Recenzja AsHes (PC)

Jeśli kiedykolwiek marzyłeś o zanurzeniu się w słabo oświetlonych dzielnicach jałowego regionu, który jest przeważnie złowrogi i złośliwy, to poczekaj, aż spróbujesz AsHes — kooperacyjnego sandboksa typu survival-crafting, który, uwierz lub nie, rozgrywa się w najciemniejszych głębinach Podziemi inspirowanych chińską mitologią. Tak jest, królestwo umarłych puka do drzwi i wzywa tych, którzy mają dość silne serca do bezmyślnego siekania, zbierania łupów i budowania, by zanurzyli się w jego przesyconych krwią wodach. A jeśli *to* brzmi jak twój pomysł na dobrą zabawę, to *możesz* chcieć rozważyć przyjęcie kilku naszych słów ostrzeżenia, zanim wsuniesz się w wygodne buty i dasz się ponieść.

Aby było absolutnie jasne, AsHes niedawno trafił do stanu Early Access, co oznacza, że choć *jesteśmy* w stanie omówić znaczną część jego aktywnych materiałów, nie będziemy w stanie stworzyć pełnego obrazu, *dopóki* developer nie upora się z pozostałymi niedoróbkami. Mimo to, jeśli jesteś ciekawy, by dowiedzieć się nieco więcej o niedawno wydanym, piekielnie zorientowanym symulatorze przetrwania typu sandbox, to koniecznie czytaj dalej.

Z popiołów w AsHes

W swej istocie AsHes to jedno- i wieloosobowa gra survival-crafting, która w dużej mierze opiera się na chińskim folklorze i fantastyce, by stworzyć swoją sieć opowieści i ogólną atmosferę. Gra, choć przeważnie pokryta różnymi warstwami mrocznych elementów i kolorów wydeptanych przez cienie, rozgrywa się w pozornie jałowych biomach Podziemi — niepokojącym miejscu, które akurat mieści w sobie całą sieć upadłych duchów, zarówno dobrych, jak i złych. I to *w* tym świecie ty, kustoszu zagubionych historii i dziedzictw, musisz rozwikłać tajemnice przeszłości, ucząc się jednocześnie, jak przetrwać w podbrzuszu zapomnianego czyśćca. W sposób podobny do, powiedzmy, Valheim, podróż, którą podejmujesz w AsHes, polega na stopniowym przedzieraniu się przez wybór fascynujących, napędzanych fabułą momentów i monochromatycznych regionów, z których wszystkie w dziwny, ale dziwnie porywający sposób oddają hołd starożytnemu folklorowi chińskiej mitologii. Oczywiście, *jest* to horror i nosi takie trope na rękawie dla wszystkich widocznie. *Jednakże* stwierdzenie, że to *straszny* sandboxowy trud, nie byłoby do końca trafne, ponieważ często przywołuje on raczej śmieszne scenariusze — chwiejące się drzewa, kiepską AI i ogólnie znaczący brak kontekstu dla gry. Ale szczerze można by argumentować, że to ja tylko czepiam się, by *znaleźć* coś do skrytykowania — i zgodziłbym się z tym odczuciem, gdyby nie fakt, że gra, pomimo wszystkich swoich zalet, *rzeczywiście* zawiera kilka niedopracowanych momentów.

