przyjaźni, odblokowania ukrytych pomieszczeń i dokumentowania wzorców zachowań każdej uczennicy swobodnie przemierzającej kampus. I choć wszystkie te rzeczy są mniej więcej zawarte w trzydziestominutowym doświadczeniu, fakt, że możesz zmieniać style gry w każdej sesji i wciąż znajdować coś nowego do odkrycia z każdą mijającą turą, czyni to wszystko tym bardziej intrygującym. Jeśli chodzi o styl artystyczny, który przyjmuje Expelled!, ech – nie posunąłbym się do stwierdzenia, że jest wypchany po brzegi wszystkimi kolorami tęczy; wręcz przeciwnie, składa się głównie z mrocznych brązów i żółci. Ale jest odpowiedni, jak sądzę, ponieważ akcja gry rozgrywa się na początku XX wieku i jest to, oczywiście, opowieść niosąca ze sobą stosunkowo przygnębiający bagaż. Ale nawet przy braku graficznej finezji, sama gra potrafi zaprezentować wiele urzekających tła i naprawdę interesujące elementy scenografii. Do docenienia jest tu też świetna praca lektorska, z takimi głosami jak Amelia Tyler z Baldur’s Gate 3, która użycza głosu głównej protagonistce gry, Verity. To też gra solidnie skonstruowana, z niewielką liczbą lub brakiem usterek technicznych, które przyćmiłyby podstawowe doświadczenie rozgrywki lub zakłócały interfejs użytkownika.

Werdykt

Expelled! łączy wciągającą narrację z wieloma kształtowanymi łukami fabularnymi i konsekwentnymi działaniami z ręcznie rysowanym stylem artystycznym, który mocno przypomina potężne powieści wizualne z minionej ery fikcji Flash. Dzięki dogłębnej naturze wielołukowej fabuły i genialnemu włączeniu wszechstronnego systemu moralności, Expelled! zapewnia więcej niż wystarczająco treści, byś wracał na kolejną lekcję pracy śledczej. Jego dialogi i szeroka gama osobowości też nie są wcale złe, z mnóstwem interesujących rozmów, zwrotów akcji, zakrętów i prawdopodobnych scenariuszy do rozwinięcia w stosunkowo obszerniej kampanii zdrady, złośliwości i odkupienia. W swej istocie, Expelled! to dobra interaktywna powieść wizualna z mnóstwem fantastycznych cech i okazji dla graczy, by zgłębić jej tematy i przeplatające się segmenty historii. I z tego samego powodu, łatwo ją polecić, ponieważ ma wszystkie odpowiednie dodatki i funkcje, by stworzyć uderzającą, a co ważniejsze, zapadającą w pamięć podróż ze znaczącą i wpływową, własną strukturą. Jeśli to coś, co łaskocze twoją wyobraźnię, to nie mam wątpliwości, że znajdziesz więcej niż wystarczająco, byś emocjonalnie zaangażował się w ten konkretny, okresowy utwór. Prawdopodobnie nie ukradnie ci całego weekendu, ale z pewnością coś, co utrzyma twój niepodzielny uwagę od momentu, gdy zadzwoni pierwszy dzwonek, do ułamka sekundy, gdy skończy się ostatnia lekcja.