Recenzja Blueberry (Xbox Series X|S)

Czy ktoś tnie cebulę, czy to po prostu ten placek z błękitem, który wydobywa się z melancholijnej piekarni Mellow Games? W każdym razie, nagle czuję, że płaczę przez strony A Memoir Blue – zniszczony, niespokojny i zgubiony w opowieści, która ma znacznie więcej do zaoferowania niż podstawowe interaktywne zagadki i kilka lekkoatletycznych puzzle.

Blueberry, szczególnie, ma znacznie więcej do zaoferowania niż kilka fragmentów podręcznikowych platformówek. Jeśli cokolwiek, to jest to wzruszająca lektura – podróż przez epoki, która zabiera nas, smutnych widzów, przez historię, która jest równie fascynująca, jak i boleśnie intymna. Nadal jest to gra platformowa z elementami platformowymi . Ale to także znacznie więcej niż to. To opowieść, która dotyka rodzicielstwa, traumatycznych doświadczeń , oraz największych eliksirów życia. I ujmuje wszystkie te historie w sposób wybitnie napisany, również, z każdą z nich rozgrywającą się przez całą generację. W jednej chwili jesteś dzieckiem, desperacko szukającym pocieszenia rodzica w burzliwym czasie, podczas gdy w innej jesteś starszym człowiekiem, patrzącym na swoje dawnego ja, próbującym zadośćuczynić przeszłym wydarzeniom.

Blueberry to rodzaj gry, w którą wkradasz się i natychmiast zapominasz, dlaczego tam w ogóle przyszedłeś. Delikatna nić w narracji ciągnie za Twoje serce, i ciągnie Ciebie w podróż epizodyczną, gdzie chemia uspokaja podstawową platformówkę, a krótkie wybuchy nieszczęścia podkreślają rzeczy, które mają największe znaczenie. Przed długo, zapominasz o prostych aspektach podróży – podstawowej platformówce i tym podobnych – i znajdujesz się na skraju swojego krzesła, zadając pytania, rozplątując odpowiedzi i świadcząc transformację próbującego się bohatera.

Blueberry koncentruje swój świat wokół tytułowej kobiety – postaci, która, w następstwie straty i nowych odpowiedzialności, wyrusza, by wspiąć się na Wieżę Życia. Wieża, która służy jako centrum platformówki gry, zaprasza Cię do eksploracji umysłu Blueberry, uspokojenia skomplikowanych emocji za pomocą dialogu opartego na wyborze, i ukształtowania narracji w drodze do kształtowanego finału. Po drodze, przeciskasz się przez różne kluczowe fazy życia. Na przykład, jako dziecko eksplorujesz pozornie nieszkodliwe zajęcia – “pożyczanie” ciastek, na przykład. W innych fazach, angażujesz się w wojnę słowną jako nastolatek, a także stawiasz czoła wyzwaniom jako rodzic.

Gra rozgrywa się w sposób epizodyczny, z każdą sekcją podróży Blueberry opowiadającą swoją własną historię – opowieść, którą ty możesz dostosować, aby wzmocnić więzi, poluzować ich uchwyt, lub po prostu użyć, by spowodować trochę kłopotów w kuchni. Są lekkie minigry do zagrania, postacie do sformowania relacji z, i, oczywiście, wieża wspomnień do przefiltrowania. I w większości przypadków, to wszystko, czym Blueberry jest: lustrem w świat wspomnień – “wieżą” emocji i wydarzeń, które zmieniają życie, z którymi ty musisz wyrazić poezję, aby postępować. Dziecko; nastolatek; matka; starsza kobieta. Każda faza ma historię do opowiedzenia, i to do Ciebie należy ją ukształtować.

Pomimo braku oryginalnych segmentów gry, fabuła i dialog Blueberry zdecydowanie unoszą większość ciężaru. Nie jest to gra, którą pamiętasz za gameplay, ale raczej za kluczowe momenty, które kształtują narrację. I szczerze mówiąc, Blueberry ma ich wiele – na tyle, by spędzić czas, albo łącząc się z postaciami i identyfikując się z ich walkami, albo wylewając najdelikatniejsze łzy na chwilową zmianę w spiralnej trajektorii gry. Trzyma Cię na twoich stopach, to, co mówię, i szczerze mówiąc, robi to wspaniale, aby trzymać Cię tam.

Aby dalej umocnić swój urok jako opowieść , Blueberry przychodzi z pięknym i żywym stylem wizualnym. Chociaż dość minimalistyczny w częściach, jego uroczy design i estetyka przypominająca dziecięcą książkę zdecydowanie świecą tutaj, z każdą fazą w historii Blueberry mającą swój wyjątkowy schemat kolorów i wzór, cel i emocję. Na przykład, podczas Twoich młodszych lat masz jasne światła i uspokajające uczucie ekstrawagancji, podczas gdy ciemniejsze okresy Twojej podróży – nastoletnie lata nieszczęścia, naturalnie – masz głębokie niebieskie i czerwone. To mały detal, ale jeden, który działa niesamowicie tutaj.

To oczywiste, że Blueberry jest bardzo prostą grą, która, szczerze mówiąc, nie wymaga wiele, aby ją ukończyć. Bez wyzwań do pokonania i bez fizycznych przeszkód do przezwyciężenia, jest to tak proste, jak usiąść i obserwować, jak opowieść rozgrywa się, panel po panelu. Nie musisz być biegły w sztuce platformówki. Po prostu musisz być skłonny usiedzieć i być świadkiem ewolucji kobiety, która walczy przez swoje formacyjne lata i ku starości. To utrzymanie rollercoasteru emocji na odległość, to jest trudna część.

Werdykt

Blueberry to jak dobre wino: komfortowe, obliczone i jednak, w pewnych dawkach, wystarczające, aby płakać na dnie beczki jak niemowlę. Z pewnym uchwyceniem umiejętności opowiadania i znajomą, choć smutną chemią z postaciami, stoi jako wyjątkowe doświadczenie, które, chociaż jest lekkie na stopach i pozbawione wagi wybitnego stylu gry , robi wystarczająco dużo, aby pociągnąć za Twoje serce i zostawić Ci coś do napisania do domu.

Wystarczająco powiedzieć, że jeśli gry takie jak A Memoir Blue, Hindsight, lub Open Roads są według Twojego gustu, to prawdopodobnie będziesz cieszyć się przewijaniem przez ruchy i wspomnienia podróży Blueberry. Będzie Cię to śmieszyć, i prawdopodobnie będzie Cię to płakać. Dla mnie, gra, która może wywołać koktajl emocji, jest znakiem wspaniałego doświadczenia, i szczerze mówiąc, nie mogę powstrzymać myśli, że Blueberry jest jedną z najlepszych z nich. Możesz wziąć to, co chcesz, ludzie.