Rzemiosło dla trupów

Jako typowa gra survival-crafting z sercem do klisz, questy, na które trafiasz w tym świecie, są w większości napędzane wyborami, które po drodze podejmujesz. Na szczęście *istnieje* poczucie linearności między niestandardowymi punktami fabularnymi i doraźnymi scenariuszami, choć nie powiedziałbym, że to istotny element układanki, że tak powiem. Nie, AsHes *jest*, z braku lepszego słowa, grą sandboxową, z wszystkimi jej wadami, a więc choć jest kilka opowieści do rozwinięcia, gdy posuwasz się przez pokręcone biomy Podziemi, historia, tak naprawdę, jest tym, czym chcesz, żeby była. I trzeba przyznać, że to poczucie wolności jest częściowo *powodem*, dla którego od razu poczułem się do niej pociągnięty; *dała* mi wybór i, jak *Valheim*, dała mi możliwość eksploracji z własnej, nieprzymuszonej woli. Cóż, *w pewnym sensie*. Rozwijając powyższe, AsHes może być mieszanką różnych rzeczy, czy to otwartym płótnem, na którym możesz malować swoje najdziksze kreacje, czy pretekstem do stanięcia oko w oko z duchami zaludniającymi jego rozległe, otwarte korytarze. Z tym wszystkim wiąże się jednak jeden główny problem: brak kontekstu, lub po prostu fakt, że nie zawsze jest cel, do którego możesz dążyć, *chyba że* ustaliłeś go już od samego początku. I o to chodzi w tego typu grach: musisz *w pewnym sensie* mieć mgliste pojęcie, jak działa każde kółko zębate w mechanizmie, w przeciwnym razie możesz po prostu odkryć, że z waypointem czy bez, posuwanie się naprzód *może* stać się nieco trudne. Ale znowu, *jest* tu fabuła do uchwycenia — więc nie jest to aż tak pogmatwane jak jej rywale. *kaszlnięcie* Valheim.

Życie pod ziemią

AsHes to *bardzo, bardzo* ciemna gra — do tego stopnia, że prawie niemożliwe jest odgadnięcie, co raczej cię zrani, a co raczej spowoduje pewien drobny uraz fizjologiczny. Nie trzeba chyba mówić, że dla gry, która skupia swoją fabułę wokół jakiegoś podziemia, ciemność *jest* niestety całym cyklem dnia i nocy, co oznacza, że będziesz miał trudności ze znalezieniem przebłysku światła nawet w najwyższych partiach świata. Czy to duży problem? Nie do końca, choć warto tu zaznaczyć, że, chcesz czy nie, *wszystko* działa z cienia; problemem jest jedynie nauczenie się, *jak* się w nich poruszać, gdy zbierasz wystarczająco dużo zasobów, by założyć swoją pierwszą bezpieczną przystań. Pomimo słabo oświetlonych szczelin i rozpadlin, AsHes wciąż jest dobrym miejscem, by nazwać je domem, ponieważ zapewnia nie tylko obfitą ilość planów do budowy do przerobienia, ale także serię noszonych zbroi i akcesoriów — na przykład bransoletki, naszyjniki i pasy — do zebrania. Ponieważ jest to faktycznie gra rzemieślnicza, wiele z tych stosunkowo modnych kosmetyków można odblokować tylko poprzez dłuższe okresy gry. Innymi słowy, aby fizycznie *zrobić* dziurę w stale ewoluującym katalogu gry, najpierw musisz być gotów wyruszyć na mnóstwo zadań typu “fetch quest” i innych ryzykownych aktywności. Ale to w zasadzie oczekiwane, jeśli chodzi o *tego* typu gry survival-crafting, podobnie jak klisza konieczności pilnowania ogólnych potrzeb, takich jak głód.

Werdykt

AsHes, mimo że przyciąga do swoich młodzieńczych korzeni, ma imponującą kolekcję materiałów, które może nazwać swoimi — czysty i prosty projekt mechaniczny, nie wspominając o ogromnej gamie zachęt dla tych, którzy mają cierpliwość, by zostać i rozwikłać jego tajemnice, warstwa po warstwie, nitka po nitce. Dzięki włączeniu trybu wieloosobowego — funkcji, która, choć w dużej mierze zbędna ze względu na stosunkowo niską liczbę graczy — *możesz* łatwo wycisnąć całkiem sporo dodatkowych godzin z inaczej samotnego i często monotonnego doświadczenia. Szkoda, że Yanmo Games nie było zbyt aktywne od czasu, gdy AsHes po raz pierwszy uniósł głowę z piasku, ponieważ kilka dobrze umieszczonych poprawek z pewnością bardzo pomogłoby teraz reputacji gry. Ponownie, wciąż jesteśmy w zaraniu jej *pełnej* premiery, więc kto wie? Być może przy odpowiedniej ilości TLC i zaangażowania AsHes może po prostu wysadzić Valheim z wody i dać mu powód do drżenia. Reszta, jak to mówią, jest w waszych zdolnych rękach, drużyno.